มี่จื่อสาวใช้จำเป็น

เหยียนเหล่ยเอื้อมมืออันสั่นเทาเพราะถูกพิษ มาลูบแก้มเช็ดน้ำตาให้ฉันเบาๆ พยายามถามฉันว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ฉันจับมือเหยียนเหล่ยมาแนบแก้มแล้วตอบเขาว่า “ไม่ ข้าไม่เจ็บ!”

ลุงสุ่ยจึงรีบบอกทุกคนว่าให้ช่วยกับพาเหยียนเหล่ยกับฉิงซวงไปเรือนพยาบาล จิ่นเกอที่ร้อนใจแทบจะคลั่งพอๆกับฉัน รีบอุ้มฉิงซวงกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามชาวบ้าน ที่ช่วยกันหามเหยียนเหล่ยไปเรือนพยาบาลทันที

ฉันจึงมองหาหยางเค่อและถามว่าหยางเค่อหายไปไหน ลุงสุ่ยตอบว่าพาหยางเค่อไปเรือนพยาบาลแล้ว เพราะหยางเค่อบาดเจ็บหนักเป็นตายเท่ากัน แต่ถ้าหยางเค่อผ่านคืนนี้ไปได้ก็แสดงว่ารอด ฉันจึงรีบวิ่งตามทุกคนไปเรือนพยาบาล

เมื่อเหยียนเหล่ยกับฉิงซวงถูกพาตัวมาถึงเรือนพยาบาล ลุงสุ่ยรีบเรียกหมอประจำหมู่บ้านมารักษาให้เหยียนเหล่ยก่อนเพราะถูกพิษและมีอาการบอบช้ำภายใน ส่วนฉิงซวงนั้นบอบช้ำภายในจนหมดสติ

จินไห่จึงขออยู่ช่วยหมอประจำหมู่บ้านรักษาคนบาดเจ็บ เพราะเขามีความรู้เรื่องการรักษาคนป่วยและยาสมุนไพร ลุงสุ่ยจึงบอกให้เราออกไปรอที่นอกเรือน เพราะถ้ายังยืนออกันอยู่แบบนี้จะเกะกะการรักษา

เมื่อฉันเห็นจินไห่อยู่ช่วยรักษาคนบาดเจ็บ ฉันจึงเบาใจขึ้นมานิดหนึ่ง เพราะฉันรู้ว่ายังไงจินไห่ต้องพยายามช่วยเหยียนเหล่ยกับฉิงซวงสุดความสามารถของเขา และจะไม่ยอมให้คนทั้งสองเป็นอะไรไปแน่ๆ

ฉันจึงถามลุงสุ่ยว่าหยางเค่อทำไมไม่อยู่ในเรือนพยาบาล ลุงสุ่ยตอบว่าหยางเค่อถูกแยกไปรักษาที่เรือนของแม่เฒ่า เพราะอาการหนักมาก แม่เฒ่าจะเป็นคนรักษาด้วยตัวเอง ซึ่งตอนนี้แม่เฒ่ากำลังรอพบฉันอยู่ที่เรือน

พวกเราจึงแปลกใจกันว่าทำไมแม่เฒ่าจึงยอมรักษาหยางเค่อด้วยตัวเอง ทั้งๆที่เขาเป็นคนร้าย ลุงสุ่ยจึงหันมาถามฉันกลับว่า “ก็เขาคนนั้นเป็นพี่ชายของเจ้ามิใช่รึ?!” ฉันจึงรีบตอบทันทีว่า “ใช่ๆๆ” หลี่จวินกับลี่ถังหันขวับมามองหน้าฉันด้วยอารมณ์ขัดใจ

ฉันกับท่านอ๋อง หลี่จวิน และลี่ถังจึงเดินตามลุงสุ่ยไปที่เรือนแม่เฒ่า ส่วนเพื่อนๆไม่ตามไปด้วยเพราะพวกเขาเป็นห่วงฉิงซวงกับเหยียนเหล่ย จึงยืนเฝ้ากันอยู่ที่หน้าเรือนพยาบาล

ลุงสุ่ยพาเรามาที่บ้านของเขาที่ถูกไฟไหม้หายไปครึ่งหลัง เพราะช่วยกันดับไฟได้ทัน ซึ่งมีชาวบ้านหลายคนมารวมตัวกันที่บ้านของลุงสุ่ย ช่วยกันสำรวจว่ามีข้าวของอะไรที่ยังหลงเหลือและไม่ถูกไฟใหม้ ให้แยกของเหล่านั้นออกมาวางกองรวมกันห่างจากซากกองไฟที่ยังกรุ่นอยู่

ที่นั่นมีชาวบ้านหญิงหลายคนกำลังนั่งร้องไห้ที่บ้านถูกไฟไหม้ และมีหลายคนอยู่ในอารมณ์โกรธแค้น มองเราด้วยสายตาโกรธเคืองเพราะหมู่บ้านถูกลอบวางเพลิง ลุงสุ่ยจึงบอกกับชาวบ้านว่า คนที่บ้านถูกไฟไหม้ถ้ามีญาติพี่น้องให้ไปพักอาศัยกับญาติพี่น้องของตนก่อน ส่วนใครที่ไม่มีญาติพี่น้องสามารถไปพักอาศัยที่เรือนท้อสวรรค์ของแม่เฒ่าได้ชั่วคราว พรุ่งนี้ค่อยประชุมหมู่บ้านถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

จากนั้นลุงสุ่ยเดินนำเราเข้าไปด้านหลังของตัวบ้าน เดินผ่านสวนหลังบ้านที่มีบรรยากาศเงียบเชียบวังเวงไม่น่าเป็นสวนที่น่านั่งเล่นเลยสักนิด เราเดินข้ามสะพานไม้เล็กๆข้ามผ่านลำธารที่ไหลผ่านสวนหลังบ้าน

แต่ทันไดนั้นสถานที่ตรงหน้าก็เปลี่ยนไปเหมือนเดินผ่านเข้าไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี ดอกไม้บานสะพรั่งสวยงาม สงบ ร่มรื่น มีเสียงนกร้อง ลุงสุ่ยพาเราเดินเข้าไปในบ้านไม้หลังใหญ่ ภายในตัวบ้านมีความร่มรื่นสวยงามไม่ต่างจากด้านนอก

เพราะภายในบ้านมีต้นไม้ที่ยื่นกิ่งก้านเข้ามาภายใน จนมีนกมาทำรังบนต้นไม้ส่งเสียงร้องจิ๊บๆให้ฟังเพลินๆ และยังมีกระรอกวิ่งไต่ไปมาตามกิ่งไม้ภายในบ้าน อีกทั้งยังมีกระต่ายสีขาวน่ารักอีกสองตัวกำลังเดินอยู่แถวเก้าอี้รับแขก ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปจับกระต่ายตัวหนึ่งมาอุ้ม แต่ก็ได้ยินเสียงดุของแม่เฒ่าที่กำลังเดินมา

     แม่เฒ่า : อย่าแตะต้องสัตว์เลี้ยงของข้า! ตัวเจ้ามีกลิ่นเลือด เจ้าทำให้กระต่ายของข้ากลัว เจ้านำหายนะมาสู่หมู่บ้านไม้ดำ หมู่บ้านที่เคยสงบสุขถูกเผาวอดวายเพราะเจ้า!

       ลี่ถัง : แม่เฒ่า! แต่คนที่วางเพลิงหมู่บ้านคือชงอวี้กับเจิ้งไฉ ไม่ใช่มี่จื่อ!

     แม่เฒ่า : เพราะนางเป็นต้นเหตุ อวดฉลาดพาพวกเจ้าเข้ามาที่นี่ แต่จริงแล้วคือความโง่เขลาไม่ทันคน ถูกหลอกใช้ ข้าไม่เคยเห็นหยางเถาคนไหนโง่เขลาเท่ากับนางมาก่อน หึ!

มี่จื่อ : ข้ายอมรับว่าข้าโง่เขลา แต่ไว้ค่อยด่าข้าภายหลังจะได้หรือไม่ ข้าจะยอมให้ท่านนั่งด่าข้าทั้งวันก็ยังได้ แต่ตอนนี้ข้าอยากรู้ว่าหยางเค่อเป็นอย่างไรบ้าง?!

แม่เฒ่า : เขาจะไม่รอดผ่านคืนนี้ แต่ถ้าเจ้ายอมมอบอายุขัยให้ข้าสามสิบปี ข้าจะช่วยให้เขารอด

มี่จื่อ : ได้! ข้าอายุยืนอยู่แล้ว แค่สามสิบปี เอาไปเลย!!

หลี่จวิน : มี่จื่อ!!! เจ้าจะบ้าเหรอ?!!! แม่เฒ่าท่านเคยพูดว่าไม่อยากอายุยืนไปมากกว่านี้อีกแล้วไง ทำไมยังจะเอาอายุขัยของมี่จื่ออีกล่ะ?!!!

แม่เฒ่า : ใช่! ข้าเคยพูด แต่ตอนนี้ข้าต้องการอายุขัยของนาง! มี่จื่อ! ในวันพิธีร่ายรำธิดาเหม่ยเตี๋ย ข้าจะเอาอายุขัยของเจ้าในวันนั้น แต่ถ้าเจ้าไม่ทำตามที่พูดไว้ ข้าจะเอาชีวิตเขาคนนั้นกลับคืน! พวกเจ้ากลับออกไปกันได้แล้ว คืนนี้ใครก็อย่ามารบกวนข้า!

หลี่จวินด่าฉันทันทีว่าตัดสินใจอะไรไม่คิด ทำไมต้องยอมแลกอายุขัยเพื่อคนอย่างหยางเค่อ ฉันจึงเถียงหลี่จวินกลับด้วยอารมณ์โมโหว่า เพราะหยางเค่อคือผู้มีพระคุณกับฉัน เพราะเขาทำให้ฉันไม่ต้องทนทรมานเป็นหญิงคณิการับแขกอยู่ในหอนางโลม อายุขัยแค่สามสิบปีแลกกับชีวิตของหยางเค่อให้มีชีวิตรอด แม้จะยื้อไว้ได้เพียงแค่ไม่กี่วันก็จะยื้อ!

ท่านอ๋องกับลี่ถังจึงรีบห้ามไม่ให้ฉันกับหลี่จวินเถียงกัน ท่านอ๋องจึงถามลุงสุ่ยว่า หมู่บ้านเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้เช่นนี้ แล้วพิธีร่ายรำธิดาเหม่ยเตี๋ยที่จะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันจะทำยังไง ลุงสุ่ยตอบว่าเห็นทีต้องเลื่อนไปก่อน เพราะตอนนี้ทุกคนในหมู่บ้านคงไม่มีจิตใจจะจัดงานรื่นเริง

ฉันถอนหายใจโล่งอกขึ้นมานิดหนึ่ง ที่รู้ว่างานพิธีต้องเลื่อนออกไป เท่ากับว่ายังสามารถต่อเวลาชีวิตให้กับหยางเค่อและฉันได้จนกว่าจะมีงานพิธีเกิดขึ้น ฉันจึงถามลุงสุ่ยอีกครั้งว่าแม่เฒ่าจะช่วยให้หยางเค่อรอดได้จริงมั้ย ลุงสุ่ยตอบว่าถ้าแม่เฒ่าพูดว่าจะช่วย หยางเค่อต้องรอดแน่นอน ฉันจึงรู้สึกเบาใจขึ้นมาได้บ้าง จากนั้นเราจึงเดินกลับไปที่เรือนพยาบาล เพื่อไปรอดูอาการเหยียนเหล่ยกับฉิงซวง

เมื่อเราเดินมาถึงเรือนพยาบาลพบชิงอิ๋งที่ยังไม่กลับไปนอน กำลังยืนด้อมๆมองๆอยู่ที่ด้านหน้าเรือนพยาบาล ลุงสุ่ยจึงถามชิงอิ๋งว่ามายืนทำอะไรตรงนี้ ชิงอิ๋งตอบว่ามารอดูอาการของเหยียนเหล่ย เพราะเขาช่วยชีวิตนางไว้จึงเป็นห่วง ลุงสุ่ยจึงบอกชิงอิ๋งว่าเหยียนเหล่ยไม่เป็นอะไรหรอก เพราะหมอประจำหมู่บ้านเป็นคนเก่ง ขนาดคนที่อาการหนักกว่าเหยียนเหล่ยยังรอดมาแล้ว

ลี่ถังจึงชวนชิงอิ๋งให้อยู่รอเยี่ยมเหยียนเหล่ยด้วยกัน แล้วลี่ถังก็แตะที่ไหล่ฉันเบาๆ เป็นการส่งสัญญานให้ฉันรู้ว่าอย่ากังวลเรื่องที่ชิงอิ๋ง มีท่าทางห่วงใยเหยียนเหล่ยเป็นพิเศษ เราจึงเดินไปยืนรวมกลุ่มกับเพื่อนๆที่ยืนรอกันอยู่หน้าประตูเรือน

และระหว่างที่เรากำลังรอกันอยู่นั้น ชาวบ้านหลายคนที่ได้รับบาดเจ็บจากโดนไฟลวกทำแผลเสร็จแล้วต่างทยอยกลับกันหมด จนเวลาผ่านไปอีกสักพักใหญ่ หมอประจำหมู่บ้านกับผู้ช่วย ก็เดินออกมาบอกว่าเหยียนเหล่ยกับฉิงซวงปลอดภัยแล้ว และพวกเขาขอลากลับกันก่อน พวกเราจึงรีบกรูกันเข้าไปในเรือนทันที

จินไห่ที่กำลังนั่งทำแผลแขนถูกไฟลวกให้เหยียนเหล่ย รีบยกนิ้วแตะริมฝีปากทำเสียงชู่วววว! บอกให้เราเงียบๆ เพราะเหยียนเหล่ยกับฉิงซวงกำลังหลับ เราจึงถามจินไห่ถึงอาการของเหยียนเหล่ยกับฉิงซวงอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าคนทั้งสองปลอดภัย แต่ชิงอิ๋งยังคงจ้องมองเหยียนเหล่ยด้วยแววตากังวลและห่วงใย เกินกว่าจะมองว่าเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิต

แม้ฉันจะรู้สึกไม่ชอบใจอยู่บ้าง แต่ฉันก็เชื่อใจเหยียนเหล่ยว่าจะไม่หลงเสน่ห์ชิงอิ๋ง และเชื่อทุกคำพูดทุกการกระทำที่เขาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขารักฉันเพียงคนเดียว พวกเรากลุ่มเด็กๆจึงขออยู่ช่วยจินไห่เฝ้าไข้เหยียนเหล่ยกับฉิงซวง ส่วนท่านอ๋อง หลี่จวิน และลี่ถังจะกลับไปช่วยลุงสุ่ยดูแลชาวบ้านที่บ้านถูกไฟไหม้

และก่อนที่ท่านอ๋องกับคนอื่นๆจะเดินออกจากเรือนพยาบาล องครักษ์ที่ไล่ตามชงอวี้กลับมารายงานว่า ชงอวี้พาเจิ้งไฉหลบหนีเข้าไปในเขตม่านหมอก เขาสองคนจึงไม่ได้ติดตามเข้าไปเพราะคิดว่ายังไงเจิ้งไฉก็คงมีชีวิตอยู่ไม่ถึงรุ่งเช้า และที่เขาสองคนไม่ไล่ตามชงอวี้เข้าไปในเขตม่านหมอก เพราะคิดว่าถ้าตามเข้าไปเขาสองคนคงหาตัวชงอวี้ไม่เจอ และอาจจะหลงทางอยู่ในเขตม่านหมอกออกมาไม่ได้อีกแน่

    ท่านอ๋องจึงตอบว่าเขาสองคนตัดสินใจถูกต้องแล้วที่ไม่ตามเข้าไป เพราะชงอวี้ตอนนี้อาจจะกำลังหลงทางอยู่ในเขตม่านหมอกและอาจจะตายอยู่ในนั้น จากนั้นพวกเขาจึงเดินออกไปพร้อมกับลุงสุ่ย ส่วนชิงอิ๋งเดินเข้ามาหาฉันและบอกว่ามีเรื่องบางอย่างที่จะพูดคุยด้วย เราจึงเดินออกมาพูดคุยกันที่ด้านนอกเรือน

ชิงอิ๋งพูดกับฉันว่านางเห็นฉันสนิทสนมกับเหยียนเหล่ยและดูห่วงใยฉันมาก พอเหยียนเหล่ยช่วยชิงอิ๋งออกมาจากกองเพลิง เหยียนเหล่ยก็มองหาแต่ฉัน เพราะไม่เห็นอยู่แถวบริเวณนั้น เหยียนเหล่ยจึงร้อนใจวิ่งตามหาฉันไปทั่ว ชิงอิ๋งจึงคิดว่าฉันคงเป็นคนสำคัญมากสำหรับเหยียนเหล่ย เพียงแต่ยังไม่รู้แน่ชัดในความสัมพันธ์ ฉันจึงพูดขึ้นว่า

       มี่จื่อ : ศิษย์พี่สี่เป็นคนสำคัญสำหรับข้าเช่นกัน ว่าแต่เจ้า! มีอะไรก็พูดกับข้ามาตามตรงเถอะ

       ชิงอิ๋ง : คือว่า….คุณชายต่งช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจึงอยากตอบแทนบุญคุณด้วยการปรุงอาหารให้คุณชายต่งกินในช่วงที่เขาป่วยจะได้หรือไม่? แต่ถ้าเจ้าไม่สบายใจข้าก็จะไม่ทำ

        มี่จื่อ : แค่ปรุงอาหารตอบแทนบุญคุณ ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร อ้อ! ศิษย์พี่สี่ชอบกินปลากับเต้าหู้ แต่ไม่ชอบกินเห็ดดำและอาหารรสหวานมากเกินไป

       ชิงอิ๋ง : ขอบใจที่บอกข้า ข้าจะจำไว้

      ชิงอิ๋งเมื่อบอกความต้องการของตัวเองแล้วจึงเดินกลับไป ฉันจึงเดินกลับเข้าไปในเรือน นั่งลงข้างๆจินไห่ที่กำลังตั้งใจอ่านตำราสมุนไพรของหมู่บ้านไม้ดำ ฉันจึงถามจินไห่ว่าจะปรุงยาเหรอ จินไห่ตอบว่าใช่! เขาอยากรู้ว่าในหมู่บ้านไม้ดำจะมีสมุนไพรชนิดใดบ้างที่สามารถนำมาปรุงยารักษาอาการบอบช้ำภายในให้ฟื้นตัวเร็วๆ

ฉันจึงขอร้องจินไห่ว่าให้ช่วยปรุงยาเผื่อหยางเค่อด้วย เพราะหยางเค่อถูกสร้อยประคำของเจิ้งไฉกระแทกเข้าอย่างจัง ภายในคงบอบช้ำมาก จินไห่ตอบฉันด้วยสีหน้าเย็นชาว่า การรักษาหยางเค่อไม่ใช่ธุระของเขา แค่เขาไปช่วยหยางเค่อออกมาจากคุกไม่ให้ถูกไฟครอกตายก็ถือว่าเขาใจดีกับหยางเค่อที่สุดแล้ว

ฉันจึงยกแม่น้ำทั้งห้ามาพร่ำพรรณาว่าหมอไม่ควรแบ่งแยกการช่วยเหลือคนไข้ โดยเฉพาะคนเจ็บหนักเจียนตาย หมอควรมีเมตตามีมนุษยธรรมช่วยเหลือคนเจ็บป่วย…. และฉันก็อ้างโน่นนั่นนี่อีกสารพัดที่จะนึกออก จนจินไห่รำคาญเงยหน้าจากตำราและพูดว่า จะยอมแบ่งยาให้ แต่ต้องรอให้เขาปรุงยาให้ได้เสียก่อน

ฉันจึงช่วยจินไห่เปิดดูตำราเพื่อหาสมุนไพรชนิดพิเศษมาปรุงยา ส่วนหลวนเฉินกับเพื่อนคนอื่นๆที่รู้ว่าเรากำลังช่วยกันหาสมุนไพร จึงมาช่วยกันหาแต่พวกเขาไม่สามารถอ่านอักษรโบราณของชนเผ่าไม้ดำได้ จินไห่จึงบอกให้พวกเขาไปคอยดูแลเหยียนเหล่ยกับฉิงซวงก็พอ ส่วนทางนี้ฉันจะช่วยจินไห่เอง

ฉันกับจินไห่ค้นหาตำรากันอยู่หลายเล่ม แต่ก็ยังไม่เจอสมุนไพรอะไรที่จะมีความพิเศษตรงตามความต้องการของจินไห่ได้ ฉันจึงขอตัวไปนอนก่อนเพราะง่วงและอ่อนเพลียจนค้นหาตำราต่อไม่ไหว จึงลากฟูกนอนที่พับอยู่ใกล้ๆ มาปูนอนข้างๆเพื่อนสาวสองคนที่หลับอยู่ใกล้ๆฉิงซวง และจากนั้นไม่นานจินไห่ก็ยกฟูกนอนมาวางข้างๆเหยียนเหล่ยอีกฝั่งหนึ่งแล้วเอนหลังหลับตา

     จนกระทั่งเช้าฉันตื่นนอนเพราะได้ยินเสียงเฝิ่นลู่ กำลังพูดคุยอะไรบางอย่างอยู่กับชิงอิ๋งไม่ไกลนัก จึงรีบลุกมาดูเหยียนเหล่ยกับฉิงซวง ก็เห็นคนทั้งสองยังนอนหายใจอยู่ จึงโล่งอกที่เห็นเขาสองคนปลอดภัยแล้วจริงๆ จึงเดินไปล้างหน้าล้างตาให้หายงัวเงีย แล้วเดินกลับมาก็เห็นเฝิ่นลู่ถือโถอาหารมาวางบนโต๊ะ ส่วนชิงอิ๋งนั้นเดินกลับออกไปแล้ว

เฝิ่นลู่เปิดฝาโถอาหารภายในเป็นปลานึ่งซีอิ๊วส่งกลิ่นหอมนากิน เฝิ่นลู่บอกว่าชิงอิ๋งทำปลานึ่งซีอิ๊วมาให้เหยียนเหล่ยแต่เช้า จากนั้นจึงกลับไปเพราะต้องจะช่วยเหลือชาวบ้านที่บ้านถูกไฟไหม้เมื่อคืน ช่วงสายๆนางจะกลับมาเยี่ยมอีกครั้ง

      สักพักจินไห่ก็ตื่นแล้วกำลังจะเดินออกไปจากเรือน เพื่อไปหาสมุนไพรสำหรับปรุงยาสูตรพิเศษของเขา ฉันจึงถามจินไห่ว่าเจอสมุนไพรสำหรับปรุงยาแล้วเหรอ จินไห่ตอบว่าเขาอ่านเจอสมุนไพร กาฝากหางหงส์ แต่ในตำราไม่ได้เขียนบันทึกไว้ว่าขึ้นอยู่ที่ใดในหมู่บ้าน แต่เขาจะพยายามหาให้เจอให้ได้

จนกระทั่งเพื่อนๆเริ่มตื่นนอนกันทีละคน ช่างอิ่นจึงไปจุดเตาต้มน้ำร้อนชงชามานั่งดื่มกันตอนเช้า เพื่อรอคนมาส่งอาหารเช้าและยาให้คนป่วย จนกระทั่งเริ่มสายจึงมีคนยกอาหารเช้าและยามาให้ ซึ่งเหยียนเหล่ยกับฉิงซวงเพิ่งตื่นนอนพอดี เฝิ่นลู่จึงรีบนำปลานึ่งซีอิ๊วไปอุ่นมาร้อนๆ เราจึงช่วยกันดูแลป้อนข้าวป้อนยาให้เหยียนเหล่ยกับฉิงซวงกิน

และในเวลานั้นชิงอิ๋งกับซิ่นปิงก็เดินเข้ามา เพื่อเยี่ยมเหยียนเหล่ยกับฉิงซวง ซึ่งทั้งสองกินข้าวและกินยาเสร็จพอดี ฉันจึงหยิบผ้าเช็ดปากเช็ดรอยน้ำสมุนไพรที่ติดปากให้เหยียนเหล่ย เราทั้งสองมองสบตาฉันแล้วยิ้ม

แต่กลับทำให้ชิงอิ๋งเห็นแล้วรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่พอสมควร แต่ชิงอิ๋งเก็บอาการและกล่าวทักทายเราตามปกติ ฉันจึงยกถ้วยยาออกมาวางที่โต๊ะด้านนอกรวมกับชามอาหาร เพื่อรอให้คนมาเก็บแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง ก็เห็นชิงอิ๋งนั่งลงข้างๆเหยียนเหล่ยแล้วสอบถามถึงอาการบาดเจ็บของเขาด้วยความห่วงใย

ฉันจึงปล่อยให้ชิงอิ๋งได้พูดคุยกับเหยียนเหล่ย จึงเดินไปนั่งที่เก้าอี้รินน้ำชาใส่ถ้วยให้ซิ่นปิงกับหลวนเฉิน และเฝิ่นลู่ ที่เดินมานั่งดื่มน้ำชาด้วย ซิ่นปิงวางซาลาเปาลูกใหญ่ห้าลูกบนโต๊ะ พร้อมกับบอกเราว่าให้แบ่งซาลาเปากินรองท้องกันไปก่อน วันนี้อาหารเช้าคงจะเสร็จช้า เพราะชาวบ้านกำลังยุ่งรื้อยุ้งคลังอาหารที่หลงเหลือจากไฟไหม้ และโชคยังดีที่คลังอาหารถูกไฟไหม้ไปเพียงบางส่วน จึงยังมีอาหารเหลือให้พวกเราและคนในหมู่บ้านได้กิน