คิรินรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองจะเต้นแรงจนหลุดออกมาข้างนอก หลังจากเดินตามไซซีมาจนถึงมุมพักผ่อนที่ถูกจัดไว้สำหรับนักแสดง เขามองนางเอกสาวที่ดูร่าเริงและสดใส จนอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม
"คุณคิริน เรามาซ้อมบทกันเลยมั้ยคะ?" ไซซีเอ่ยถามพร้อมหยิบสคริปต์ขึ้นมาจากกระเป๋า เธอวางมันลงบนโต๊ะเบื้องหน้า คิรินที่ยังประหม่าหน่อย ๆ ก็พยักหน้ารับ
"ดะ ได้ครับ" เขาตอบแบบเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เธอ แล้วหยิบบทของไวท์ขึ้นมาอ่าน
“เริ่มเลยนะคะ”
“ครับ” หลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบ ภาพเบื้องหน้าเขาที่เขามองเห็นก็แปรเปลี่ยนไปมาเป็อีกสถานที่หนึ่งโดยที่เขาเริ่มชินกับการเปลี่ยนแปลงนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว
ในตอนนี้คิริน ไม่สิ ไวท์กำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าของคอนโดสูงในยามค่ำคืน แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างส่องแสงระยิบระยับ เข้ากับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาวสวยงาม ลมเย็น ๆ พัดผ่านทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเย็นสบายเป็อย่างมาก
ไวท์ยืนเอาศอกพิงระเบียงดาดฟ้าอยู่ข้าง ๆ พิมพ์ที่กำลังจ้องมองท้องฟ้าด้วยใบหน้าเศร้า สายตาของเธอจริงจัง แต่แฝงความเ็ปลึก ๆ ไว้ในดวงตาสวยคู่นั้น
“ฉันจะต้องล้างแค้นคนที่ฆ่าพ่อแม่ให้ได้” พิมพ์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง เมื่อนึกถึงวันที่เธอกลับบ้านมาและพบว่าพ่อแม่ของเธอถูกฆาตกรรมจากฆาตกรต่อเนื่องที่ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครสามารถจับมันได้ ทุกคำพูดที่เธอเอ่ยออกมาล้วนแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นผสมกับความเคียดแค้นชิงชังอย่างเต็มเปี่ยม “ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ หรือต้องสูญเสียอะไรไปแค่ไหน ฉันก็จะไม่หยุดจนกว่าคน ๆ นั้นจะได้รับโทษที่สมกับสิ่งที่มันทำกับเหยื่อทุกคน แม้ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตของฉันก็ตาม...”
ไวท์ไม่พูดอะไร เขาทำเพียงหันหน้ามามองเธออย่างเงียบๆ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าที่งดงามของเธอด้วยแววตาเห็นใจ เพราะเธอสูญเสียคนที่สำคัญต่อเธอไปจนหมด ก่อนที่แววตาของเขาจะเปลี่ยนเป็เ็าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆขึ้นมาแวบหนึ่ง แววตาที่ดูโหดร้ายและมองทุกสิ่งราวกับเป็เพียงสิ่งของที่จ้องมองไปที่พิมพ์ที่กำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่โดยไม่ทันได้สังเกตุเห็นถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของไวท์ ก่อนที่แววตาของชายหนุ่มจะกลับมามองหญิงสาวอย่างเห็นใจอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มที่แสดงความห่วงใยและพร้อมที่จะสนับสนุนเพื่อนสาวคนสนิทของเขาจนสุดทาง
“ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ” ไวท์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ไม่ว่าทางที่เธอเลือกจะยากเย็นแค่ไหน ฉันจะช่วยเธอจนถึงที่สุด”
พิมพ์หันมามองไวท์ด้วยรอยยิ้มบางๆ ความรู้สึกที่ถูกสะท้อนผ่านสายตาของเธอนั้นมีแต่ความเชื่อมั่นในตัวเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอที่พร้อมให้การสนับสนุนเธอทุกเมื่อ และพร้อมจะมาอยู่เคียงข้างทุกครั้งที่เธอ้า
“ขอบใจมากนะไวท์ ถ้าไม่มีนายฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ได้รึเปล่า นายคือเพื่อนคนสำคัญที่สุดของฉัน” ว่าจบหญิงสาวก็เอนหัวซบลงบนไหล่ของชายหนุ่มแล้วหลับตาัักับสายลมเย็นสบายที่พัดมาอย่างผ่อนคลาย
ไวท์มองหญิงสาวที่พิงไหล่เขาด้วยใบหน้าอ่อนโยนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะหายไป พร้อมกับความคิดแวบหนึ่งที่ดังขึ้นมาในหัวของเขา
‘ฆ่าเธอซะ ถ้าเธอรู้เื่ที่เราทำกับพ่อแม่เธอ รวมถึงพวกของเล่นตัวอื่นๆ แกคิดว่าเธอจะให้อภัยเรางั้นเหรอ’
‘...’
‘ถ้าแกขี้ขลาดไม่กล้าทำเดี๋ยวฉันลงมือเอง ยังไงการจัดฉากว่าเธอตายเพราะเมาแล้วพลัดตกจากดาดฟ้าไม่ใช่เื่ยากสำหรักพวกเราอยู่แล้วนี่’
‘หุบปาก! ฉันจะไม่ให้ใครแต่ต้องเธอเด็ดขาด โดยเฉพาะแก’ ไวท์ตะคอกใส่เสียงในหัวของตัวเองในใจ ก่อนที่เสียงนั้นจะหัวเราะเบาๆแล้วเงียบไป
ไวท์ที่เห็นว่าเสียงในหัวไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาก็หันไปมองท้องฟ้าด้วยใบหน้าเ็าไร้ความรู้สึกใดๆต่างจากตอนปกติที่มักจะแสดงให้พิมพ์เห็นอยู่เสมอ
เสียงลมหายใจเบาๆของพิมพ์ที่เผลอหลับลงไปขณะพิงไหล่ของไวท์ดังขึ้นทำให้ไวท์หันกลับมามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนอีกครั้ง
แปะๆๆ
เสียงปรบมือที่ดังขึ้นทำให้ภาพในมุมมองของคิรินกลับมาเป็ห้องประชุมสำหรับการเวิร์คช็อปอีกครั้ง
"เก่งมากเลยทั้งสองคน!" เสียงของพิภพที่ยืนยิ้มกว้างขณะปรบมือรัวๆให้คิรินและไซซีอยู่ไม่ไกลดังขึ้นอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเดินมาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง
"แค่ซ้อมอ่านบทกันก็ยังทำได้ดีขนาดนี้ ถ้าถึงตอนที่ต้องถ่ายทำกันจริงๆ มันจะต้องออกมาเยี่ยมมากแน่ๆ! ฮ่าๆๆ" พี่พิภพพูดอย่างชื่นชม
คิรินเกาหัวและยิ้มเขิน ๆ หลังจากได้รับคำชม แล้วหันไปมองไซซีที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างสดใสเช่นกัน
"คุณสุดยอดจริงๆค่ะคุณคิริน พอได้ซ้อมบทกับคุณมันทำให้ฉันรู้สึกว่ากำลังคุยกับไวท์จริงๆ เลยทำให้ตัวเองได้กลมกลืนเข้ากับบทจนกลายเป็พิมพ์ตามไปด้วย" ไซซีพูดขึ้นก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
“ขอบคุณครับ”
“เอาล่ะทุกคน ฉันเชื่อว่าหลังจากที่เห็นการซ้อมบทเมื่อครู่ ทีมงานในกองถ่ายทุกคนจะได้เห็นแล้วนะว่าถึงคุณคิรินเค้าจะเป็มือใหม่ในวงการบันเทิง แต่ทักษะการแสดงของเขาคือของจริง แถมยังอยู่ในระดับที่สูงมากๆด้วย เพราะงั้นขอให้ช่วยดูแลเขาให้ดีที่สุดเหมือนที่ทำกับนักแสดงหลักคนอื่นๆด้วย”
พิภพปรบมือเรียกความสนใจจากทุกคนในห้อง เขายิ้มกว้างแล้วะโออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและกระตือรือร้นเป็พิเศษ
“ตอนนี้ทีมงานมากันครบแล้ว ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม เพราะเราจะเริ่มเวิร์คช็อปกันจริงๆแล้ว! ฉันอยากเห็นทุกคนแสดงศักยภาพกันออกมาเต็มที่ พวกเราจะทำให้ ‘โลกไร้สี’ กลายเป็ซีรีส์ที่โด่งดังและเป็ที่จดจำของคนดูไปอีกนาน!”
คำพูดของพิภพสร้างความฮึกเหิมให้กับทุกคนในห้อง คิรินที่ยังรู้สึกหัวใจเต้นแรงอยู่หลังการซ้อมบทกับไซซีสูดลมหายใจลึกและตั้งสติให้พร้อม
“คุณคิรินพร้อมไหมคะ?” ไซซียิ้มให้อย่างมีเสน่ห์ขณะส่งสายตาเป็กำลังใจให้เขา
“ครับ!” คิรินตอบกลับไปอย่างมั่นใจ แม้จะมีความตื่นเต้นอยู่ในน้ำเสียงบ้างก็ตาม
‘คุณคิรินที่สามารถแสดงเป็ตัวละครนั้นๆได้อย่างสมจริงในระดับที่เราไม่เคยเห็นจากนักแสดงคนไหนมาก่อนจะทำให้ซีรีส์เื่นี้ไปได้ถึงขนาดไหนกันนะ ชักอยากให้ถึงวันที่ออกฉายจริงๆแล้วสิ ฮ่าๆๆ’
พิภพหันไปมองคิรินด้วยสายตามั่นใจขณะจินตนาการถึงเื่ในอนาคต ก่อนจะประกาศออกมาอย่างเป็ทางการ
“เริ่มการเวิร์คช็อปได้”
1K
