2.8 เรือหาปลา
“สแตนบาย” กันสึเกะพูดผ่านวิทยุ เมื่อเขาเข้าไปหลบอยู่หลังโขดหินข้างเรือไม้ขนาดเล็ก เสียงของกันสึเกะทำให้ลีโมเพ่งสายตาลงบนจอ แดดใน่ใกล้เที่ยงไม่เป็ผลดีกับกล้องจับความร้อนเท่าไหร่ ลีโมจึงเปลี่ยนเลนส์กล้องจากโดรนเป็โหมดปกติ เขาซูมกล้องเข้าไปอีกหลายเท่าทำให้เห็นชายกลุ่มหนึ่งพร้อมอาวุธปืนยืนเกาะกลุ่มกันอยู่ข้างเรือหาปลาขนาดกลางลำหนึ่ง
…น่าแปลก... ลีโมขมวดคิ้วเมื่อเห็นภาพหญิงสาวในชุดกางเกงว่ายน้ำสีดำขาสั้นเสื้อสายเดี่ยวเอวลอยโชว์สะดือสีส้มสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินลงมาจากบันไดเรือแทนที่จะเป็ชาวประมงหรือคนหาปลา เขาเหมือนจะเคยเห็นหน้าเธอที่ไหนมาก่อนแต่นึกไม่ออก ปืนจากพวกชายฉกรรจ์ที่อยู่ด้านล่างทำให้เธอและผู้หญิงสองคนและชายอีกสองคนที่เดินตามหลังมายกมือทั้งสองขึ้น และพวกเขาไม่ได้อยู่ในชุดของคนหาปลา
...นึกออกแล้ว... ลีโมรู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัว ในที่สุดเขาก็นึกออกว่าเคยเห็นสาวน้อยคนนั้นจากที่ไหน...
“สิบสองคนที่สิบเอ็ดนาฬิกา ร้อยห้าสิบเมตรจากตำแหน่งของนาย ระวังด้วย สาวน้อยมหัศจรรย์อยู่กับพวกมัน”
กันสึเกะนึกสงสัยว่าสาวน้อยมหัศจรรย์คือใครแต่เขาเลือกที่จะไม่ถาม
สถานการณ์สำหรับเขาตอนนี้แขวนไว้ด้วยความเป็และความตายของใครอีกหลายคนรวมทั้งตัวเขาเองด้วย อันที่จริงแม้ไม่มีคำอธิบายของลีโม กันสึเกะก็พอสังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า จากตำแหน่งโขดหินที่เขาอยู่ไปจนถึงไอ้เรือเวรนั่นเป็หาดทรายโล่งกว้างราบเรียบไร้ที่กำบัง รวมทั้งแนวจากป่าสนข้างถนนที่ใกล้ที่สุดไปยังเรือก็โล่งเตียนพอๆ กันกับที่เขาอยู่ ไม่มีทางเลยที่เขาจะย่องเข้าไปหาพวกมันแบบเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นนอกจากจะดำน้ำหรือมุดผืนทรายไปเหมือนขอมดำดินซึ่งแบบนั้นเขาเองก็ทำไม่ได้ และในระหว่างนั้นเองที่ไอ้หนุ่มขาเหล็กกำลังคิดแผน
“เปรี้ยง..” ใครสักคนบนเรือตัดสินใจยิงปืนพกแบบลูกโม่ใส่พวกที่อยู่ด้านล่าง เกิดเสียงกรีดร้องโหวกเหวกโวยวายและเสียงปืนดังขึ้นเหมือนประทัดชุดใหญ่ในงานตรุษจีน กันสึเกะในท่านั่งคุกเข่าหมอบราบลงกับพื้น เขายกปืนขึ้นเล็งโดยมีแนวหินที่โผล่พ้นพื้นทรายเป็ที่กำบังและรองปืน ภาพสาวน้อยเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงสั้นที่กำลังวิ่งมาทางนี้ทำให้ตาขวาของเขากระตุก เขาเห็นชายเชื้อสายอาหรับพร้อมอาก้าสองคนในชุดเครื่องแต่งกายแบบทหารครึ่งท่อนวิ่งตามหลังเธอมาและดูเหมือนว่าอีกไม่กี่ก้าวพวกมันก็จะตะครุบตัวเธอได้แล้ว
“ตายซะไอ้-” แรงสั่นะเืจากบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายมือเข้ามาจับขาของกันสึเกะ ทำให้เขาหันไปมอง
“เชี่ย..” กันสึเกะั์ตาเบิกโพลง หัวใจของเขากระตุกวาบเมื่อเห็นมือเรียวยาวของซอมบี้ยื่นออกมาจากใต้ท้องเรือไม้เก่าๆ เหมือนหนวดปลาหมึกที่กำลังจะลากเหยื่อของมันเข้าไปกินใต้โพรงหิน
“ช่วยด้วย ๆ” สาวน้อยในชุดสายเดี่ยวเอวลอยกรีดร้องสุดเสียงเมื่อสังเกตเห็นว่ามีใครกำลังนอนดิ้นอยู่บนพื้นทรายหลังโขดหินสีดำ
____
5K
