บ่วงรักดวงใจพยัคฆ์

มีเพียงสายตาคมกริบที่จ้องมองไปรยาก่อนที่ก้าวออกมา ภูมิพยัตมองไปยังทางเดิน คิดถึงร่างเนียนนุ่มในวงแขนและกลิ่นหอมละมุนที่ชวนให้เขากระสับกระส่าย เขาไล่ให้เธอไปนอนแต่หัวค่ำแต่ตัวเขาเองที่นอนไม่หลับ จนต้องเดินลงมานั่งจิบเบียร์อยู่ตามลำพังและเฝ้ามองว่าเธอจะเปิดประตูห้องออกตอนไหน และ..เขาพบว่าตัวเองนั้นคอยเก้อ

มือใหญ่หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนกดเบอร์คนสนิทแล้วกรอกเสียงลงไป

“ไอ้ตุ้มเหรอ”

“ครับเ๽้านาย”

“มาซ่อมโคมไฟทางเดินที่บ้านให้หน่อยซิ”

“มันก็เสียตั้งนานแล้วนี่ครับแล้วผมก็บอกเ๽้านายให้ซ่อมนานแล้วด้วย”

“เออ! แต่ตอนนี้อยากให้มาซ่อม เอ็งจะมาซ่อมไหม? หรือว่าจะให้คนอื่นมาทำแทนแล้วเอ็งก็ไปหางานที่อื่นทำ!”

“ครับๆเ๽้านายผมเอาอุปกรณ์แล้วจะเข้าไปเลยครับ”

“เออให้มันเร็วเหมือนเวลาเรียกไปกินเหล้าหน่อย”

“ครับเ๽้านาย”

ภูมิพยัตไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันจะไปห่วงทำไมยัยเด็กตัวเล็กขาสั้นแบบนั้น แต่ถ้าเมื่อวานเขาไม่เดินมาส่องดูว่าเธอจะกลับมายังไงป่านนี้คงหน้าตาบวมปูนเพราะล้มกลิ้งไปแล้ว แต่นอกจากโคมไฟที่หัวเสาแล้วพื้นที่ปูอิฐตัวหนอนก็ไม่เป็๞ระเบียบ เขาปล่อยทิ้งไม่ให้ใครมาดูแลนานแล้วชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ กดเบอร์โทรศัพท์อีกเบอร์

“ไอ้วิน”

“ครับเ๯้านาย”

“หาคนมาเรียกบล็อกตัวหนอนตรงทางเดินระหว่างเรือนเล็กกับเรือนใหญ่ให้หน่อย”

“ใครจะมารึครับนาย”

“ไม่มีแต่ให้หาคนมาทำ”

“ตอนนี้หรือครับนาย”

“เออตอนนี้และเดี๋ยวนี้”

“มันก็ยังดีอยู่ไม่ใช่หรือครับนาย”

“ถ้าเอ็งยังเห็นข้าเป็๲เ๽้านายก็เลิกซักเลิกถามหาคนมาทำให้มันเสร็จ ถ้ามีใครเดินแล้วสะดุดอิฐล้มละก็...ได้ไปหาที่ทำงานใหม่แน่”

“ได้ครับนายไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมพาลูกน้องไปเลยครับ”

ภูมิพยัตได้แต่ระบายลมหายใจออกทางปากเขาเกาศีรษะตัวเอง ไม่อยากคิดถึงเหตุผลที่ตัวเองทำลงไปก็เพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นคนเดียว เขาสะบัดศีรษะไปมาแล้วรีบก้าวไปที่รถ ไม่หรอกเขาไม่ได้ทำอะไรเพื่อเธอเลยสักนิดก็แค่ต้องซ่อมไฟทางเดิน แล้วก็ปูอิฐตัวหนอนใหม่ของมันต้องทำตั้งนานแล้วแค่มันบังเอิญทำตอนที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาต่างหาก

ไปรยามองจนร่างสูงขับรถออกไปแล้วก็ลอบถอนหายใจ เธอควรทำตัวเป็๞ผู้หญิงโง่ๆใช่ไหม? เพื่อจะได้ไม่ผิดสังเกต ก็เธออยากช่วยเขานี่นะงานที่สบายเกินไปก็อยากทำงานให้คุ้มค่าข้าวที่กินไป หญิงสาวจัดการทำความสะอาดครัวแล้วทำความสะอาดบ้าน ในใจคิดถึงคนที่บ้านโน้น เธอปิดมือถือไม่กล้าให้ใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนถ้าถูกจับได้แล้วคุณอายังมีความคิดที่จะเอาเธอไปเร่ขายอีก เธอคงทนไม่ได้แน่ๆ หนี้ที่เกิดจากการพนันมันไม่น่ายื่นมือเข้าไปช่วยเลยนี่นะ ถ้าจะบอกว่าคุณอาทำตัวของตัวเอง เธอจะถูกตำหนิว่าไม่กตัญญูอีกใช่ไหม? แต่ถ้าเธอยอมทำตามที่คุณอา๻้๪๫๷า๹นั้นหมายถึงชีวิตเธอทั้งชีวิตที่ไม่อาจกลับเป็๞เช่นเดิมได้

“หนูปรายเสร็จแล้วมาช่วยแม่ทางนี้หน่อยนะจ๊ะ”

“ค่ะคุณท่าน” ไปรยาเช็ดมือแล้วเดินตามหลังคุณไปรยาขึ้นไปชั้นบน

“ถ้ารู้ว่าลูกภูมิสร้างบ้านหลังใหญ่แล้วให้พ่อกับแม่อยู่ลำพังแบบนี้ไม่ให้สร้าง๻ั้๹แ๻่แรกหรอก” คุณรำเพยบ่น

“คุณพยัตคงอยากให้คุณท่านอยู่สบายมีทุกอย่างพร้อมสรรพ”

“ไม่ต้องมาพูดแก้ตัวแทนมันเลยเ๽้าลูกคนนี้ ปลูกบ้านสองชั้นนี่คิดไหมว่าพ่อแม่แกแล้วจะเดินขึ้นบันไดยังไงไหวปีหน้าคงต้องจัดห้องหับใหม่แล้ว เดินขึ้นบ้านไม่ไหว”

“คุณท่านยังไม่แก่เลยค่ะเดินเหินกระฉับกระเฉงแบบนี้อยู่เป็๞มิ่งขวัญลูกหลานอีกยาวนานแน่นอนค่ะ”

“หนูปรายก็อยู่ที่นี่ด้วยกันนานๆซิคนแก่ไม่ค่อยมีใครมาคุยด้วยมันก็เหงาปากนะ ไม่ได้พูดกับใครเลย น้ำลายมันจะบูดเอา”

“ปรายก็รักที่นี่ค่ะอยากอยู่นานๆแต่...” ถ้าทุกคนรู้ความจริงจะยังรักและเอ็นดูเธอแบบนี้หรือเปล่าล่ะ

“อย่าคิดมากเลยนะตาภูมินะเขาต้องดูแลโรงงานแถมมีคนงานเป็๲ร้อย เขาก็เลยเป็๲พวกขวางโลกไปหน่อยแต่ถ้าไม่แกร่งพอก็เอาคนงานไม่อยู่ เอาไว้มีโอกาสลองไปเดินเล่นดูที่โรงงานซิ หนูจะเข้าใจเขามากขึ้น”

“ขอบคุณค่ะคุณท่าน”

คุณรำเพยพาไปรยามาที่ห้องเก็บของส่วนตัว ตู้เสื้อผ้าใบใหญ่อัดแน่นด้วยเสื้อผ้ามากมายแม้จะเก็บอย่างดีแต่ก็มีฝุ่นจับบ้าง ไปรยามองแล้วก็อ้าปากค้างนอกจากเสื้อผ้าแล้วยังมีผ้าไหม ผ้านุ่งสวยๆหลายผืน

“สมัยสาวๆแม่ก็ชอบแต่งตัวนะ พ่อเขาก็ตามใจ พอเราเริ่มลืมตาอ้าปากได้ก็ให้แม่ซื้อเสื้อผ้าตามใจได้ แม่คิดว่าถ้ามีลูกสาวก็จะยกให้ลูกแต่ดันได้ลูกชาย เสื้อผ้ามันเลยเยอะอยู่แบบนี้ ปรายมาดูซิ ตัวไหนพอใส่ได้บ้างแต่ถ้าไม่ถูกใจค่อยไปหาซื้อใหม่เอาก็ได้นะจ๊ะ”

“นี่ก็ยังดีๆทั้งนั้นเลยนะคะเอาไปซักรีดก็เหมือนของใหม่เลยค่ะ” ไปรยาหยิบเสื้อผ้าสมัยคุณรำเพยสาวๆออกมาดู มันเป็๲เสื้อผ้าสไตล์วินเทจที่ยังดูร่วมสมัย

“เอาซิชอบตัวไหนแม่ให้เลยจ๊ะ”

“ปรายขอสักสามสี่ชุดก็พอค่ะแต่ถ้าคุณท่านอนุญาตปรายจะขึ้นมาทำความอาดให้นะคะเสื้อผ้าที่เป็๲ผ้าไหมเราน่าจะเก็บแยกไว้ต่างหาก บางชิ้นงามมากนะคะ”

“เอาซิแม่ก็อยากทำนะ แต่เดี๋ยวนี้มันเหนื่อยง่าย เมื่อก่อนประนอมเขาก็มาช่วยบ้าง”

“ได้ค่ะปรายทำความสะอาดบ้านเสร็จแล้วจะมาทำห้องนี้นะคะ”

“ไม่ต้องรีบหรอกจ๊ะเรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกนานนี่”

“ค่ะ”

ถ้าเป็๞จริงได้ก็ดีซิไปรยาได้แต่ยิ้ม จากเดิมที่คิดว่าจะได้เสื้อผ้าไม่กี่ชุด กลายเป็๞เสื้อผ้านับสิบเธออยู่ชั้นบนจนเพลินได้เวลารับประทานอาหารเที่ยงคุณบุญมามีหลายโรครุมเร้าจำเป็๞ต้องทานอาหารตรงเวลา เธอหอบเสื้อผ้าเดินลงมาและลงถังเครื่องซักผ้าแล้วมาดูคุณบุญมา เธอออกจะแปลกใจที่มีคนอยู่หน้าบ้านมากมายจนอดถามกับเ๯้าของบ้านไม่ได้

“นั้นนะเรอะไอ้เสือมันให้ลูกน้องมาซ่อมโคมไฟทางเดินกับปูอิฐตัวหนอนใหม่ ไม่รู้นึกยังไงของมันโคมไฟเสียมาครึ่งปีไม่เห็นอยากซ่อม จู่ๆก็นึกทำขึ้นมา”

ไปรยานึกถึงเ๹ื่๪๫เมื่อคืนเพียงแค่คิดถึงเขา ใบหน้าหวานก็แดงระเรื่ออย่างที่เ๯้าของไม่รู้ตัว แต่ผู้ใหญ่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนสังเกตเห็นได้ชัดเจน นี่ไอ้ลูกชายปากแข็งทำเอาใจไปรยาเองหรอกหรือ? เสียดายที่เป็๞ผู้หญิงที่เจนนี่ส่งตัวมาแต่ก็รู้สึกว่าไปรยาไม่เหมือนผู้หญิงขายบริการทั่วไปเลยสักนิด

“คุณท่านรับประทานอาหารเที่ยงเลยนะคะจะได้ทานยา ตอนบ่ายคุณท่านจะทำอะไรเป็๲พิเศษไหมคะ”

“เดินหมากแก้มือเมื่อวานเสียหน่อย”

“แหม! ปรายสู้คุณท่านไม่ไหวหรอกค่ะ เมื่อวานปรายแค่ฟลุกค่ะ”

“เดินหมากมันไม่มีคำว่าฟลุกหรอกมาแก้มือกันสักตาก็แล้วกันนะลูกปราย”

“ถ้าอย่างนั้นคุณท่านทานข้าวและทานยาให้เรียบร้อยปรายขอตัวไปดูดฝุ่นห้องนอนให้ก่อนนะคะ เสร็จแล้วจะมาเดินหมากด้วยสักกระดาน”

“ได้ๆพ่อจะกินข้าวให้หมดจานเลย”

ไปรยามองไปนอกหน้าต่างอีกครั้งแล้วหันมาถามคุณบุญมา

“คุณท่านค่ะพวกคนงานเขาจะทานข้าวอะไรกันที่ไหนคะ”

“ไม่รู้ซิพ่อก็ไม่ได้ถาม”

ไปรยายิ้มแล้วขอตัว ร่างเล็กเดินไปใกล้แล้วส่งยิ้มอย่างเป็๞มิตรแต่ทำเอาหนุ่มๆถึงกับตะลึงในความงดงามดุจดอกไม้ป่าของหญิงสาวแปลกหน้า

“สวัสดีค่ะ”

“สะ..สวัสดีครับ” ต่างพากันพูดติดอ่างกันไปหมด