[จบ] ทะลุมิติมาพิชิตฝันด้วยระบบอาชีพในยุค 70

        บทที่ 34 สองคำเท่านั้น จ่ายเงิน

        สวีเถาเถาพูดด้วยสีหน้าเย็นชาต่อไปว่า"ตอนนี้วิธีที่ดีที่สุดคือต่างคนต่างอยู่ค่ะครอบครัวหวังของพวกคุณมาดูถูกพี่สาวฉัน ส่วนพี่สาวฉันก็ไม่สนใจหวังลี่ของพวกคุณเหมือนกัน"

        "ครอบครัวสวีของเราเป็นคนมีเหตุผลอยู่แล้ว แค่หวังลี่เอาเงินที่หลอกกินจากพี่สาวฉันไปมาคืนทั้งหมด ฉันจะเห็นแก่ที่เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เรื่องนี้ครอบครัวสวีจะไม่ถือสาก็ได้"

        หวังต้งฝืนยิ้ม "น้องสาวตระกูลสวีเรื่องคบหาดูใจกันจะพูดว่าหลอกกินได้ยังไง อีกอย่างพี่สาวคุณเต็มใจเลี้ยงน้องชายผม ของก็กินลงท้องไปหมดแล้ว จะมาพูดเรื่องเงินทำไมอีกล่ะ"

        "ต้องพูดอยู่แล้วสิ"

        สวีเถาเถายื่นมือออกไป สวีลี่ลี่รีบล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าใส่มือเธอ

        สวีเถาเถาคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก หันไปทางครอบครัวหวัง เพื่อให้พวกเขาดูเนื้อหาในกระดาษอย่างชัดเจน

        "อย่ามาหาว่าครอบครัวสวีรังแกคนอื่นเลย ในนี้เขียนไว้ชัดเจน ทั้งหมดนี้เป็นค่าใช้จ่ายที่พี่สาวฉันจ่ายให้หวังลี่ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ทุกรายการการใช้จ่ายมีหลักฐานชัดเจน นอกจากนี้ฉันลองประเมินดูแล้ว ครึ่งปีที่พี่สาวฉันเสียแรงเสียเวลาให้กับหวังลี่ ต้องจ่ายค่าชดเชยให้กับพี่ของฉันที่เสียช่วงเวลาวัยสาวไปด้วยเหมือนกัน..."

        ยิ่งครอบครัวหวังได้ฟังหน้ายิ่งเครียดพอได้ยินว่ามีเรื่องค่าชดเชยความเสียหายในช่วงวัยสาว ก็รู้ว่าเป็นการหาข้ออ้างเรียกเงินชัด ๆ ลูกสาวตระกูลสวีคนนี้เห็นแก่เงินเกินไปแล้วละมั้ง!

        "ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรมากสักหน่อย แค่สิบหยวนเองนะรวมทั้งสองรายการแล้วทั้งหมดก็สี่สิบสามหยวนแปดเหมา ป้ากับพี่หวังต้งลองดูใบแจ้งหนี้ให้หน่อยสิว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่าถ้าไม่มีปัญหาละก็ พอพวกคุณจ่ายเงินคืนเมื่อไหร่ครอบครัวของเราก็จะไปถอนแจ้งความที่สถานีตำรวจทันที ไม่ทำให้พวกคุณเสียเวลาแน่นอน!"

        พูดจบสวีเถาเถาก็นั่งลงอย่างใจเย็น เธอไม่ได้เก็บใบแจ้งหนี้กลับไป แต่กลับยื่นให้หวังต้งดูอย่างละเอียด

        หวังต้งไม่อยากดู แต่โดนครอบครัวสวีจ้องด้วยสายตาที่กดดันขนาดนั้นถึงเขาไม่อยากดูยังไงก็ต้องดูอยู่ดี

        แต่พอได้ดูเท่านั้นแหละ หัวใจของเขาก็เย็นวาบขึ้นมาทันที

        ตอนแรกเขาคิดว่าสวีเถาเถาก็แค่หาข้ออ้าง คิดว่าสวีลี่ลี่คงไม่ได้ใช้เงินกับน้องชายเขามากมายขนาดนั้น แต่พอได้ดูใบแจ้งหนี้ในมืออย่างละเอียด

        เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หวังต้งได้รู้ว่าไอ้ความรู้สึก 'ขมปร่าในปาก' น่ะ มันเป็นยังไง

        ขนมถั่ววอลนัต ขนมหนวดมังกรขนมพุทรา...

        แม้หวังต้งจะไม่อยากยอมรับแค่ไหน แต่ก็เปลี่ยนความจริงตรงหน้าไม่ได้ ช่วงนี้ครอบครัวของพวกเขาได้กินขนมราคาแพงพวกนี้อยู่บ่อย ๆ

        ป้าจางเฉียวพลันโมโหขึ้นมาทันทีกระโดดผลุงจากเก้าอี้ เธอจะไม่ยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด คิดได้ดังนั้นก็แย่งใบแจ้งหนี้จากมือลูกชายคนโตมาฉีกเป็นชิ้น ๆ

        "บนกระดาษนี่มันเรื่องเหลวไหลทั้งนั้น ที่บ้านของเราไม่เคยเห็นของพวกนี้มาก่อนด้วยซ้ำ ทั้งหมดนี่เธอเขียนขึ้นมาเองหรือเปล่า!"

        สี่สิบสามหยวนแปดเหมานี่เท่ากับเงินเดือนสองเดือนของลูกชายคนโตเลยนะ ป้าจางเฉียวไม่มีทางยอมจ่ายเงินมากขนาดนี้แน่

        เมื่อเห็นเธอฉีกใบเสร็จขึ้นมาจริง ๆ คนในครอบครัวสวีก็หน้าเสียขึ้นมา

        หวังต้งที่เพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก กลับเห็นสวีลี่ลี่มองมาที่พวกเขาด้วยสายตาดูถูก แล้วล้วงเอาใบเสร็จที่เหมือนกันอีกใบออกมาจากกระเป๋า

        สวีเถาเถายิ้มก่อนจะมอบมันให้หวังต้งที่หน้าชาจนแข็งทื่อ

        "ฉีกเลยสิ ยังไงฉันก็เตรียมเอาไว้หลายชุด ไม่ได้มีแค่ไว้ให้ป้าฉีกจนพอใจหรอกนะ แต่ยังพอแจกให้ทุกคนในหมู่บ้านได้ดูกันสนุก ๆ ด้วยละ"

        หวังต้งตัวแข็งทื่อไปแล้ว

        สวีเถาเถาพูดอย่างชัดเจน หากกล้าฉีกอีก เธอก็จะเอาใบเสร็จไปประจานให้ทั่ว พอถึงตอนนั้นคนที่จะอับอายก็คือตระกูลหวังเอง

        แม้วิธีนี้จะน่ารังเกียจ แต่ก็ได้ผลมากทีเดียว

        ครอบครัวหวังตกใจจนไม่กล้าคิดทำเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว

        ป้าจางเฉียวโกรธจัด ชี้หน้าด่าจ้าวซิ่วหลาน "อายุยังน้อยแต่ใจร้ายได้ถึงขนาดนี้นี่แหละนะลูกสาวที่ตระกูลสวีของพวกคุณสั่งสอนมาเป็นอย่างดี!"

        "จางเฉียว! เป็นอะไรกับลูกสาวของฉันนักหรือไง? ลูกสาวฉันดีจะตายไป! และถึงบ้านเราจะสอนลูกไม่ดียังไง ก็ยังดีกว่าสอนให้ลูกชายไปหลอกเงินลูกสาวชาวบ้านมากินมาใช้ ไม่มียางอายสักนิดเลยสินะ!"

        จ้าวซิ่วหลานลุกขึ้นยืน พับแขนเสื้อขึ้นแล้วชี้หน้าป้าจางเฉียวพลางพูดอย่างดุดันว่า "อย่ามาพูดจาไร้สาระนะ ในใบเสร็จก็เขียนไว้ชัดเจนอยู่แล้ว คุณอย่าคิดจะปฏิเสธเลย!"

        "ถ้าวันนี้บ้านคุณไม่จ่ายเงินมาให้ครบ ก็ปล่อยให้ลูกชายคนเล็กของคุณอยู่ในคุกไปทั้งชีวิตเลยแล้วกัน!"

        ลูกชายสองคนของบ้านตระกูลสวีทำหน้าบึ้งตึงแล้วลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สองคนนี้ ดูน่าเกรงขามไม่น้อยเลย

        ป้าจางเฉียวไม่เต็มใจจะจ่ายเงิน ภรรยาของหวังต้งก็ยิ่งไม่เต็มใจเข้าไปใหญ่ พูดตรง ๆ เลยนะ นั่นมันเป็นเรื่องที่น้องสามีก่อขึ้นมาเอง ทำไมต้องให้พวกเขามาเสียเงินเสียทองแทนด้วยเล่า!

        ภรรยาของหวังต้งแอบจิกเนื้อสามีของเธอพลางฝืนยิ้มแล้วพูดขึ้นมาว่า "พวกเราไม่มีเงินทองมากมายขนาดนั้นหรอก ถ้าให้ไปจะเอาอะไรมาใช้จ่ายในครอบครัวกันล่ะ น้องชายของคุณก่อเรื่องเอง ก็ต้องจัดการปัญหาเองสิ!"

        พูดง่าย ๆ ก็คือไม่อยากจะจ่ายเงินให้นั่นแหละ

        หวังต้งทำหน้าลังเล เขากับหวังลี่น้องชายของเขา เป็นสองพี่น้องมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เขาอยากช่วยน้องชาย แต่ที่ภรรยาพูดก็ถูก เขายังมีลูกสองคนที่ต้องเลี้ยงดูรออยู่ที่บ้านถ้าต้องควักเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ออกมาในทีเดียว จะเอาอะไรมาใช้จ่ายกันเล่า

        "แม่ครับ..." หวังต้งอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ หันหน้าไปทางป้าจางเฉียว เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

        ป้าจางเฉียวที่มองดูท่าทีของลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้ตั้งแต่เมื่อครู่ รวมถึงสังเกตเห็นสีหน้าลังเลของลูกชายคนโตด้วย หัวใจของเธอก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง

        ร่างของเธอสั่นเทา เสียงแหบพร่า มองลูกชายคนโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ต้ง ขนมที่น้องชายแกเอากลับมาบ้านน่ะ ก็เข้าปากลูกชายแกทั้งนั้น! ตอนนี้เขาถูกขังอยู่ที่สถานีตำรวจ แกไม่คิดจะช่วยน้องชายเลยหรือไง ฉันคลอดลูกไม่รักดีอย่างแกออกมาได้ยังไงกัน!"

        หวังต้งถูกแม่ด่าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วได้แต่ยืนถูมือไปมาใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

        "แม่ครับ..."

        ภรรยาของหวังต้งอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกป้าจางเฉียวตวาดใส่เสียงดัง

        "แกน่ะหุบปากไปเลย! นี่มันเรื่องในตระกูลหวังของเรา เราอนุญาตให้คนนอกอย่างแกเข้ามายุ่งตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! ตระกูลหวังยังไม่ได้แยกบ้านกันเลยเรื่องตัดสินใจยังไม่ถึงคราวของสามีแกด้วยซ้ำ!"

        ภายใต้สายตาที่ดูไม่พอใจของคู่สามีภรรยาตระกูลหวัง ป้าจางเฉียวจำต้องควักเงินสี่สิบสามหยวนแปดเหมาออกมาให้กับสวีเถาเถา

        "เงินอยู่นี่แล้ว แล้วเมื่อไหร่จะปล่อยลูกชายฉันออกมา?"

        จากนั้นสวีเถาเถาก็นับเงินแล้วส่งต่อให้สวีลี่ลี่ต่อหน้าของป้าจางเฉียวเธอให้พี่ชายไปที่สถานีตำรวจเพื่อถอนแจ้งความ

        "จะรีบร้อนไปทำไมเล่าทุกอย่างมันก็ต้องมีขั้นมีตอนของมันสิตราบใดที่ครอบครัวของเราไกล่เกลี่ยยอมความกันเองได้ทางสถานีตำรวจก็คงไม่ขังลูกชายคุณไว้ในคุกตลอดไปหรอกค่ะ"

        ป้าจางเฉียวได้ยินแบบนั้นก็โล่งใจ แต่แผ่นหลังของเธอที่เดินกลับไปพร้อมกับลูกชายคนโตและลูกสะใภ้ดูจะค่อมลงไปมาก

        เรื่องของตระกูลหวังคลี่คลายลงแล้ว สวีลี่ลี่ได้เงินมาสี่สิบสามหยวนแปดเหมา แต่เงิน 'ก้อนใหญ่' ขนาดนี้จ้าวซิ่วหลานกลับไม่รับเอาไว้

        "ลูกเก็บไว้เป็นสินสอดแต่งงานเถอะ อย่ามาว่าแม่ลำเอียงอีกก็แล้วกัน นี่เป็นเงินของลูกเอง อย่าเพิ่งรีบใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ต่อไปก็ให้จะใช้อะไรก็คิดหน่อย คนอย่างหวังลี่ ก็คงมีแต่ลูกนี่แหละที่มองว่าดี!"

        จ้าวซิ่วหลานจิ้มไปที่หน้าผากของสวีลี่ลี่ด้วยสุดจะทนกับลูกสาวของตัวเอง

        แค่โดนดุสองสามคำนั่นเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก แต่เรื่องสำคัญกว่านั้นคือทำไมแม่ถึงไม่เอาเงินกันล่ะ?

        "จะให้หนูทั้งหมดเลยเหรอ?"

        ด้วยความดีใจที่โถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้สวีลี่ลี่ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอยจากพื้น

        "ให้ลูกทั้งหมดนั่นแหละ" จ้าวซิ่วหลานเห็นลูกสาวตาลุกวาวเมื่อเห็นเงินแบบนั้นมุมปากก็กระตุกขึ้นมา

        "ขอบคุณค่ะแม่!"

        สวีลี่ลี่ลังเลครู่หนึ่ง มองไปที่สวีเถาเถาด้วยความอึดอัดใจใบหน้าแดงเรื่อ "น้องเล็กขนมพวกนี้เธอเป็นคนซื้อมา ฉันคืนเงินให้นะ"

        จ้าวซิ่วหลานแค่นเสียงเย็นชา "ในที่สุดลูกก็คิดได้บ้างแล้วสินะ"

        สวีเถาเถาไม่ได้ใส่ใจเรื่องขนมพวกนั้นเลย เธอส่ายหน้าพลางพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็ซื้อมาให้คนในบ้านกินด้วยกันนี่นา แต่ว่าพี่คะถ้าคราวหน้าพี่จะเอาขนมออกไป พี่ต้องบอกแม่ก่อนนะ ไม่อย่างนั้นจะคิดว่ามีขโมยเข้าบ้านเอาได้"

        แม้ว่าขนมจะไม่ได้มีราคาแพงอะไร แต่การที่พี่สาวเอาขนมของเธอออกไปตามใจชอบแบบนี้ ยังไงก็ต้องตำหนิกันบ้าง

        ถ้าให้คนในบ้านกินเธอก็ยินดี แต่นี่เอาไปให้คนนอกกิน มันสมควรหรือไง

        "นั่นสิ น้องสาวของลูกยังบอกว่าขนมนั่นลูกเป็นคนกินเลย แม่ไม่เชื่อหรอก! แถมยังช่วยลูกปิดบังอีก ฮึ!"

        สวีลี่ลี่หน้าแดงก่ำ พูดติดอ่างว่า "หนู... หนูรู้แล้ว"

        จากนั้นก็กระซิบบอกสวีเถาเถาเบา ๆ ว่า "ขอบใจนะน้องเล็ก"

        หลังจากนั้นสวีลี่ลี่ก็แอบย่องกลับห้องเหมือนแมวขโมยปลา ไม่รู้ว่าจะเอาเงินไปซ่อนไว้ไหนหรือเปล่า

        เรื่องของสวีลี่ลี่ถือว่าคลี่คลายลงได้อย่างสวยงามไม่รู้ว่าบ้านตระกูลหวังถูกสวีเถาเถาขู่จนกลัวหรือยังไงถึงแม้หวังลี่จะออกมาแล้ว แต่ป้าจางเฉียวก็ไม่ได้มาก่อกวนที่บ้านตระกูลสวีอีก

        ได้ยินคนพูดว่าภรรยาของหวังต้งเรียกร้องจะขอแยกบ้านให้ได้ป้าจางเฉียวต้องทะเลาะกับลูกสะใภ้ทุกวัน แถมยังต้องดูแลลูกชายคนเล็กอีก คงไม่มีแรงมาสนใจเรื่องอื่นแล้วละ