ระบบปรมาจารย์เรื่องลี้ลับ : ปราบผีด้วยแต้มสยองขวัญ

บทที่ 30 เรื่องเล่าสยองขวัญยามดึกในหอพักหญิง!

จางหยางพยักหน้า "ตกลง พรุ่งนี้กลางวันค่อยถามเถอะ ตอนนี้พวกเรากลับไปไลฟ์กันก่อน"

เมื่อทั้งสองคนกลับเข้ามาในห้อง

ช่องแชทก็ระเบิดขึ้นอีกครั้ง

[สตรีมเมอร์เร็วเกินไปไหม บอกสิบห้านาทีก็สิบห้านาทีเป๊ะเลยเหรอ?]

[ความอึดของสตรีมเมอร์ไม่ค่อยไหวเลยนะเนี่ย]

[สงสารพี่สวีเจียวจัง]

[ให้ตาย น่ารำคาญชะมัด ความแค้นที่โดนแย่งแฟนไปแบบนี้ ฉันไม่มีวันลืมแน่]

[พวกแกเลิกส่งอะไรแบบนี้ทั้งวันทั้งคืนได้ไหม ทำเหมือนพี่สวีเจียวเป็นของพวกแกอย่างนั้นแหละ]

จางหยางเริ่มเล่าเรื่องสยองขวัญเรื่องที่สอง

"ทุกคนครับ เรื่องสยองขวัญเรื่องที่สองของคืนนี้มีชื่อว่า... เรื่องเล่าสยองขวัญยามดึกในหอพักหญิง"

คอมเมนต์เริ่มไหลรัว ๆ

[สตรีมเมอร์ ถ้าจะเล่าเรื่องนี้ ฉันหายง่วงเลย]

[ขีดเส้นใต้เน้น ๆ หอพักหญิง ยามดึก]

[มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่สงสัยว่าปกติสาว ๆ ในหอพักหญิงเขาทำอะไรกันตอนดึก ๆ ?]

จางหยางจู่ ๆ ก็ยกยิ้มที่มุมปาก เผยสีหน้าสยองขวัญออกมา "ทุกคนช่วยจริงจังกันหน่อยครับ ผมเล่าเรื่องผี ไม่ได้เล่าเรื่องเสียว"

พอพูดจบ เขาก็เปิดใช้งานทักษะ [การเร้าอารมณ์ระดับกลาง] ทันที!

หึ ผู้ชมรุ่นนี้ช่างแสบขึ้นเรื่อย ๆ ได้ เดี๋ยวจะทำให้กลัวจนตายเลย

จางหยางเล่าต่อ "ซูเหอเป็นนักศึกษาสาวมหาวิทยาลัย ในห้องพักของเธอมีรูมเมตทั้งหมดหกคน

ห้องของเธอเป็นเตียงสองชั้น 3 ชุด ปีนั้นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน รูมเมตของซูเหอคนอื่น ๆ ต่างกลับบ้านกันหมด เหลือเพียงเธอและรูมเมตที่นอนเตียงล่างฝั่งตรงข้ามที่ยังอยู่ในมหาวิทยาลัย

ตอนนั้นระเบียงห้องของซูเหอหันหน้าเข้าหาอ่างล้างหน้า และตรงจุดที่ประจันหน้ากับประตูห้องพอดีมีกระจกเต็มตัวบานหนึ่งแขวนอยู่

ผู้หญิงน่ะชอบถ่ายรูปเป็นปกติ เธอจำได้ว่าเหมือนเคยมีคนบอกว่า ห้ามวางกระจกเต็มตัวให้ตรงกับประตู แต่ซูเหอและรูมเมตของเธอทุกคนเป็นพวกยึดถือวัตถุนิยมอย่างแรง ไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดาเลยสักนิด

ปกติพวกเธอจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ จนกระทั่งคืนหนึ่ง ซูเหอได้ยินเสียงคนเดินอยู่ในห้องตอนกลางดึก และในห้องน้ำยังมีเสียงน้ำไหลดังออกมาด้วย

เธอคิดว่าน่าจะเป็นผู้หญิงที่นอนเตียงล่างฝั่งตรงข้ามลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ จึงถามออกไปว่า 'ถิงถิง เธอยังไม่นอนอีกเหรอ?'

เสียงฝีเท้าหยุดกึกทันที แต่ถิงถิง รูมเมตที่นอนเตียงล่างฝั่งตรงข้ามกลับไม่มีเสียงตอบรับ ซูเหอไม่ได้คิดอะไรมาก พลิกตัวนอนต่อ

จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเธอพูดกับถิงถิงเรื่องเมื่อคืน ถิงถิงกลับตอบด้วยสีหน้าจริงจังว่า 'เปล่านะ เมื่อคืนฉันไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำเลย' ซูเหอคิดในใจ หรือว่าตัวเองจะจำผิด?

ผลปรากฏว่าคืนนั้น ซูเหอก็ถูกเสียงฝีเท้าปลุกให้ตื่นอีกครั้ง ครั้งนี้เธอระวังตัวมากขึ้น ลุกขึ้นถามทันทีว่า 'ถิงถิง ใช่เธอหรือเปล่า?'

ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ และเสียงฝีเท้าก็หยุดกึกเช่นเดิม ซูเหอจึงตะโกนเสียงดังขึ้นอีกนิดว่า 'ถิงถิง!'

ถิงถิงที่นอนอยู่เตียงล่างฝั่งตรงข้ามสะดุ้งตื่นจากฝัน เมื่อได้ยินซูเหอเรียกชื่อเธอ เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญว่า 'ซูเหอ เธอทำอะไรเนี่ย มาปลุกฉันตอนกลางดึกทำไม!'

ซูเหอถามว่า 'ถิงถิง เธออยู่บนเตียงเหรอ?'

ถิงถิงถามกลับ 'แล้วจะให้ฉันอยู่ที่ไหนล่ะ?'

ซูเหอพูดต่อ 'งั้นเมื่อกี้ไม่ใช่เธอที่ลุกไปเข้าห้องน้ำเหรอ?'

ถิงถิงยิ่งรำคาญมากขึ้น จึงพูดโพล่งออกมาว่า 'ฉันลุกไปเข้าห้องน้ำตอนไหนกัน เลิกกวนเวลานอนของฉันสักทีได้ไหม เมื่อวานเธอก็เป็นแบบนี้!'

ซูเหอคิดในใจ นี่อาจจะเป็นการแกล้งกันของถิงถิงก็ได้ และเมื่อเห็นถิงถิงทำท่าทางหงุดหงิด ซูเหอก็ยิ่งโกรธ ทำไมคนที่แกล้งคนอื่นถึงมาพูดจาร้าย ๆ ใส่เธอได้?

ซูเหอตัดสินใจว่า ถ้าได้ยินเสียงฝีเท้าอีกครั้ง เธอจะเปิดม่านเตียงออก แล้วจับให้ได้คาหนังคาเขาเลย

ซูเหอพลิกตัวนอนต่อ เพียงแต่เธอไม่ได้หลับทันที แต่เฝ้ารอโอกาส ทว่าหลังจากนั้นในห้องก็เงียบสนิท ซูเหอจึงหลับสนิทไป

คืนที่สามซูเหอตื่นขึ้นมาในเวลาเดิม เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงเวลาตีสาม แต่ครั้งนี้ซูเหอไม่ได้ส่งเสียง และเสียงฝีเท้านั้นก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำ

ในจังหวะที่เสียงฝีเท้าหยุดลงและเสียงน้ำไหลดังขึ้น ซูเหอก็ค่อย ๆ ปีนลงมาจากเตียงชั้นบน

แต่เมื่อเธอปีนลงมา เธอกลับเห็นสิ่งที่น่าประหลาดใจ รองเท้าแตะของถิงถิงที่นอนเตียงล่างฝั่งตรงข้ามยังวางอยู่ที่ข้างเตียง หรือว่าถิงถิงจะเดินเท้าเปล่าไปห้องน้ำ? ซูเหอคิดในใจ

ซูเหออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเตียงของถิงถิง และพบว่าถิงถิงกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงอย่างเงียบเชียบ! ภาพนี้ทำให้แผ่นหลังของซูเหอเย็นวาบขึ้นมาทันที

ถ้าถิงถิงอยู่บนเตียง แล้วคนที่อยู่ในห้องน้ำคือใคร?!

หัวใจของซูเหอเต้นตึกตัก เดิมทีเด็กสาวก็ขวัญอ่อนอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับแสงจันทร์ที่สะท้อนผ่าน กระจกเต็มตัว ในยามดึก บรรยากาศจึงดูสยองขวัญยิ่งขึ้น

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น ซูเหอรีบหันขวับไปมองที่ประตูห้องน้ำ ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย แต่บนพื้นกลับมีรอยเท้าเปียก ๆ กำลังค่อย ๆ เดินตรงมาทางเธอ

ซูเหอกรีดร้อง 'กรี๊ด!' เสียงดังลั่น จนทำให้ถิงถิงที่กำลังหลับอยู่ตกใจตื่น

เมื่อคืนก็ถูกซูเหอปลุกจนตื่น ไม่นึกเลยว่าคืนนี้ซูเหอจะทำเกินไปกว่าเดิม มายืนกรีดร้องข้างเตียงแบบนี้ ถิงถิงโกรธจนตัวสั่น จึงลุกจากเตียงมาจ้องหน้าซูเหอด้วยความโมโห 'ซูเหอ เธอทำอะไรของเธอเนี่ย? สามคืนติดแล้วนะที่ไม่ยอมให้ฉันนอน จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม?!'

แต่ซูเหอกลับบอกว่า 'เธอรีบดูเร็ว ดูที่พื้นสิ'

ทว่าเมื่อถิงถิงมองลงไปที่พื้น รอยเท้าเปียก ๆ บนพื้นกลับหายไปแล้ว และเสียงฝีเท้าในหูของซูเหอก็เงียบหายไปด้วย

ถิงถิงคิดว่าซูเหอแกล้งเธอ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ซูเหอถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เมื่อก่อนเธอไม่เคยเป็นแบบนี้

ถิงถิงพูดด้วยความโกรธ 'ดูอะไร? บนพื้นไม่มีอะไรเลย เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย?'

ซูเหอขยี้ตาตัวเอง และพบว่าบนพื้นไม่มีอะไรจริง ๆ รอยเท้าเปียก ๆ เหล่านั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย! แต่เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดแน่นอน!

หลังจากนั้นหลายวัน ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยกัน เพราะต่างฝ่ายต่างรู้สึกว่าอีกฝ่ายมีปัญหา อย่างไรก็ตาม ซูเหอก็ไม่ได้สะดุ้งตื่นกลางดึกอีกหลายวัน เพียงแต่ช่วงนี้เธอมักจะฝันร้ายบ่อย ๆ

ทุกครั้งที่นอนหลับ เธอจะฝันเห็นรอยเท้าเปียก ๆ เหล่านั้นบนพื้นห้อง

ซูเหอเริ่มทนไม่ไหว ดังนั้นหลังจากตื่นมาในเช้าวันหนึ่ง ซูเหอจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดที่จะย้ายออกจากหอพักไปเช่าห้องอยู่ข้างนอก และด้วยความที่เธอเป็นคนขวัญอ่อน จึงเลือกเช่าห้องอยู่กับเพื่อนแทน

หลังจากซูเหอย้ายออกไป ในหอพักก็เหลือเพียงถิงถิงคนเดียว คืนแรกที่ซูเหอย้ายออกไป จริง ๆ แล้วถิงถิงยังไม่ค่อยชิน เพราะเธอไม่เคยนอนคนเดียวมาก่อน

ดังนั้นคืนนี้ถิงถิงจึงนอนไม่หลับ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงตีสามถิงถิงยังคงไถโม่วอินในโทรศัพท์อยู่ จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนเดินอยู่ในห้อง

หัวใจของถิงถิงเต้นรัว ใบหน้าซีดเผือด เธอมองผ่านม่านหน้าต่างไปยังทิศทางที่เสียงฝีเท้าดังมา ซึ่งก็คือประตูห้องน้ำ

แต่เธอกลับไม่เห็นอะไรเลย ในวินาทีนั้นเอง จู่ ๆ ถิงถิงก็เกิดความคิดบางอย่าง เธอค่อย ๆ เอียงศีรษะไปทางขวาอย่างแข็งทื่อ และผ่านกระจกเต็มตัวที่อยู่ตรงข้ามห้องน้ำไป เธอใช้การสะท้อนของกระจกมองเห็นผีผู้หญิงในชุดสีแดงคนหนึ่ง

ผีชุดแดงคนนั้นผมเผ้ายุ่งเหยิงปิดหน้าปิดตาจนมองไม่เห็นใบหน้า เห็นเพียงมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย และกำลังยิ้มให้ถิงถิงผ่านเงาสะท้อนในกระจก"