“ไม่ ไม่ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ ข้าอุตส่าห์ช่วยชีวิตท่าน อย่าทำกับข้าแบบนี้ ฮือ ฮือ” ต่งหนิงลูกสาวคนรองของท่านอำมาตย์สะดุ้งตื่นกลางดึก “นี่ข้าฝันอีกแล้วหรือนี่ เมื่อไหร่ข้าจะลืมท่านได้นะ องค์ชายยาลู”
องค์ชายยาลูแห่งชิตันพร้อมกับราชทูตได้เดินทางมายังแคว้นฉิน เพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับแคว้นฉิน
ฝ่าาทรงต้อนรับพวกท่านอย่างสมเกียรติ มีการจัดเลี้ยง และการแสดงฟ้อนรำต่างๆ ซึ่งผู้ร่วมงานประกอบด้วยบรรดาราชวงศ์และเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ ดังนั้นต่งหนานจึงไปขอให้ไป่หลิงมาร่วมงานด้วยอีกตามเคย ซึ่งการพบไป่หลิงทุกครั้งก็ต้องแลกด้วยการที่ต่งหนานต้องทานยาพิษ
“องค์ชายชิตันทรงดูสง่าและน่าเกรงขามมากเลยนะ จริงมั้ย พี่ต่งหนิง” ต่งหนานกล่าว
“พี่ว่าก็งั้นๆ นะ” ต่งหนิงตอบแบบขอไปที
สักพักองค์ชายชิตันก็ทรงขอท้าเพื่อทดสอบความสามารถของแม่ทัพแคว้นฉินว่าจะสามารถเข้าไปในค่ายกล แล้วนำลูกแก้วมงคลมาถวายได้หรือไม่
ฝ่าาทรงเห็นว่านี่เป็หน้าตาของแคว้นฉินและ้าจะทดสอบฝีมือของแม่ทัพคนใหม่ ซึ่งก็คือธงอี่นั่นเอง เลยทรงมอบหมายให้ธงอี่รับคำท้า
การแข่งขันครั้งนี้ เป็การต่อสู้ระหว่างแม่ทัพธงอี่กับกุนซือติงข่าน ในค่ายกลไม่ได้มีทหารแต่มีกลไกอาวุธนานัปการ ซึ่งเป็การทดสอบว่าธงอี่จะมีชีวิตรอดออกมาหรือไม่
ต่งหนานและไป่หลิงนึกหวั่นใจและเป็ห่วงธงอี่อยู่ไม่ใช่น้อย แต่ยังดีที่ธงอี่ก็เป็คนมีความสามารถ เขาสามารถหลบภัยอันตรายทุกสิ่งอย่างได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็คมหอก ธนูหรือควันพิษ จนกระทั่งติงข่านคิดเล่นไม่ซื่อ เขาเป่าขลุ่ยความถี่สูง ทำให้ธงอี่ซึ่งอยู่ในค่ายกลปวดประสาทหูอย่างมาก แม้กระทั่งคนที่อยู่นอกค่ายก็ได้รับผลกระทบไปด้วย ต่งหนานเห็นว่าไม่ได้การ จึงรีบเดินไปหานักดนตรีแล้วยืมพิณมาดีดเพื่อลดความรุนแรงของเสียงขลุ่ย เสียงพิณของต่งหนานไพเราะมาก เสียงกังวาน น่าฟัง และสบายหู ทำให้ทุกคนรู้สึกดีขึ้น และธงอี่ก็หายปวดหู ทำให้เขาสามารถนำลูกแก้วมงคลออกมาจากค่ายได้
แม้ว่าองค์ชายยาลูจะรู้สึกเจ็บใจที่ตนเป็ฝ่ายแพ้ แต่การที่ต่งหนานดีดพิณ ทำให้พระองค์จำได้ว่านางเป็คนเดียวกันกับผู้หญิงที่ดีดพิณในหอคณิกาคนนั้น ซึ่งองค์ชายยาลูก็เป็คนเดียวกันกับชาวชิตันที่หมายปองต่งหนาน เหตุการณ์ครั้งนี้จึงก่อปัญหาใหญ่ให้ต่งหนานเสียแล้ว
ดังนั้นองค์ชายยาลูจึงทูลขอต่งหนานจากฝ่าา เพื่อให้อภิเษกสมรสกับตน เป็การเชื่อมสัมพันธไมตรีอย่างแน่นแฟ้น ฝ่าาทรงสงสารต่งหนานก็จริง แต่ก็ต้องจำใจประทานสมรสให้ต่งหนานกับองค์ชายยาลู
“จะทำยังไงดีล่ะ เ้าต้องไปอภิเษกกับองค์ชายยาลูแห่งชิตันเชียวนะ ต่งหนาน” ไป่หลิงกล่าวด้วยความเป็ห่วง
ต่งหนานถอนหายใจและกล่าวว่า “ข้าปลงแล้วล่ะไป่หลิง ยังไงชีวิตข้ามันก็ไม่ได้ยืนยาวขนาดนั้น ข้าก็แค่ต้องไปอยู่ในสถานใหม่ก็เท่านั้น”
“แต่พี่จะไม่ยอมให้เ้าไปใช้ชีวิตลำบากแบบนั้น ต่งหนาน” ต่งหนิงกล่าวจบก็เดินมุ่งตรงเพื่อขอเข้าเฝ้าองค์ชายยาลูทันที
*********************************
ณ ที่พักส่วนพระองค์ ขององค์ชายยาลู
“ต่งหนิง บุตรสาวคนรองของท่านอำมาตย์ ขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ”
“ให้เข้ามาได้”
“ถวายบังคมเพคะ องค์ชาย”
“เ้ามีธุระอะไรก็ว่ามา”
“หม่อมฉันขอ เอ่อ ขออภิเษกกับพระองค์แทนน้องสาวของหม่อมฉันเพคะ”
“นี่เ้าหลงรักเรามากขนาดนั้นเชียวหรือ แต่เราไม่ได้ชอบเ้า เราชอบน้องสาวเ้าต่างหาก”
ต่งหนิงเม้มปาก ในใจคิดว่า” ทรงหลงตัวเองจริงๆ” แต่พูดว่า “พระองค์น่าจะทรงเคยได้ยินว่าต่งหนานมีอาการป่วยมาั้แ่กำเนิด ปัจจุบันยังรักษาไม่หาย หม่อมฉันจึงไม่อยากให้น้องสาวไปชิตัน ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่ห่างไกลจากครอบครัวเพคะ”
“เ้าไม่ต้องเป็ห่วงหรอก ที่นั่นก็มีหมอหลวงเก่งๆ เยอะ ดีไม่ดีพวกเขาอาจรักษาน้องเ้าหายก็ได้นะ”
ต่งหนิงเห็นว่าเจรจาไม่สำเร็จ ก็คงต้องปล่อยไปตามชะตา เลยกล่าวว่า “งั้นก็สุดแต่พระทัยของพระองค์เถอะเพคะ หม่อมฉันทูลลา”
ต่งหนิงเดินออกมา ในใจคิดว่า “พี่ขอโทษนะ ต่งหนาน ที่พี่ช่วยอะไรไม่ได้เลย” “และเื่ที่พระองค์เคยลวนลามหม่อมฉัน ที่แท้พระองค์ก็แค่คิดสนุกสินะ”
*********************************
วันถัดมา ไป่หลิงเห็นว่าต่งหนานไม่ได้มาพบตน จึงไปพบต่งหนานที่จวนอำมาตย์เพื่อขอเข้าเยี่ยม แม้ว่าปากต่งหนานจะบอกว่าไม่เป็อะไร แต่ใจจริงๆ ต่งหนานก็ไม่อยากต้องใช้ชีวิตห่างจากบ้านเกิดของตนเอง
“เป็ไงบ้างต่งหนาน ข้ามาเยี่ยมน่ะ และเอายามาให้เ้ากินด้วย” ไป่หลิงกล่าว
“ขนาดข้าไม่ไปพบท่าน ท่านก็ยังอุตส่าห์นำยาพิษมาให้ข้าถึงที่นี่เชียวนะ” ต่งหนานบ่น
“ก็ข้าบอกแล้วว่ามันต้องกินอย่างต่อเนื่อง ข้าก็เลยทำเป็ยาลูกกลอนเพื่อให้เ้ากินได้สะดวก ถึงไม่ต้องพบข้าทุกวัน เ้าก็ยังได้กินยา” ไป่หลิงกล่าว
“ถ้าข้าไม่กิน ข้าก็ตายทันทีใช่มั้ย ข้าเริ่มรู้สึกอยากตายเสียแล้วสิ” ต่งหนานกล่าว
“ถ้าเ้าตาย แล้วมันมีผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นล่ะ ถ้าองค์ชายไม่พอใจแล้วอ้างเหตุจากการตายของเ้าเพื่อจุดชนวนาล่ะ” ไป่หลิงกล่าว
“ใช่จริงด้วย งั้นข้าต้องอยู่ต่อไป มา เอายามา” ต่งหนานกล่าว
ไป่หลิงจึงหยิบขวดยาส่งให้ต่งหนาน และให้ต่งหนานกินวันละเม็ด
*********************************
หลังจากเข้าเยี่ยมต่งหนานเสร็จ ไป่หลิงก็มุ่งตรงเข้าวังเพื่อพบกับแม่ทัพธงอี่ทันที
“เ้าเรียกข้ามา มีธุระอะไร ธงอี่” ไป่หลิงถาม
“ข้าไม่อยากให้ต่งหนานอภิเษกกับองค์ชายยาลู” ธงอี่กล่าว
“แล้วเ้าจะทำอะไรได้” ไป่หลิงถาม
“ข้าจะไปพานางหนี” ธงอี่กล่าว
“ไม่ได้หรอกธงอี่ ต่งหนานเป็คนรักแผ่นดินฉิน นางไม่ยอมไปกับเ้าหรอก และหากเ้าบังคับจิตใจนางหรือลักพาตัวนางไป นางก็จะฆ่าตัวตายเพราะคิดว่าถ้าตัวเองหนีไป จะทำให้องค์ชายยาลูใช้เหตุผลนี้เป็ข้ออ้างก่อา” ไป่หลิงอธิบาย
“นางคิดอย่างนั้นจริงหรอ แล้วไม่มีทางช่วยนางเลยหรอ” ธงอี่กล่าวอย่างหมดหวัง
“ข้ามีหนทางอยู่ เ้าไม่ต้องห่วง แต่เ้าห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด ไม่งั้นเื่มันจะแย่ลงนะ เข้าใจมั้ยธงอี่” ไป่หลิงกล่าว
“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะยับยั้งชั่งใจให้ได้” ธงอี่กล่าว
การพบกันระหว่างไป่หลิงกับธงอี่ ไม่อาจรอดพ้นสายตาท่านเสนาบดีไปได้ ในตอนนี้ท่านเสนาบดีกำหมัดแน่นในใจคิดว่า “ทำไมข้าถึงรู้สึกเจ็บแบบนี้ ไป่หลิง เพราะข้าหวงเ้างั้นหรือ ข้าจะทำให้เ้าเป็ของข้าคนเดียว คอยดู”
*********************************
ณ จวนท่านเสนาบดี
ไป่หลิงยืนคิดอยู่นาน ว่าจะเข้าไปในจวนท่านเสนาบดี ดีหรือไม่ แต่พอนึกถึงต่งหนาน เลยกัดฟันเดินเข้าไปเพื่อขอพบท่านเสนาบดี
“แม่นางไป่หลิงขอพบครับ ท่านเสนาบดี”
“ให้นางเข้ามา” ท่านเสนาฯ กล่าว
ท่านเสนาบดีแอบยิ้มที่เห็นไป่หลิงเป็ฝ่ายมาพบตนถึงที่นี่ เลยว่า “เ้ามีธุระกับข้าหรือ ไป่หลิง”
“ข้าอยากให้ท่านช่วย ทำยังไงก็ได้ ที่ต่งหนานไม่ต้องอภิเษกกับองค์ชายยาลู” ไป่หลิงกล่าว
“แล้วทำไมข้าต้องช่วยด้วยล่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ท่านก็รู้ว่าร่างกายต่งหนานไม่แข็งแรง นางไม่อาจใช้ชีวิตยากลำบากในแคว้นชิตันได้หรอก และข้าคิดว่าท่านมีทางช่วยนางได้” ไป่หลิงกล่าว
“องค์ชายยาลูจะดูแลนางอย่างดีเองนั่นแหละ” ท่านเสนาฯ กล่าวอย่างเ็า
“ต่งหนานไม่ได้รักองค์ชาย…” ไป่หลิงเริ่มตั้งสติ แล้วพูดใหม่ “ข้ายอมแลกทุกอย่าง ขอเพียงให้ท่านช่วยต่งหนาน”
“งั้นก็ได้ ข้ายอมช่วยก็ได้ ถ้าสำเร็จ เ้าต้องแต่งงานกับข้า เ้ายอมมั้ยล่ะ” ท่านเสนาฯ ถือโอกาส
ไป่หลิงนึกไม่ถึงว่าท่านเสนาบดีจะให้ตนแต่งงานด้วย แต่เพื่อต่งหนานแล้ว ไป่หลิงเลยตอบว่า “ข้าตกลง ถ้าท่านช่วยได้สำเร็จเท่านั้นนะ”
“งั้นก็ตามนั้น ข้าจะช่วยต่งหนานเอง เ้ากลับไปได้แล้ว” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ไม่ ข้าไม่เชื่อใจท่าน เพราะยังไงเราก็เป็ศัตรูกัน ข้าขอตามท่านไปด้วย ข้าอยากรู้ว่าท่านจะช่วยต่งหนานได้อย่างไร” ไป่หลิงกล่าว
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ข้าจะจัดที่พักให้เ้าอยู่ที่นี่ชั่วคราว เ้าก็ติดตามข้าในฐานะสาวใช้ส่วนตัวก็แล้วกัน” ท่านเสนาฯ กล่าว
ไป่หลิงจึงได้มาพักที่จวนท่านเสนาบดี เพื่อคอยติดตามว่าเขาจะช่วยต่งหนานได้อย่างไร และสามารถช่วยได้สำเร็จหรือไม่
1K
