ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

~ เวลาล่วงเลยผ่านไปสามวัน ~

ในช่วงระยะเวลาสามวันที่ผ่านมา จางหยินเซียวแทบจะไม่ได้ออกจากห้องของเขา จนผู้อาวุโสหลายๆคนเกิดความสงสัยว่ามีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นกับจางหยินเซียวหรือไม่

แต่จางหลินก็ให้เหตุผลว่า จางหยินเซียวอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการพัฒนาพลังยุทธ์ และไม่อนุญาตให้มีผู้ใดเข้าไปรบกวน

ในยามนี้เสถียรภาพของตระกูลจางยังไม่มั่นคงนัก แม้ว่าพวกเขาจะถูกยกให้เป็นตระกูลอันดับหนึ่งแทนที่ตระกูลชิงแล้วก็ตาม แต่ต้องไม่ลืมว่าเมืองหยางโจวยังมีตระกูลฉี ตระกูลหลินหรือตระกูลหยูที่คอยจับจ้องตระกูลจางอยู่

แม้ว่าตระกูลทั้งหลายในเมืองหยางโจวจะแลดูเป็นปึกแผ่นจากสายตาบุคคลภายนอก แต่ก็มีความขัดแย้งเกิดขึ้นในมุมมืดอยู่บ่อยครั้ง

ฉะนั้นแล้วอาการบาดเจ็บของจางหยินเซียวจะให้คนอื่นๆรับรู้ไม่ได้เป็นอันขาด! จนกว่าจางหลินจะสามารถนำผลมหาโพธิสัตว์กลับมาได้

เมื่อเห็นว่าจางหยินเซียวลืมตาขึ้นมา จางหลินก็รีบเข้าไปเอ่ยถามด้วยความกังวล “ท่านพ่อ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

จางหยินเซียวที่มีใบหน้าซีดเซียวส่ายหน้าเบาๆ “ข้าไม่เป็นอะไรมากแล้ว ด้วยยาอายุวัฒนะของเจ้า น่าจะยืดชีวิตของข้าไปได้อีกเป็นเดือนๆ”

จางหลินกัดริมฝีปากอย่างไม่เต็มใจ เขาจับมือจางหยินเซียวและพูดให้สัญญา “ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ท่านจะต้องกลับมาแข็งแรงอีกครั้งได้อย่างแน่นอน”

จางหยินเซียวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นใจ แต่ก็รู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน “หลินเอ๋อร์ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเพื่อข้าขนาดนี้”

จางหลินเพียงแค่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “ขอแค่ท่านพักฟื้นต่อไป ส่วนเรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง”

จางหลินไม่ได้ตัดสินใจบอกเกี่ยวกับผลมหาโพธิ์สัตว์กับจางหยินเซียวเพราะไม่ต้องการให้เขาเป็นกังวล เพราะหากจางหลินต้องเข้าสู่ป่าอสูรร่ำไห้ นั่นจะเป็นอันตรายเกินไปสำหรับผู้ที่ไร้พลังยุทธ์อย่างเขา และเขาคงจะถูกห้ามปรามจากจางหยินเซียวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จางหยินเซียวจ้องมองใบหน้าของจางหลินอยู่นานสองนาน ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “เอาล่ะ อย่าหักโหมมากเกินไปก็พอ”

จางหลินลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ท่านพักผ่อนเถิด อีกสักพักข้าจะกลับมา”

เมื่อกล่าวจบเขาก็เปิดประตูและออกจากห้องไปในทันที

. . .

แต่เมื่อเขาออกมา เขาก็พบกับจางเจียหยู จางหลงและจางหวู่ฮุ่ยยืนรอเขาอยู่ด้านนอก โดยมีพ่อบ้านตระกูลจางยืนอยู่ไม่ไกล 

เขาจ้องมองทั้งสามก่อนจะเอ่ยถาม “พี่สาวเจียหยู จางหลง หวู่ฮุ่ย พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

จางเจียหยูยิ้มออกมาอย่างสดใส “ข้ามาที่นี่เพื่ออำลาเจ้า หลังจากนี้ข้าต้องเดินทางไปที่คฤหาสน์เจ้าเมืองเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเป็นศิษย์ภายนอกของสำนักจักรพรรดิดารา เกรงว่าข้าอาจจะไม่ได้กลับมาที่ตระกูลจางอีกหลายปี”

“ขอแสดงความยินดีกับพวกเจ้าทั้งสาม” จางหลินประสานมือด้วยรอยยิ้มจริงใจ 

จางเจียหยูยิ้มและพูดขึ้นพลางถอนหายใจ “น้องจาง หากไม่มีเจ้า เกรงว่าพวกเราอาจจะไม่สามารถเข้าสู่สำนักได้ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ…”

จางหลงเองก็ทุบหน้าอกของตนอย่างภาคภูมิใจ “พี่หลิน หากเจ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรในอนาคต เจ้าสามารถส่งนกพิราบมาขอความช่วยเหลือจากข้าได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าจะไปช่วยเจ้าอย่างแน่นอน!”

จางหลินหัวเราะอย่างขบขัน “หากถึงเวลานั้นข้าจะรบกวนเจ้าอย่างแน่นอน”

จางหวู่ฮุ่ยไม่ได้พูดอะไร ดูเหมือนว่าในบรรดาเยาวชนทั้งหมดของตระกูลจาง จะมีเพียงชายผู้นี้คนเดียวที่ไม่ชอบขี้หน้าจางหลินสักเท่าใดนัก

คนรุ่นเยาว์ทั้งสามแลกเปลี่ยนบทสนทนากันอยู่นานก่อนจะกล่าวคำอำลา จากนั้นจางเจียหยู จางหลงและจางหวู่ฮุ่ยก็จากไปพร้อมกับพ่อบ้านของตระกูลจางตรงไปยังคฤหาสน์เจ้าเมือง

เมื่อมองดูแผ่นหลังของพวกเขาทั้งสาม จางหลินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “นับจากนี้พวกเจ้าจะต้องกลายเป็นเสาหลักให้แก่ตระกูลจางในอนาคต เมื่อนั้นข้าอาจจะไม่จำเป็นต้องอยู่ที่เมืองหยางโจวอีกต่อไป”

. . .

จางหลินกลับมายังห้องของเขาโดยมีลุงเฉียนมายืนรออยู่แล้ว 

ลุงเฉียนรีบวิ่งเข้ามาและยื่นม้วนกระดาษให้แก่จางหลินด้วยสองมือ “นายน้อย นี่คือแผนที่ภูมิศาสตร์ของป่าอสูรร่ำไห้ ข้าพยายามค้นหาเท่าที่หามาได้ แต่มันมีเพียงแค่ 3 ใน 10 ส่วนของพื้นที่ทั้งหมดเท่านั้น”

คิ้วของจางหลินขมวดขึ้น “3 ใน 10 ส่วน? นี่น้อยเกินไปหรือไม่?”

ลุงเฉียนทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่น “บริเวณรอบนอกของป่าอสูรร่ำไห้ยังคงมีกองกำลังและทหารรับจ้างอาศัยอยู่ แต่ภายในอาณาบริเวณป่านับตั้งแต่สามลี้เป็นต้นไป นั่นเป็นสถานที่ที่มีผู้คนเคยย่างกรายเข้าไปแต่ไม่เคยได้กลับออกมา นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าพวกเราไม่มีแผนที่ภูมิศาสตร์ที่ละเอียดกว่านี้”

จางหลินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เอาล่ะ ดูเหมือนว่าข้าทำได้เพียงแค่ต้องระวังตัวให้มากขึ้น”

จากนั้นจางหลินก็หยิบเสื้อคลุมสีดำขึ้นมาสวมทับอาภรณ์สีขาว เขาเปิดลิ้นชักและหยิบหน้ากากสีขาวออกมา ซึ่งเป็นหน้ากากแบบเดียวกับที่ใช้ในการแสดงงิ้ว หากแต่ไม่มีการวาดใบหน้าใดๆลงบนหน้ากาก

หน้ากากสีขาวมีรอยเลือดเขรอะกรังติดอยู่เล็กน้อย เขาเก็บหน้ากากนั้นไว้ในแขนเสื้อและหันไปเปิดลิ้นชักพลางหยิบมีดสั้น มีดบิน กริชและเข็มมาเหน็บไว้ตามส่วนต่างๆของร่างกาย

เมื่อเห็นว่าจางหลินเตรียมพร้อมมากเพียงใด ลุงเฉียนก็กล่าวออกมาอย่างหนักอึ้ง “นายน้อย ได้โปรดระวังตัวด้วย ชีวิตของท่านสำคัญที่สุด หากท่านยังมีชีวิต พวกเราก็ยังมีวิธีอื่นที่จะรักษาต้นกำเนิดแห่งชีวิตให้แก่นายท่านได้ ท่านไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตของท่านเข้าแลกกับสถานการณ์ที่อาจจะทำให้ท่านต้องถึงฆาต”

“ข้าเข้าใจดี…” จางหลินพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่เขาจะโบกมือและกล่าวว่า “ในช่วงเวลานี้ข้าต้องการให้ท่านและกลุ่มบัญญัติสวรรค์ทุกคนมารวมตัวกันที่ตระกูลจางเพื่อปกป้องท่านพ่อและคนอื่นๆ”

ลุงเฉียนโค้งคำนับ “ข้าน้อยเข้าใจ”

จากนั้นจางหลินก็เดินออกจากตำหนักตระกูลจางด้วยฝีเท้าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ และหวังว่าการเดินทางในครั้งนี้จะนำมาซึ่งผลมหาโพธิสัตว์ที่จะสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของจางหยินเซียวได้

แต่ทันทีที่เขาก้าวออกจากธรณีประตู ความรู้สึกที่เป็นลางร้ายก็วาบผ่านเข้ามาในจิตใต้สำนึก

แต่ความรู้สึกนั้นคงอยู่แค่ชั่วครู่ เขาสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยแววตาที่มุ่งมั่น!

[ไม่ว่าอย่างไรข้าต้องนำผลมหาโพธิสัตว์กลับมาให้ได้!]

[หลังจากนั้นข้าจะได้ออกจากเมืองหยางโจวโดยที่ไม่มีอะไรติดค้างหรือต้องอาวรณ์อีกต่อไป]

เขาเดินไปยังรถม้าการค้าและออกเดินทางสู่ทิศใต้ของเมืองหยางโจว ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ตั้งของป่าอสูรร่ำไห้ในทันที

โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าการออกจากตระกูลจางในครั้งนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของชะตากรรมที่จะผันเปลี่ยนไปตลอดกาล…