ยอดหญิงยันต์เทวะ: พลิกชะตาสยบหัวใจแม่ทัพจอมเย็นชา

บทที่ 37 เหตุใด เจ้าไม่อยากให้ข้าฟื้นหรือ

        "ให้ข้าเถิด"

        มู่ซีรับมา แล้วกล่าวว่า "ฮูหยินกู้หากเจ้าอยากได้ลูกของตัวเอง ก็จงสะสมบุญกุศลให้มาก"

        หากบุญวาสนามาถึงแล้ว การได้ลูกก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้! แต่นี่เป็นเพียงส่วนน้อยในส่วนน้อย ต้องมีความจริงใจ

        "ขอบคุณ อาจารย์น้อย!"

        ฮูหยินกู้ดีใจ หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดรอยน้ำตาบนใบหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วจึงเชื่อฟังออกจากห้องชั้นในมู่ซีก้มมองดูกู้ชิงอันที่นอนนิ่งไม่ขยับบนเตียง เอ่ยปากอย่างไม่สบอารมณ์ 

        "ท่านกู้ คนออกไปหมดแล้ว อย่าแกล้งทำเลย!"

        "สมแล้วที่เป็นอาจารย์น้อย ช่างรอบรู้หยั่งรู้จริง ๆ"

        กู้ชิงอันลุกขึ้นนั่งจากเตียงอย่างสงบเรียบร้อยจริง ๆ แล้วเขารู้มานานแล้วว่าฮูหยินกู้ซื้อยาฝันเมามา แม้จะดื่มลงไปอย่างไร้การป้องกัน แต่ได้ให้กู้เฉวียนป้อนยาถอนพิษไว้ล่วงหน้าแล้ว ด้วยเหตุนี้ คำพูดที่มู่ซีกับฮูหยินกู้พูดเมื่อครู่ กู้ชิงอันจึงได้ยินทั้งหมด

        "รอบรู้หยั่งรู้เป็นเรื่องรอง คราวนี้ภรรยาและอนุของท่านคงต้องเสียเงินไม่น้อย"

        มู่ซีพูดถึงเรื่องการพนัน คิดว่ากู้ชิงอันคงแอบฟังได้ยินแล้วเมื่อครู่

        กู้ชิงอันส่ายหน้าอย่างไม่มีทางเลือก โบกมือกล่าวว่า "เงินตำลึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ หมดแล้วหาใหม่ก็ได้ ข้าแค่ไม่คิดว่าภรรยาจะต้องทนทุกข์มากขนาดนี้"

        เมื่อครู่ที่ภรรยาจับมือเขา เขาอยากปลอบโยนนางจริง ๆ แต่เขารู้จักนางดี หากตอนนั้นเขาฟื้นขึ้นมา ให้นางรู้ว่าเขาไม่ได้หมดสติ นางต้องหายตัวไปจากหน้าเขาแน่ ทำให้เขาหานางไม่พบอีกเลยในชาตินี้

        "ท่านกู้ สตรีในโลกนี้ ไม่มีใครอยากแบ่งปันสามีกับหญิงอื่น"

        มู่ซีแสดงความเบื่อหน่าย คนโบราณนิยมมีภรรยาสามอนุสี่ แม้ว่าแม่บ้านทุกคนจะดูเหมือนปรองดองช่วยสามีจัดการอนุให้ดี แต่ลึก ๆ ในใจแล้ว ใครเล่าอยากแบ่งปันผู้ชายคนเดียวกับคนอื่น?

        กู้ชิงอันถอนหายใจ "ปีนั้นที่ภรรยาแท้งลูก ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นฝีมือมารดาข้า นางต้องการให้ลูกพี่ลูกน้องคลอดบุตรชายคนแรกแน่ หลายปีมานี้ในจวนไม่มีบุตรชายเกิดมาเลย ฮูหยินเป็นห่วงข้ามาตลอด ตอนที่ข้ารับอนุภรรยา นางก็ไม่เคยแสดงความไม่พอใจใด ๆ ข้านึกว่านางรับได้ซะอีก"

        "นางอยู่ในห้องพระตลอดทั้งปีจริง ๆ แล้วแสดงให้เห็นแล้วว่าในใจนางทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง"

        มู่ซีแทบจะกลอกตาขาวไม่ไหวแล้ว จริงดังคาด ผู้ชายทุกคนล้วนเป็นขาหมูทั้งนั้น ยังดีที่นางฉลาด ไม่เคยคิดจะมีความรักเลย ผู้ชายจะมาขัดขวางความเร็วในการวาดสัญลักษณ์ของนาง! ท้ายที่สุดแล้ว คนฉลาดย่อมไม่ตกหลุมรัก

        กู้ชิงอันหลุบตาลงอย่างเศร้าใจ "เจ้าพูดถูก เป็นเพราะข้าหมกมุ่นอยู่กับการมีบุตรชาย จึงไม่ได้สังเกตอารมณ์ของฮูหยิน ขอบคุณอาจารย์น้อย ต่อไปข้าจะดีกับฮูหยินให้มากขึ้นแน่นอน"

        ฮูหยินเป็นคนที่ข้าเคยสาบานว่าจะดูแลอย่างดี ข้าผิดต่อนางแล้ว!

        "ท่านกู้ ขอข้าพูดอีกประโยคหนึ่ง หญิงสาวเมื่อหัวใจเย็นชาแล้ว จะไม่ง่ายที่จะเอาใจได้ ท้ายที่สุดแล้ว น้ำที่หกแล้วย่อมเก็บกลับไม่ได้!"

        มู่ซีมองออกแล้วว่าฮูหยินกู้ดูเหมือนจะสิ้นหวังบ้างแล้ว หญิงในเรือนหลังของกู้ชิงอันมีมากขนาดนี้ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคงยากจะคืนดี

ท้ายที่สุดแล้วคนมากย่อมมีความเข้าใจผิดมาก หากไม่ใช่เพราะหญิงเหล่านี้ ทั้งสองคนคงไม่ถึงกับห่างเหินกันมากขนาดนี้

        "ข้าเข้าใจ"

        กู้ชิงอันพยักหน้า แอบตั้งใจแน่วแน่ในใจ ข้าจะต้องจัดการอนุภรรยาข้างนอกเหล่านี้ให้ดี

        เมื่ออาจารย์น้อยบอกแล้วว่าในชะตาข้าไม่มีบุตร ข้าก็จะไม่ฝืนอีกต่อไป หญิงเหล่านี้หากอยากจากไป ข้าจะให้เงินตำลึงอย่างเพียงพอ หากยินดีจะเป็นม่ายมีผัว ข้าก็จะให้จวนเลี้ยงดูพวกนางอย่างดี เพียงแต่ต้องไม่ให้พวกนางปรากฏตัวต่อหน้าฮูหยินเด็ดขาด

        "ท่านคิดเองให้ดีก็แล้วกัน"

        เห็นกู้ชิงอันมีแผนการของตนเองแล้ว มู่ซีก็ไม่คิดจะยุ่งเรื่องนี้อีก จึงเก็บขวดเล็กใส่ปานรูปใบไม้แล้วเดินออกไปข้างนอก คนทั้งหมดข้างนอกเห็นนางออกมา ต่างยื่นคอออกมาอย่างอยากรู้อยากเห็น

        "อาจารย์น้อย บิดาข้าล่ะ?"

        "ทำไมไม่ได้ยินเสียงท่านพ่อพูดเลย ท่านพ่อยังไม่ตื่นหรือ?"

        "ดูเหมือนอาจารย์น้อยจะมีแต่ชื่อเสียง ไม่ได้ปลุกท่านพ่อข้าให้ตื่นเลย เมื่อครู่ลืมถามอาจารย์น้อยไปแล้ว หากเจ้าแพ้ ควรจะให้เงินตำลึงพวกเราหรือไม่?"

        อนุหนึ่งกระดิกนิ้วอย่างหยิ่งผยอง ในดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับคาดการณ์ภาพมู่ซีก้มหัวรับผิดได้แล้ว อนุแปดก็ยิ้มแย้มเสริมด้วย 

        "อาจารย์น้อย ปลุกท่านพ่อไม่ตื่นไม่เป็นไร แม้แต่หมอเฉินที่เก่งขนาดนั้นยังทำอะไรไม่ได้ แต่เจ้าต้องเสียเงินตำลึงบ้างแล้วนะ"

        "อนุแปดพูดถูก การพนันเป็นสิ่งที่ทุกคนตกลงกันไว้ อาจารย์น้อยอย่าได้ผิดสัญญาเชียวนะ"

        "......"

        อนุหลายคนมองดูมู่ซีด้วยความพอใจ ราวกับได้เห็นภาพมู่ซียื่นเงินตำลึงให้แล้ว กู้เหยียนเหลือบมองจวินจื่อที่กำลังขมวดคิ้วแน่น แล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวานเอาอกเอาใจ

        "ท่านอนุทั้งหลาย การทำเช่นนี้จะไม่ดีหรือ ยังไงเสียอาจารย์น้อยก็อายุน้อยกว่าข้าเสียอีก ยังเป็นเด็กอยู่เลย"

        "มีอะไรไม่ดี นางเป็นคนตั้งพนันเองนี่!"

        อนุหนึ่งชี้ปลายจมูกกู้เหยียนอย่างหงุดหงิด พูดอย่างเอ็นดู "เจ้านี่ใจดีเสียจริง คนอื่นเขาไม่จำเป็นต้องรับน้ำใจหรอก"

        "แต่ว่าอาจารย์น้อยคงไม่มีเงินตำลึงมากขนาดนั้นกระมัง คิด ๆ ดูก็น่าจะหลายพันตำลึงเชียวนะ"

        กู้เหยียนหน้าแดงเรื่อ บางครั้งก็แอบเหลือบมองจวินจื่อลูกตาแทบจะติดอยู่กับตัวเขาแล้ว มู่ซีแทบจะไม่มีแรงจะค้าน ท่าทางเสแสร้งนี้ช่างเหมือนกับพวกเล่ห์เหลี่ยมยุคปัจจุบันเลยทีเดียว

        "ไม่ว่าจะมีหรือไม่มี ยังไงนางก็เป็นคนเสนอพนันเอง ก็ต้องรับผลที่ตามมา!" อนุแปดอายุน้อย อารมณ์รุนแรง มีโอกาสได้เงินตำลึงฟรี ๆ ย่อมไม่อยากปล่อยผ่าน

        "อนุท่านนี้พูดถูก ในเมื่อพนันเป็นสิ่งที่พวกเราตกลงกันแล้ว ทุกคนก็ต้องปฏิบัติตาม"

        มู่ซีเหลือบมองทุกคนที่มีความคิดต่างกันด้วยรอยยิ้มจาง ๆ แล้วหันไปถามฮูหยินกู้

        "ฮูหยินกู้ ท่านว่าใช่หรือไม่?"

        "แน่นอนอยู่แล้ว"

        ฮูหยินกู้พยักหน้าให้ความร่วมมือ แล้วมองไปยังอนุหลายคนและคุณหนูในจวน "คำพูดนี้ พวกท่านเห็นด้วยหรือไม่?"

        "แน่นอน!"

        อนุหนึ่งแม้แต่จะเหลือบตาดูฮูหยินกู้ก็ไม่ทำ เห็นได้ชัดว่าในอดีตนางไม่เคยเคารพฮูหยินกู้เลย

        อนุแปดความดีใจปรากฏชัดในดวงตา โบกพัดเล็กในมือพลางกล่าว "อาจารย์น้อยยังพูดมีเหตุผลอยู่ ดีมากดีมาก"

        "ขอบคุณพี่สาว ดูเหมือนคราวนี้ข้าจะได้กำไรเล็กน้อย"

        "......"

        กู้ชิงอันซ่อนอยู่หลังฉากกั้นมองดูจนตาเจ็บ ที่แท้หลายปีมานี้ภรรยาของเขาต้องอดทนมากเพียงนี้

ไม่มีใครสักคนเห็นนางเป็นฮูหยินกู้ที่แท้จริงเลย

        "ถ้าเช่นนั้น ก็รีบให้เงินตำลึงมาเถอะ"

        อนุหนึ่งเชิดคางอย่างภาคภูมิใจ สีหน้าแฝงไว้ด้วยการขู่เข็ญ มู่ซีไม่รีบร้อนหยิบห่อผ้าออกมา

"ใช่แล้ว ให้เงินตำลึงเถอะ ท่านทั้งหลาย"

        พูดจบ กู้ชิงอันก็เดินออกมาจากห้องชั้นในอย่างให้ความร่วมมือ ฝีเท้ามั่นคง ไม่เหมือนคนที่เพิ่งหมดสติไปเลย ได้ยินเสียงฝีเท้า ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นกู้ชิงอันกอดอกยืนอยู่ตรงหน้าทุกคนด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

        ดิ๊ง~

        ปิ่นทองในมืออนุหนึ่งหลุดตกลงกับพื้น นางกะพริบตาอย่างไม่อยากเชื่อ นาย...นายท่านฟื้นแล้วจริง ๆ หรือ?

        "นายท่าน นายท่านฟื้นแล้ว!"

"ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นอะไรจริง ๆ ดีเหลือเกิน!"

        "นายท่าน ข้าแทบจะเป็นห่วงตายอยู่แล้ว เห็นท่านไม่เป็นอะไร ข้าดีใจมาก"

        "......"

        "เหตุใด เจ้าไม่หวังให้ข้าฟื้นหรือ?" กู้ชิงอันมองอนุหนึ่งที่ตะลึงงันอยู่ด้วยสายตาเย็นเยียบ เห็นนางทำท่าราวกับเห็นผี ในใจกลับรู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย