ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่38

        หัวหน้ากลุ่มหมาล่าเนื้อ

        หมิงเยว่หลานพยักหน้าเบา ๆยอมรับการประเมินของชายชรา ดวงตาคู่งามยังคงนิ่งสงบไร้คลื่นอารมณ์

        ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “เจ้าส่งคนตามไปงั้นหรือ?”

        ชายชราโค้งศีรษะเล็กน้อย

        “ขอรับ”

        หมิงเยว่หลานเหลือบตามองเขาใบหน้าเปี่ยมด้วยความสงบที่ยากหยั่งถึง ก่อนจะถามต่อ

        “ทันหรือไม่?”

        ชายชราส่ายหน้าเล็กน้อยแววตาแฝงความเคารพและสำนึกผิด

        “ไม่ขอรับ”

        เขาตอบเสียงนิ่งแต่หนักแน่น

        “อีกฝ่ายระวังตัวมากทุกก้าวย่างคล้ายถูกวางแผนไว้ล่วงหน้า คนของบ่าวแม้จะเชี่ยวชาญในการติดตามแต่ก็มิกล้าประมาท จึงไม่อาจเร่งไล่ตามด้วยพลังเต็มขีดจำกัด มิฉะนั้นอาจจะถูกอีกฝ่ายลวงไปยังกับดักได้”

        เขาหยุดเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงขรึม

        “เป็นเหตุให้พลาดการติดตามไปในท้ายที่สุด”

        หมิงเยว่หลานไม่แสดงอารมณ์ใดเพียงยกถ้วยชาขึ้นดื่มอย่างเชื่องช้า ราวกับทุกอย่างยังเป็นไปตามที่ควร

        ชายชราเงียบงันไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลลึก

        “แต่ว่า...คุณหนูขอรับคนผู้นี้แม้มิใช่ผู้ฝึกตน แต่พลังและกลวิธีกลับล้ำลึกยิ่งยิ่งกว่าอสูรร้ายกลางหุบเหวเสียอีก มิอาจประมาทได้เลย ขอท่านโปรดระวังตน”

        “อืม...” หมิงเยว่หลานขานรับในลำคอ แววตาไหววูบคล้ายตกอยู่ในห้วงความคิดชั่วขณะ

        บรรยากาศเงียบงันเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งบางคลุมผิวน้ำก่อนชายชราจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นอีกครา

        “แล้วเรื่องของตระกูลหลี่คุณหนูจะมิให้ข้าลงมือเองจริง ๆ หรือขอรับ?”

        น้ำเสียงของเขายังคงสุภาพแต่แววตาที่ฉายออกมาในยามนี้กลับเย็นเยียบยิ่งกว่าเหมันต์ปลายปี

        มีเพียงเจตนาเดียว...ทำลายล้างให้สิ้นซาก!

        หมิงเยว่หลานหัวเราะเบา ๆแววตาขี้เล่นหันมองเขา

        “เจ้าเป็นตัวตนระดับใดกัน?”

        “เหตุใดจึงคิดจะลดตนเอง...ไปลงมือกับตระกูลเล็กๆ ที่มีเพียงผู้นำระดับหลอมกายาขั้นสูงสุดเป็นผู้นำกัน?”

        ชายชราสงบนิ่งหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วค้อมศีรษะ

        “ขอรับ...”

        น้ำเสียงขานรับนั้นแน่นิ่งและยอมรับโดยไม่โต้แย้งแม้ยังไม่อาจละความเคียดแค้นในแววตาได้สนิทก็ตาม

        ครั้งนี้คุณหนูบาดเจ็บมันในฐานะผู้คุ้มกันย่อมมีความผิดความเคียดแค้นในใจของชายชราย่อมตกไปอยู่ที่ตระกูลหลี่ที่อยู่เบื้องหลังของกลุ่มหมาล่าเนื้อ

        หมิงเยว่หลานละสายตากลับมาที่ถ้วยชาในมือวางลงบนโต๊ะไม้ช้า ๆ

        เสียงถ้วยกระทบพื้นไม้ดังแผ่วเบาแต่ทว่ามั่นคง

        “จริงสิ...”

        นางเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด

        “พวกเจ้า...จัดการพวกคนทรยศที่เหลือให้ข้าด้วยไหน ๆ เรื่องนี้ก็ถูกเปิดเผยแล้ว ข้าก็สมควรเล่นตามน้ำต่อไปไม่เช่นนั้นตระกูลหลี่กับกลุ่มหมาล่าเนื้อจะเริ่มสงสัยเอาได้”

        “รับคำสั่งขอรับ!”

        ชายชราประสานมือโค้งศีรษะขานรับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

        …

        วันที่สิบสาม

        ณ ที่พักของ กลุ่มหมาล่าเนื้อ

        บรรยากาศทั่วทั้งค่ายพักในยามนี้เต็มไปด้วยเงาแห่งความเงียบงันและความตึงเครียดอันมืดหม่นความเงียบสงัดที่ปกคลุมพื้นที่เหล่านี้ แตกต่างจากวันก่อนหน้าราวฟ้ากับเหว

        หลังจากข่าวการตายของรองหัวหน้าฝูแพร่กระจายออกไปแม้จะพยายามปิดบังเท่าใด แต่ภายในกลุ่มกลับไม่มีผู้ใดสงบใจได้แม้สักคนเดียว

        ณ ส่วนลึกที่สุดของค่าย

        ในเขตที่พักซึ่งห้ามผู้ใดล่วงล้ำโดยพลการ

        มีห้องลับแห่งหนึ่งตั้งอยู่ด้านหลังศาลากลางหลังใหญ่

        หน้าประตูไม้สีเข้มที่มีอักขระค่ายกลป้องกันสลักล้อมเอาไว้

        ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นเนื้อตัวกระวนกระวายไม่เป็นสุขสองเท้าของเขาก้าวเดินวนเวียนไปมาหน้าประตูด้วยท่าทางลังเลไม่แน่ใจดวงตากระสับกระส่ายไร้สมาธิ

        เขาเป็นสมาชิกระดับกลางของกลุ่มหมาล่าเนื้อสวมอาภรณ์สีดำขลิบแดงตามแบบกลุ่ม ผ้าคาดเอวรัดแน่นจนเหงื่อไหลชุ่มเต็มแผ่นหลัง

        มือของเขากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดจากแรงกดดันภายในใจ

        ไม่ว่าจะพยายามสงบจิตใจอย่างไรก็ไม่อาจควบคุมได้

        เข้าไปดีหรือไม่...

        หรือควรรออีกสักพัก...

        คำถามเหล่านั้นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวเขาราวกับมีเงามืดลึกลับกำลังกัดกร่อนหัวใจอย่างช้า ๆ

        ในขณะที่เขากำลังลังเลไม่อาจตัดสินใจ

        ประตูไม้สีเข้มนั้น...พลันเปิดออกอย่างช้าๆ

        เสียงเอี๊ยดแผ่วเบาแต่กลับดังชัดในโสตประสาท

        ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากรอยเปิดของประตู

        จากนั้น...ร่างหนึ่งก็ย่างก้าวออกมา

        ชายวัยสามสิบปีผู้หนึ่งเรือนกายสูงใหญ่กำยำ อาภรณ์สีเทาเข้มเรียบง่ายแต่รัดแน่นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งเต็มไปด้วยพลัง

        ดวงตาของเขาแหลมคมดั่งเหยี่ยวใบหน้าหล่อเหลาทว่าไร้อารมณ์

        เมื่อเขาก้าวออกมาพลังปราณที่ห่อหุ้มทั่วร่างก็พลันแผ่ซ่านออกมากดทับอากาศรอบข้างให้หนักอึ้งราวภูผาถล่ม

        บรรยากาศกดดันถึงขีดสุด!

        เขาคือผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นกลางที่แท้จริง

        พลังอันมหาศาลแผ่ซ่านทั่วเรือนร่างชัดเจนว่าเขาคือหนึ่งในเสาหลักของกลุ่มหมาล่าเนื้อ

        ไม่มีผู้ใดกล้าตั้งตนต่อกรเว้นเสียแต่ต้องการหาความตาย

        ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้าประตูถึงกับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะเหงื่อเย็นไหลซึมเต็มแผ่นหลังดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยขณะมองอีกฝ่ายที่กำลังย่างเท้าเข้ามาใกล้

        แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่กล้าหลบตายังคงยืนค้อมศีรษะคารวะโดยไม่เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว

        เพราะเขารู้ดี...เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะกล่าวสิ่งใดโดยพลการ

        เสียงประตูไม้ยังไม่ทันปิดสนิทเสียงทรงอำนาจก็เปล่งดังขึ้นจากชายที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องลับ

        เสียงนั้นแหลมคมดั่งกระบี่เฉือนผิวน้ำทะลวงทะลุเข้ากระดูกดำของผู้ฟัง

        “มีเรื่องอันใด!”

        ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้าประตูสะดุ้งเฮือกรีบค้อมศีรษะลงต่ำ ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างเร่งรีบ

        “เกิดเรื่องแล้วขอรับ...หัวหน้า!”

        ชายผู้เปล่งเสียงถาม มิใช่ใครอื่นแต่คือ กวนเทียน หัวหน้าของ กลุ่มหมาล่าเนื้อ

        ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นกลางร่างสูงใหญ่สง่างาม ราวกับยอดเขาไม่รู้จักถดถอย

        เขาหรี่ตาลงช้า ๆ ดวงตาคมปลาบคล้ายเหยี่ยวล่าเหยื่อจับจ้องไปยังลูกน้องตรงหน้า

        “เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

        เสียงของเขายังคงราบเรียบแต่ในความนิ่งสงบนั้นคล้ายแฝงไว้ด้วยคลื่นพายุที่พร้อมถาโถมทุกเมื่อ

        ลูกน้องเบื้องหน้ารีบคุกเข่าลงทันทีไม่กล้าสบสายตา

        จากนั้นจึงเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กวนเทียนฟัง

        โดยเฉพาะแผนการที่ รองหัวหน้าฝูดำเนินไปในป่าอสูร...และผลลัพธ์ที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น

        กวนเทียนนิ่งฟังโดยไม่กล่าวแทรกดวงตาเรียบนิ่งค่อย ๆ ฉายแววเย็นเยียบยิ่งขึ้น

        มือที่ประสานอยู่ข้างหลังบีบแน่นจนเส้นเอ็นขาวนูนขึ้นชัดเจน

        เมื่อได้ฟังจนจบ เขาก็เอ่ยถามเสียงต่ำ

        “ไม่กลับมาเลยงั้นหรือ?”

        “ใช่ขอรับ...” ลูกน้องตอบอย่างยากลำบาก สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

        “รองหัวหน้าฝูและคนทั้งหมดที่ร่วมเดินทางไป...ยังไม่มีใครกลับมาเลยแม้แต่คนเดียว”

        เขากลืนน้ำลายเหนียว ๆลงคออย่างยากเย็น ก่อนจะกล่าวต่อ

        “แต่ข้าน้อย...ได้ข่าวว่าหัวหน้าหมิงแห่งกลุ่มกลีบบุปผากลับมาถึงเมืองอวี้หยางแล้วขอรับ”

        ดวงตาของกวนเทียนหรี่ลงยิ่งกว่าเดิมเงียบงันไร้ถ้อยคำ แต่แรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาหนักอึ้งราวหินพันจั้ง

        ลูกน้องรีบรายงานต่อทันที ราวกับเกรงกลัวว่าความเงียบจะกระตุ้นโทสะของอีกฝ่าย

        “นางกลับมาเพียงคนเดียวขอรับ!ข้าน้อยลองสืบข่าวดูแล้ว...”

        “ดูเหมือนคนในกลุ่มของนางจะตายหมดเพราะพบเจอกับสัตว์อสูรระดับสาม...พยัคฆ์เกราะทมิฬ”

        “นางจึงสามารถรอดกลับมาได้เพียงผู้เดียวขอรับ”

        กวนเทียนยังคงยืนนิ่ง ร่างสูงใหญ่มิได้ขยับแม้แต่น้อย

        ทว่า...ใบหน้าที่เรียบนิ่งนั้นบัดนี้เย็นชาราวน้ำแข็งพันปี ดวงตาที่คล้ายไร้อารมณ์กลับแฝงด้วยความแหลมคมจนทำให้ผู้คุกเข่ารู้สึกคล้ายมีกระบี่นับพันเล่มจ่อปลายคออยู่ตลอดเวลา