ผ่านไปหลายวัน
“อาสัน!” เสียงตวาดดังลั่นลงมาจากชั้นสองของบ้านพร้อมร่างเล็กที่วิ่งตึงตังลงมา สันถอดแว่นตาที่สวมอยู่ออก ก่อนจะทิ้งกายลงพิงหลังจิบชาอย่างไม่ได้ทุกข์ร้อนกับสิ่งที่เขารู้ดีอยู่แล้วว่ามันจะต้องเกิดขึ้น
“อย่าวิ่งในบ้าน” สันบอกพีชพร้อมส่งสายตาดุใส่
“อาสันไปบอกให้ป๊าระงับบัตรของพีชเหรอ!” พีชลงมายืนจังก้าที่หน้าสันด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว มือเล็กยื่นโทรศัพท์ที่ปรากฏหน้าจอสนทนาให้คนที่มีสถานะอาได้ดูอย่างเต็มตา
“ใช่” สันตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ
“อามีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้!” พีชโมโหจนควันออกหู ลำพังแค่ต้องมาทำงานในฟาร์มแบบนี้ก็มากเกินพอแล้ว นี่ยังมาตัดเงินเธออีก แล้วของมากมายที่พึ่งสั่งมาจะเอาเงินที่ไหนจ่ายล่ะ!
“โดนส่งมาดัดสันดาน แต่ยังมีเงินใช้ไม่ขาดมือแบบนี้แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร” เท้าเล็กกระทืบลงพื้นทันทีที่ได้ยินคำตอบ ร่างเล็กอยากพุ่งเข้าไปบีบคอผู้ชายตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด
“ต่อไปนี้เธอจะต้องทำงานแลกเงิน ฉันจะให้ค่าจ้างเธอเท่าลูกจ้างคนอื่นในฟาร์ม อ๋อ ไม่สิ ต้องน้อยกว่าเพราะเธอมันไม่มีประสบการณ์อะไรเลย” สันพูดด้วยใบหน้านิ่งเฉยแตกต่างจากพีชที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง ร่างเล็กไม่อยากสนใจสันแล้ว เธอกระทืบเท้าแล้ววิ่งขึ้นห้องด้วยความโมโหทั้งหมดที่มีทันที
“คุณสันครับ เกิดเื่แล้วครับ!” เสียงคนงานะโเรียกดังมาจากนอกโรงเรือนวัวนม สันถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็ครั้งที่สองของวัน ร่างสูงวางอุปกรณ์ในมือลงก่อนจะรีบเดินออกไปดูด้านนอก
สันกุมขมับทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า พีชกำลังขับรถไถทั้งที่ตัวเองขับไม่เป็!
โครม
ร่างสูงถอนหายใจเป็เฮือกที่สามของวันพร้อมวิ่งเข้าไปช่วยพีชที่ขับรถไถชนต้นไม้
“อย่าดื้อ” สันดุพีชเบาๆ ก่อนจะสำรวจาแของเด็กตรงหน้า โดยที่ไม่ได้รับความร่วมมือเลยสักนิด โชคยังดีที่พีชฉลาดพอถึงได้ะโลงจากรถก่อนที่จะาเ็มากกว่านี้
“สมน้ำหน้า อยากทำอะไรเกินความสามารถตัวเอง” สันดุอีกรอบ
“ก็อาบอกเองไม่ใช่เหรอว่าถ้าทำงานได้เยอะก็จะเพิ่มค่าแรงให้อ่ะ” ตาคมปรายมองใบหน้าดื้อรั้นแล้วถอนหายใจเป็รอบที่สี่ ั้แ่ที่เขาบอกให้พ่อของเด็กนี่ตัดบัตรเครดิตและจ่ายเงินเป็รายวันให้แทน พีชก็ตั้งหน้าตั้งตาหางานนู่นนี่ทำจนกลายเป็ว่าได้แผลกลับบ้านในทุกๆ วัน กระตือรือร้นทำงานมากกว่าพวกลูกจ้างที่เขาจ้างเสียอีก
“ถ้าไม่าเ็ก็เดินตามฉันมา ส่วนพวกนายไปทำงานต่อได้แล้ว” ประโยคแรกพูดกับพีช ส่วนประโยคหลังหันไปพูดกับคนงานที่เหลือที่คอยเอาอกเอาใจพีชอยู่ไม่ห่าง
“อามีอะไรหรือเปล่าคะ” พีชเอ่ยถามสันที่ยืนพิงราวระเบียงมองดูคนงานทำงานอยู่หน้าบ้าน
“วันนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ” พีชตาโตขึ้นทันทีเมื่ออาสันสุดโหดบอกให้เธอหยุดทำงานในวันนี้ พีชไม่ได้กำลังดีใจ แต่กำลังเครียดต่างหาก!
“เดี๋ยวก่อนสิอาสัน หนูทำอะไรผิด อาจะไล่หนูออกเหรอ ถ้าหนูออกแล้วหนูจะเอาเงินที่ไหนใช้” สันก้มลงมองพีชที่ทำท่าทางสิ้นหวังด้วยการคลุกเข่าใช้สองแขนค้ำพื้นไว้ เขาเคยคิดจริงๆ นะว่าเด็กนี่คงนิสัยแย่มากถึงได้โดนพ่อตัวเองส่งมาดัดสันดานที่นี่ แต่ยิ่งนานวัน เขายิ่งคิดว่าเด็กคนนี้นะเหรอที่โดนส่งมาดัดสันดาน
“แล้วหนูสัญญากับลุงโชค ลุงมี พี่ดิษ ไอ้มิ่ง ไว้ว่าจะเลี้ยงเหล้า แล้วหนูจะเอาเงินที่ไหนไปเลี้ยง อาสันอย่าไล่หนูออกนะคะ” ตาคมสบมองดวงตากลมที่เป็ระยิบระยับ ยาม้าอ้อนวอนของพีช แล้วแสดงสีหน้าประหลาดยิ่งกว่าเดิมออกมา
“ฉันไม่ได้จะไล่เธอออก ฉันแค่ให้เธอพัก พรุ่งนี้ค่อยไปทำงานต่อ” ทันทีที่พูดจบ พีชก็แทนที่ใบหน้าสิ้นหวังด้วยรอยยิ้มที่แทบจะฉีกถึงรูหู พีชคลานเข่าเข้าไปหาสัน ก่อนจะส่งสายตาวิบวับให้สันอีกรอบพร้อมเอ่ยประโยคออดอ้อน
“งั้นหนูขอค่าแรงครึ่งวันได้ไหมคะ นี่ก็ตั้งบ่ายสองแล้ว” สีหน้าของสันเปลี่ยนไปมากกว่าเดิม เขาไม่รู้จะรู้สึกยังไงดีในตอนนี้ ไม่รู้เลยว่าเด็กตรงหน้าสรุปเป็คนแบบไหนกันแน่
“ค่อยเอารวมกับวันพรุ่งนี้” สันตอบ
“แต่วันนี้หนูสัญญากับทุกคนเอาไว้แล้วว่าจะเลี้ยงเหล้า” ใบหน้าเล็กแหงนขึ้นมองสันพร้อมส่งสายตาปริบๆ สันกุมขมับตัวเองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
“ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ เป็สาวเป็แส้ ไปนั่งกินเหล้ากับผู้ชายได้ไง” อาสันคำรามลั่นด้วยความเหนื่อยใจ ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าหลานสาวทำอะไร แต่เพราะห้ามไม่ได้เลยต้องปล่อยตามเลย ทำได้แค่วานให้คนงานผู้หญิงคอยจับตาดูเ้าเด็กแสบเอาไว้
“ก็แค่เพื่อนดื่มเองนะคะอา อาสันนน” เด็กน้อยยกมือไหว้เสมออก เห็นแล้วก็ขัดกับท่าทางหยิ่งๆ ในยามแรกที่พบกันไปเลย
“หรือว่าที่เธอโดนพ่อส่งมาที่นี่เพราะเธอเป็แบบนี้” สันถามพีช ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาเขาพอเดาออกแล้วว่าพีชทำตัวอย่างไรถึงได้โดนส่งมาอยู่ที่นี่ พ่อของเด็กนี่น่าจะใช้คำพูดผิดในตอนที่มาขอร้องเขา เพราะพีชไม่ได้นิสัยเสียอย่างที่บอกแต่พีชแค่ใช้เงินมือเติบต่างหาก เรียกว่ามีล้านหมดล้าน นี่ขนาดได้เงินค่าแรงเท่าคนงานยังอุตส่าห์ไปเลี้ยงเหล้าคนงานได้ทุกวี่ทุกวัน
“อาสันจะให้เงินหนูใช่ไหมคะ” พีชไม่ยอมตอบคำถามสัน ร่างน้อยเอาแต่แหงนหน้าส่งสายตาวิงวอนให้ เผื่อว่าอีกฝ่ายจะยอมใจอ่อนให้เงินตัวเอง
สันถอนหายใจเป็รอบที่ห้าของวันก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงยื่นธนบัตรใบสีเทาให้พีช ร่างบางดีใจจนหูตั้งหางกระดิก มือบางยกมือไหว้สันปลกๆ ก่อนจะคว้าเงินไปแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในฟาร์มทันทีโดยไม่สนใจฟังคำห้ามของเขาเลยสักนิด
เวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วแต่สันก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟากลางบ้าน เขาเฝ้ารอให้ขาดื่มอย่างพีชกลับมาั้แ่ตอนหัวค่ำ แต่ก่อนเขาไม่เคยสนใจว่าพีชจะหายไปกินเหล้าที่ไหนเพราะส่วนใหญ่แล้วพีชก็ค่อนข้างทำงานดีและเป็มิตรกับคนงาน แล้วคนสนิทเขาก็คอยรายงานให้ฟังตลอด เขาเลยเบาใจว่าอย่างน้อยพีชก็ไม่ได้โดนใครทำมิดีมิร้าย
แต่วันนี้หลังจากที่เขาได้โทรไปหารุ่นพี่ของตัวเอง ที่มีศักดิ์เป็พ่อของพีชจึงได้ทราบรายละเอียดที่อีกฝ่ายไม่เคยบอกมาก่อน
'ใครว่าลูกกูมันนิสัยไม่ดีตบตีสร้างปัญหาไปทั่ว เ้าพีชมันก็แค่มือเติบ ใช้เงินเหมือนกระดาษแถมยังติดเหล้า ออกไปท่องราตรีทุกวัน คืนหนึ่งเสียไปเป็แสนๆ แม่มันอกจะแตกตายทุกครั้งที่บิลจากบัตรเครดิตของเ้าพีชส่งที่บ้าน'
'ที่กูฝากให้ไปอยู่กับมึง เพราะอยากให้มันเรียนรู้ว่าคนที่เขาหาเช้ากินค่ำ ทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดแบบคนงานในฟาร์มเขาลำบากแค่ไหนกว่าจะหาเงินมาได้ อยากให้มันลองออกไปเจอธรรมชาติ ดูการใช้ชีวิตของคนอื่นเผื่อมันจะลดการใช้เงินของมันได้บ้าง'
'อ๋อ แล้วเื่ทำงานน่ะ มันทำงานนะสัน แต่มันโง่! งานอะไรที่กูให้มันทำ มันทำไม่เป็แต่ก็ดันทุรังทำจนงานกูเสียหายหมด ตอนแรกกูว่าจะส่งมันไปเรียนต่อเมืองนอกแต่กูกลัวมันจะใช้เงินจนกูหมดตัว พอกูคิดจะส่งมันเรียนต่อในไทยมันก็ดันโง่ สอบตกอีก กูก็ไม่รู้จะทำไงเลยคิดว่าน่าจะให้มันออกไปใช้ชีวิตลำบากดูบ้าง'
'ไอ้ครั้นจะให้มันตบแต่งกับใคร คนอื่นเขาก็รู้กันหมดแล้วว่ามันเป็ นารีขี้เมา ชื่อเสียงแบบนี้ ใครจะเอาเป็เมีย!'
'แล้วถ้ามันจะทำงานในฟาร์มเก่งก็ไม่แปลกหรอก เพราะยัยหนูพีชมันเป็ควายไง ฮ่าฮ่าฮ่า'
สันปวดหัวกับสองพ่อลูกนี่เสียจริง คนพ่อก็ดันไม่บอกข้อมูลให้ละเอียดส่วนคนลูกก็คาดเดาอะไรในตัวไม่ได้เลย ร่างสูงถอนหายใจเป็รอบที่หกของวัน เขาก็ผิดด้วยแหละที่ทำตัวโหดใส่พีชทุกครั้งเป็ประจำ เพราะดันคิดไปเองว่าเด็กนั่นนิสัยเสียจริงๆ ถ้ารู้ว่าที่ถูกส่งมาเพราะเหตุผลนี้คงจะเข้าหาดีๆ แต่แรกไปแล้ว
แกร๊ก
ประตูบ้านถูกไขเข้ามาโดยร่างบางที่เดินเซจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น สันเป็คนให้กุญแจพีชไปเองแหละ เพราะหลายครั้งที่พีชออกไปดื่มเหล้า พอกลับมาถึงก็มาะโโหวกเหวกโวยวายให้เปิดประตูให้ เขารำคาญจึงจำใจให้กุญแจพีชไป
ทันทีที่หันไปมอง ร่างสูงก็ตะลึงกับความใหญ่โตที่แทบล้นออกมาจากเสื้อกล้ามตัวจิ๋ว เขาคว้าผ้าห่มผืนบางๆ บนโซฟาก่อนจะเดินเข้าไปหาสาวน้อย
“เป็สาวเป็แส้ อย่าเที่ยวถอดเสื้อไปทั่วแบบนี้อีก” สันใช้ผ้าห่มห่อตัวพีชเอาไว้ สาวน้อยหัวเราะคิกคัก กระชับผ้าห่มเอาไว้ก่อนจะหันไปหาสัน
“มันร้อนนี่หน่าาา แล้วแบบนี้ไม่เห็นโป๊เลย คนเขาใส่เยอะแยะน่า” สาวน้อยเถียงกลับ
ร่างสูงส่ายหน้าเล็กน้อย เขาพยุงพีชให้เดินมานั่งลงที่โซฟาก่อนจะหย่อนกายนั่งลงตาม
“อาสันนนน ออกมาาทำอารายย” น้ำเสียงยานคางบ่งบอกถึงปริมาณแอลกอฮอล์ในกระแสเืได้เป็อย่างดี สันมองดูร่างบางที่อ่อนปวกเปียกเหมือนขี้ผึ้งลนไฟก่อนจะกระแอมในลำคอ
“่นี้ออกไปกินเหล้าบ่อยนะ”
“ก็ปกตินะ” พีชพูดไปหัวเราะไป สันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเวลาพีชเมาแล้วเป็อย่างนี้ ปกติแล้วอีกฝ่ายมักจะบึ้งตึงใส่เขาเสมอๆ มีแค่วันนี้แหละที่ยอมอ้อนวอนขอเงินค่าแรงกับเขา
“ฉันรู้หมดแล้วนะว่าทำไมเธอถึงถูกส่งมาที่นี่”
“อาฮะ แล้วทามไมมม”
“พ่อเธอบอกว่าเธอใช้เงินมือเติบแถมยังทำงานผิดพลาดบ่อยถึงได้ให้เธอมาเรียนรู้การใช้ชีวิตที่นี่” สันพูดพร้อมพยายามขยับตัวหนีพีชที่นั่งตัวอ่อนเอนไปมา อีกฝ่ายเป็สาวเป็นาง ถ้าใครบังเอิญมาเห็นเข้า คงไม่ดี
“แต่ฉันก็เห็นเธอตั้งใจทำงานดี ไม่เห็นไม่ได้เื่อย่างที่พ่อเธอบอกเลย”
“ฮ่าาา ก็งานมานม่ายต้องใช้สมองนี่หน่า อีกอย่างน้าอาสันนน พีชเป็ควายยยยย เลยทำงานฟาร์มเก่ง ฮี่ๆ” สันกุมขมับมองพีชที่ยกนิ้วชี้สองข้างขึ้นมาทำเขาสวมให้ตัวเอง ถูกอย่างที่พ่อเด็กนี่บอก พีชไม่ได้นิสัยไม่ดี พีชแค่ใช้เงินมือเติบและโง่มากเท่านั้นเอง
“ทำงานได้เงินค่าแรงมาหนึ่งอาทิตย์เหลือเงินเท่าไหร่” สันถามพีชโดยที่เขาคาดเดาคำตอบเอาไว้อยู่แล้ว
“หมดเกลี้ยง บ๋อแบ๋” อีกฝ่ายลดฝ่ามือลงจากศีรษะแล้วแบมือให้สันดู พอทำเสร็จก็หัวเราะคิกคักต่อดูไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรเลย
“ต่อไปฉันจะให้เธอเป็รายเดือน แล้วจะให้เธอทำบัญชีรายรับรายจ่ายให้ฉันดูทุกเดือน” สันพูดเสียงเข้ม ในเมื่อรับปากว่าจะช่วยเปลี่ยนนิสัยให้แล้วเขาก็ต้องทำเต็มที่ ยังไงพีชก็เป็ลูกชายของรุ่นพี่ที่มีบุญคุณกับเขา เขาจะใช้เื่นี้ตอบแทนเลยก็แล้วกัน
“หาาาาา ว่ายังไงงงงนะ!” พีชเบิกตากว้าง ยื่นใบหน้าเข้ามามองสันอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง พอได้ยินเื่เงินๆ ทองๆ แล้วสติของพีชก็กลับคืนมาทันที
“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันอีกที” สันผลักใบหน้าพีชออกก่อนจะลุกขึ้นยืนเตรียมขึ้นชั้นบนของบ้าน สันคิดว่าพีชเมาขนาดนี้ถึงคุยไปก็ไม่รู้เื่อยู่ดี
“อาสันอย่าเพิ่งไปปปป” จู่ๆ พีชก็ทรุดตัวลงกอดขาของสันเอาไว้ ร่างบางแนบใบหน้าไปกับต้นขาแกร่งพร้อมแหงนหน้าส่งสายตาวิงวอน หวังให้สันเปลี่ยนใจถึงเื่ที่พูดเมื่อกี้ พีชเมาก็จริงแต่เธอมั่นใจว่าตัวเองมีสติพอที่จะได้ยินว่าสันพูดอะไรออกมา
“ถ้าอาสันจ่ายรายเดือนแล้วพีชจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเหล้าาา” ใบหน้าเล็กถูไถไปกับต้นขาแกร่ง ผ้าห่มผืนบางถูกโยนทิ้งไปแล้ว
สันก้มลงมองจากมุมนี้แล้วเห็นถึงเนินอกขาวๆ ของเด็กที่กำลังกอดขาตัวเองอยู่ สันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะสะบัดขาออกจากการเกาะกุมของพีช
“หัดอดซะบ้าง ติดเหล้าั้แ่ยังเด็กแบบนี้จะอายุถึง 40 ปีไหม” สันพูดดุเตือนพีช
“งื้อออ ก็ไม่ได้อยากอายุ 40 ไงง ก็อยากกินเหล้าาา” น้ำเสียงใสตอบกลับพร้อมยิ้มแป้นไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
“แล้วก็ไม่เด็กแล้ววว อายุตั้งยี่ฉิบฉามแน่ะ” สองมือบางยกขึ้นมาประคองหน้าตัวเองไว้ แต่ถึงอย่างนั้นสันก็ไม่ได้เห็นความเป็ผู้ใหญ่เลย เขาเห็นเพียงใบหน้าขาวที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า
“อาสันอย่าเพิ่งปายยย” พีชรีบคว้าขาสันไว้ทันทีที่เห็นว่าสันทำท่าจะเดินจากไปอีกครั้ง
“อาสันต้องให้เงินรายวันน้า” สันถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาพยายามแกะมือปลาหมึกของพีชออก แต่พอยื้อกระชากกันไปมาก็พลอยทำเขาล้มลงไปกองกับพื้นไม่ต่างกัน
“อาสันนน” พีชที่เห็นว่าสันเสียหลักล้มลงมา จึงรีบคว้าโอกาสไว้ด้วยการปีนขึ้นไปนั่งบนตัวของสันเพื่อไม่ให้สันหนีไปไหน ยังไงเธอก็ต้องได้เงินรายวัน เพราะถ้าไม่ได้เงินรายวันแล้วเธอจะเอาเงินไหนไปซื้อเหล้าล่ะ! จะให้คุณหนูพีชคนนี้ไปดื่มเหล้าด้วยเงินคนงานในฟาร์มได้ไง!
“ออกไปนะพีช” สันพยายามดันร่างของพีชให้ลุกไปจากตัว แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่สันก็ยิ่งรู้สึกว่าส่วนนั้นโดนบดเบียดมากเท่านั้น อย่าบอกนะว่าเด็กนี่...
“ป๊าบอกว่าอาสันโสด ไม่มีเมีย คิกคิก” พีชยิ้มกริ่ม เธอจงใจบดขยี้ส่วนกลางกายของสันที่เริ่มพองโตขึ้นมา พีชน่ะมั่นใจในรูปร่างและหน้าตาของตัวเองพอตัว ถ้าอาสันที่เปล่าเปลี่ยว เมียก็ไม่มี จะไม่หลงกลสาวน้อยวัยสาวสะพรั่งแบบนี้ ก็ถือว่าดูถูกกันมากเกินไปนะ!
แถมความใหญ่โตที่นอนสงบอยู่ใต้กางเกงนอนของคนเป็อาก็ค่อยๆ เรียกสติของพีชกลับคืนมา จากความร้อนแรงของแอลกอฮอลในร่างกาย เริ่มแปลเปลี่ยนเป็กายเนื้อที่สูบฉีด
ลมหายใจของพีชเป่ารดที่ข้างแก้มของสัน กลิ่นแอลกอฮอล์ปะทะที่จมูกโด่ง หน้าอกหน้าใจใหญ่โตบดเบียดที่แผงอกแกร่งของสัน สาวน้อยบนกายค่อยๆ ขยับเงยหน้าขึ้นจากการซุกไซร้
พีชจับมือทั้งสองข้างของสันแนบไปกับพื้น ดวงตากลมโตจ้องมองอาสันไว้เป็หมุดหมาย
“ถ้าพีชทำให้อาสันพอใจ อาสันจะให้เงินรายวันกับพีชไหมคะ?”
1K
