Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 79ณ บ้านแห่งหนึ่งใกล้วัดชื่อดังในจังหวัดเชียงรายที่ซึ่งจัดเทศกาลลอยโคมยี่เป็งทุกเทศกาลปีใหม่ตอนนี้ภายในใต้ถุนบ้านแห่งนี้นั้นกำลังมีกลุ่มเด็กชั้นมัธยมต้นสามคนกำลังสุมหัวทำอะไรบางอย่างอยู่“ไอ้คิงต้องใส่หมดเลยใช่มั้ย” เด็กอ้วนคนหนึ่งถามเด็กร่างผอม“ใช่ไอ้ต๊ะแต่เอ็งอย่าใส่เยอะไปนะเว้ยพี่ข้าบอกใส่เยอะมันอันตราย !!” เด็กผอมๆที่ชื่อคิงบอกโดยไม่ได้หันไปมองเพื่อนเลยสักนิดฉับ !! เด็กที่ชื่อต๊ะหยิบกรรไกรมาตัดประทัดลูกแล้วลูกเล่าขาดจนเป็นสองท่อนและเทดินปืนใส่หม้อดินเผาขนาดเล็ก“ไอ้ต๊ะมึงใส่เยอะไปแล้วคิงมันบอกอันตรายไม่ใช่เหรอถ้าใส่เยอะ” เด็กอีกคนเตือน“มึงเงียบน่าไอ้เฟรมถ้าใส่ไม่เยอะดอกไม้ไฟมันก็ลูกไม่ใหญ่สิวะ!!” ต๊ะไม่สนใจเขายังเทดินปืนที่เอามาจากประทัดลูกเล็กใส่หม้อดินเผาอย่างต่อเนื่องใช่แล้วเด็กกลุ่มนี้กำลังทำพลุดอกไม้ไฟกันอยู่ด้วยตัวเองซึ่งมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างมากเพราะมันอันตรายเพราะการจะผลิตพลุขึ้นมาเองนั้นจะต้องมีความเชี่ยวชาญและแม่นเรื่องสัดส่วนของดินปืนแต่ทว่าเด็กกลุ่มนี้นั้นไม่มีความเชี่ยวชาญและความรู้เรื่องสัดส่วนเลยพวกเขาคิดเพียงแค่ว่าต้องการใส่ดินปืนลงไปให้เยอะๆเพื่อให้ได้ดอกไม้ไฟลูกใหญ่และต้องการให้มันระเบิดเสียงดังมากที่สุดเวลาจุดมันจึงเลือกใส่หม้อดินเผาใบเล็ก“ว่าแต่ไอ้คิงเราจะไปจุดกันที่ไหนวะริมน้ำแถววัดเหรอ” ต๊ะถามเพื่อน“ไปทำไมวะริมน้ำตรงนั้นคนเยอะเดี๋ยวก็โดนพวกผู้ใหญ่ไล่หรอกไปแถวหลังเมรุสิแถวนั้นไม่มีคน !!” คิงบอกเพื่อน“เอาจริงเหรอแต่แถวนั้นน่ากลัวนะเห้ยแม่ข้าบอกไม่ให้ไปเล่นแถวนั้นเดี๋ยวเจอผี” ต๊ะไม่แน่ใจนักที่จะไปจุดพลุที่นั่นเพราะกลัวผี“เอ็งนี่กลัวไปทำไมผีคอยดูเถอะถ้ามีจริงข้าจะจุดพลุลูกนี้ปาใส่หน้าเลย” คิงบอกพลางหยิบพลุที่ตัวเองทำซึ่งมันเป็นพลุที่ทำด้วยการใส่ดินปืนลงไปในลูกปิงปอง“โอเค !!” ต๊ะพยักหน้าเข้าใจ“ว่าแต่ได้กี่ลูกแล้ว” คิงหันมาถามก่อนจะสังเกตุเห็นต๊ะที่กำลังเอาดินปืนใส่หม้อดินอยู่“เฮ้ยไอ้ต๊ะข้าบอกแล้วไงใส่เยอะมันอันตรายนั่นหม้อเลยนะเห้ยพี่ข้าบอกไว้ว่าทำขนาดแค่ลูกปิงปองก็พอ!!” คิงเตือน“ไม่เป็นไรน่าข้าอยากได้ลูกใหญ่ๆเสียงดังๆนี่เอ็งไม่อยากเห็นพลุลูกใหญ่หรือไงวะคิง” ต๊ะยังไม่หยุดยังคงกรอกดินปืนใส่หม้ออยู่โดยมีเฟรมช่วย“เอ่อ....” คิงที่ได้ยินว่าพลุลูกใหญ่เสียงดังก็เงียบไปเพราะเขาเองก็เป็นเด็กผู้ชายเขาอยากจะเห็นเหมือนกันว่าถ้าใช้ภาชนะขนาดใหญ่จะทำพลุได้ลูกใหญ่และระเบิดได้เสียงดังขนาดไหน“เห็นมั้ยล่ะเอ็งก็อยากจะเห็นมาช่วยข้าแกะดินปืนใส่หม้อดีกว่าใช้ประทัดเป็นร้อยลูกเลยมั้งเนี่ยกว่าจะเต็มหม้อ” ต๊ะบอกคิงที่ได้ยินดังนั้นก็ทำท่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทิ้งพลุของตัวเองที่กำลังทำและหันมาช่วยเพื่อนแกะและกรอกดินปืนใส่หม้อแทนทางด้านดนัยเอี๊ยด !! ดนัยขับรถมาถึงรีสอร์ทที่จังหวัดเชียงรายในช่วงเย็น“เอาล่ะทุกคนถึงแล้ว !!” ดนัยหันไปเรียกทุกคนที่หลับมาตลอดทาง“ฮ้าว...ถึงแล้วเหรอคะหมอดนัยนี่ขับรถนุ่มมากเลยฉันหลับมาตลอดทางเลยเนี่ย” รินะหาวออกมาพลางพูดชมการขับรถของดนัย“งั้นเหรอครับถ้าโรงพยาบาลเจ๊งว่าจะไปสมัครเป็นคนขับรถอยู่นะเนี่ย” ดนัยแกล้งพูด“เจ๊งอะไรกันเล่าหมอดนัยเดี๋ยวตีเลยพูดแบบนี้ได้ไงฉันน่ะยังต้องพึ่งพาโรงพยาบาลอยู่นะ” หมอมิโฮะพูด“ดนัยเขาแค่พูดเล่นค่ะหมอมิโฮะ” ฮิคาริยิ้มออกมา“เอาล่ะๆลงไปเช็คอินกันเถอะครับมีเวลาอาบน้ำแต่งตัวราวชั่วโมงนึงพอดีเดี๋ยวผมจะพาทุกคนไปกินข้าวเย็นกันแล้วก็จะพาไปเทศกาลปล่อยโคมยี่เป็งที่วัดดังในตัวเมืองแล้วก็อย่าใส่กระโปรงหรือกางเกงสั้นกับเสื้อแขนกุดล่ะใส่ให้ยาวหน่อยเพราะมันดูไม่สุภาพเวลาเข้าวัด” ดนัยบอกกับทุกคน“โอเค/รับทราบค่ะ/เข้าใจแล้ว/ได้ค่ะ” ทุกคนตอบ“เธอล่ะฮิคาริเข้าใจมั้ย” ดนัยหันไปถามฮิคาริ“อืม” ฮิคาริพยักหน้าตอบจากนั้นดนัยก็รีบลงมาจากรถโดยมีพนักงานของรีสอร์ทที่ดนัยโทรติดต่อไปก่อนหน้านี้ว่ากำลังจะถึงเปิดประตูรถและช่วยขนสัมภาระให้พวกสาวๆดนัยจัดการไปเช็คอินให้เรียบร้อยและรับกุญแจห้องมาแจกให้ทุกคนหลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปที่ห้องพักแล้วตัวเขาก็ไปที่ห้องพักของตัวเองเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าแกร๊ก !! ดนัยเปิดประตูห้องพักของเขาเข้าไปและก็พบกับห้องขนาดใหญ่มีระเบียงที่มองเห็นวิวของภูเขาซึ่งดนัยไม่ได้สังเกตุเลยว่าใกล้ตู้เสื้อผ้านั้นมีประตูอยู่ซึ่งมันเป็นประตูซึ่งประตูนั้นก็คือประตูเชื่อมห้องพักซึ่งมักจะใช้สำหรับห้องพักที่เป็นครอบครัวใหญ่ซึ่งกรุ๊ปของดนัยนั้นเข้าพักกันทั้งหมด 6 คนทางโรงแรมจึงจัดห้องแบบนี้เอาไว้ให้ 1 ชุด“เฮ้อ...ขับรถมาตั้งหลายชั่วโมงรู้สึกล้าชะมัดภาคเหนือของเรานี่ก็โหดจริงมีแต่ภูเขาต้องเหยียบคันเร่งตลอดเลย” ดนัยอดบ่นออกมาไม่ได้เขาเอากระเป๋าเสื้อผ้าวางไว้บนโต๊ะใกล้ๆเตียงก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแต่ร่างกายเปล่าๆที่ไม่ได้ใส่แม้กระทั่งกางเกงใน“ผ้าเช็ดตัวอยู่ในห้องน้ำสินะ” ดนัยมองหาผ้าเช็ดตัวบนเตียงเพื่อจะนุ่งไปห้องน้ำแต่ทว่ามันกลับไม่มีแสดงว่ามันต้องถูกเตรียมเอาไว้ในห้องน้ำและด้วยที่ดนัยพักอยู่คนเดียวจึงไม่ได้กลัวว่าใครจะมาเห็นเขาที่แก้ผ้าอยู่จึงเดินแก้ผ้าไปที่ห้องน้ำทันทีอีกด้านหนึ่ง“ว้าวห้องสวยมากเลยมีวิวภูเขาด้วย” หมอยูมิเดินเข้ามาห้องพลางพูดกับฮิคาริ“อืมดนัยเลือกจองได้ดี” ฮิคาริพยักหน้าเห็นด้วย“นี่ฮิคารินี่ประตูอะไรเหรอ” หมอยูมิถามฮิคาริและสังเกตุเห็นประตูที่ผนังห้อง“น่าจะเป็นประตูเชื่อมห้องนะสงสัยรีสอร์ทจัดห้องแบบแฟมิลี่ไว้ให้ล่ะมั้ง” ฮิคาริตอบ“ว้าวมีประตูเชื่อมแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ยไม่เคยเห็นเลย” หมอยูมิพูดอย่างตื่นเต้นพลางเดินไปเพื่อจะเปิดสำรวจ“ก็ปกติเธอเวลาไปพักที่ไหนก็พักแต่ห้องสวีตนี่เนอะเลยไม่เคยเห็นห้อง.....” ฮิคาริยังพูดไม่ทันจบก็ต้องอ้าปากค้างแกร๊ก !! แอ๊ด !! เสียงหมอยูมิบิดลูกบิดประตูก่อนจะเปิดประตูออกเผยให้เห็นอีกด้านของประตูที่มีดนัยกำลังยืนแก้ผ้าและมองพวกเธอที่พึ่งจะเปิดประตูออกอย่างตกตะลึงทุกคนยืนเงียบๆอยู่อย่างนั้นประมาณสองวินาทีก่อนดนัยกับหมอยูมิจะร้องอุทานออกมา“เฮ้ย !!/ว้าย !!” ดนัยและหมอยูมิอุทานออกมาฮิคาริที่ได้สติจากเสียงร้องอุทานรีบวิ่งมาที่ประตูคว้าลูกบิดและรีบปิดมันทันที“ขอโทษ !!” ฮิคาริพูดออกไปก่อนที่ประตูจะถูกปิดปัง !! เสียงประตูถูกปิดลงก่อนจะได้ยินเสียงของดนัยร้องโหยหวนมาจากอีกฟากของประตูอ๊าก !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ฉ่า !!!!!!! ฮิคาริได้ยินเสียงเหมือนหน้าใครกำลังสุกอยู่ใกล้ๆเธอหันมาและก็เห็นว่าเป็นยูมิเพื่อนของเธอนั่นเองที่หน้าแดงแปร๊ดจนแทบสุก“ไม่เห็นจะต้องอายเลยเธอเป็นหมอเห็นอวัยวะเพศมาตั้งเท่าไหร่แล้ว” ฮิคาริบอกหมอยูมิซึ่งเธอไม่ได้พูดอะไรแต่เลือกวิ่งไปที่เตียงล้มตัวลงและเอาหมอนปิดหน้าเอาไว้เตะขาไปในอากาศและดิ้นไปมาเพื่อซ่อนความอายของตัวเองฮิคาริที่เห็นอาการแบบนั้นจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้“อย่าบอกนะว่าเธอชอบดนัยน่ะ !!” ฮิคาริลองถามดูแต่ทว่าปฏิกิริยาหมอยูมิแสดงออกนั้นคือเสียงครางเบาๆผ่านหมอนที่ปิดหน้าเอาไว้“อื้อ !!” เสียงหมอยูมิตอบผ่านหมอนที่ปิดหน้าตัวเองเอาไว้กึก !! ฮิคาริที่ได้ยินคำตอบของเพื่อนสนิทเธอก็ชะงักไปเช่นกันอึก !! ฮิคาริยกมือขึ้นกุมหน้าอกคำตอบของเพื่อนสนิทเธอนั้นทำเอาเธอรู้สึกแปลกๆทำไมรู้สึกเจ็บที่หน้าอกแล้วรู้สึกโหวงๆกันนะนี่เรามีโรคหัวใจแทรกซ้อนหรือไงสงสัยกลับไปต้องรบกวนหมออิจิโนเสะช่วยเช็คให้แล้วสิ ฮิคาริคิดในใจซึ่งเธอนั้นไม่รู้ตัวเองเลยว่าตัวเธอเองกำลังรู้สึกอะไรบางอย่างกับดนัย“ฮิคาริเธอไปอาบน้ำก่อนเลยฉันขออยู่แบบนี้พักนึง” เสียงอู้อี้ของหมอยูมิที่พูดผ่านหมอนพูดออกมา“อะ...โอเคฉันจะไปอาบน้ำก่อนแล้วก็เธอคิดว่าดนัยเป็นแค่คนไข้แล้วกันจะได้ไม่กระอักกระอ่วมเวลาเจอหน้า” ฮิคาริบอกเพื่อนสนิทของเธอแต่พอเธอพูดออกไปภาพของดนัยที่แก้ผ้าอยู่อีกฟากของประตูก็โผล่ขึ้นมาในหัวของเธอจนเธอเผลอกลืนน้ำลายอึก !! เสียงฮิคาริกลืนน้ำลายลงคอขะ...ของดนัยมันใหญ่ขึ้นหรือเปล่าแต่ก่อนตอนเป็นวิญญาณที่ตัวติดกับดนัยก็มีแอบเห็นอย่างไม่ตั้งใจผ่านผ้าเช็ดตัวตอนดนัยออกมาจากห้องน้ำบ้างเหมือนกันแต่เราก็แค่มองมันผ่านๆไม่ได้เห็นเต็มตาแบบนี้ไม่สินี่เรากำลังคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย !! ฮิคาริคิดพลางมองไปที่กระจกของตู้เสื้อผ้าก่อนจะเห็นว่าหน้าเธอกำลังขึ้นสีอยู่เธอมองตัวเองในกระจกอย่างตกตะลึงเพราะเธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเธอนั้นเป็นหมอเห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าของเพศชายมามากมายไม่น่าจะมีความรู้สึกอะไรกับเรื่องแบบนี้“สะ...สงสัยเราคงเหนื่อยเกินไปรีบไปอาบน้ำดีกว่า” ฮิคาริพูดออกมาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้เรียบร้อยทางด้านดนัย“ไอ้บ้าเอ้ยหมดกันดันโชว์ความเป็นชายต่อหน้าทั้งสองคนเสียได้หมอยูมิกับฮิคาริเห็นของเราเต็มตาเลยแบบนี้เจอหน้ากันจะทำหน้ายังไงดีเนี่ยเรา !!” ดนัยที่กำลังยืนแช่ฝักบัวอยู่พูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก“แถมมาเห็นตอนกำลังที่แข็งตัวเต็มที่เพราะปวดฉี่อยู่ด้วยสิอั้นมาตั้งแต่ตอนขับรถบ้าเอ้ย” ดนัยพูดออกมายิ่งคิดเขาก็ยิ่งอายเกิดมาไม่เคยแก้ผ้าให้ผู้หญิงคนไหนดูมาก่อนเลยเพราะตอนเรียนเขาก็ไม่เคยมีแฟนเพราะเขานั้นไม่มีเวลาเพราะต้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยจึงไม่มีเวลาให้กับเรื่องการมีแฟนแถมเขาก็ไม่มีเงินที่จะไปเลี้ยงดูแฟนด้วยถ้ามีเพราะฉะนั้นดนัยจึงเป็นผู้ชายโสดและซิงมาตลอดชีวิตยี่สิบห้า...ไม่สิยี่สิบหกปีของเขา (อายุของดนัยก่อนที่จะทำงานที่โรงพยาบาลในญี่ปุ่นคือ 25 และเนื้อเรื่องก็ผ่านมา 1 ปีแล้วตอนนี้อายุเขาจึงอยู่ที่ 26)หนึ่งชั่วโมงต่อมา“หมอฮิคาริจะให้ฉันนั่งนี่เหรอคะ” รินะถามฮิคาริ“อะ...อะ...อืมรบกวนนั่งหน้าแทนทีนะคะพอดีมีเรื่องจะคุยกับยูมิ” ฮิคาริตอบ“ชะ...ชะ...ใช่ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับฮิคาริน่ะค่ะรบกวนคุณรินะด้วยนะคะแล้วก็หมอมิโฮะคะขอแลกที่นั่งกันหน่อยได้มั้ยคะพอดีฉันอยากนั่งติดหน้าต่าง” หมอยูมิเองก็รีบรับลูกคู่เหมือนกับเตี๊ยมกันมาก่อน“หือ...ได้สิเชิญเลยๆ” หมอมิโฮะพยักหน้าเธอนั้นนั่งอยู่ริมหน้าต่างด้านหลังคนขับหรือด้านหลังของดนัยพอดี“ขะ...ขอบคุณค่ะ” หมอยูมิพยักหน้าก่อนจะรีบปรี่เข้าไปนั่งด้านใน“อืม...หมอฮิคาริกับหมอยูมินี่ทำตัวแปลกๆหมอดนัยว่าเธอแปลกมั้ยคะ” รินะที่ย้ายมานั่งด้านหน้าข้างคนขับพูดพลางหันไปถามดนัย“มะ...มะ...ไม่เห็นแปลกเลยครับฮิคาริคงมีเรื่องอยากจะคุยกับหมอยูมิ...สะ...ส่วนหมอยูมิคงอยากดูวิวข้างทางบ้าง” ดนัยตอบเสียงตะกุกตะกัก“เอ๋...หมอดนัยก็พูดติดขัดๆเหมือนกับหมอฮิคาริและหมอยูมิเลยเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะเนี่ย” ซากิที่สังเกตเห็นท่าทางพฤติกรรมแปลกๆของทั้งสามคนจึงอดพูดทักขึ้นมาไม่ได้ซึ่งทั้งสามคนพอโดนทักแบบนั้นก็สะดุ้งและหน้าแดงขึ้นมาทันทีดีที่มันเริ่มเย็นแล้วทุกคนจึงไม่สังเกตุเห็น“ไม่มี !!x3” ทั้งสามคนที่สะดุ้งเพราะการทักของซากิตอบออกมาพร้อมกันทำเอาหมอมิโฮะ รินะและซากิต่างคิดกันในใจต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นอน !! x3จบ...

error loaded

เทศกาลปล่อยโคมยี่เป็งแถวภาคเหนือ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 79 โชว์ความเป็นชาย

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 79 โชว์ความเป็นชาย

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้