ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

เมื่อวิญญาณทั้งสามหายไปผมก็รู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างแทรกเข้าสู่ร่างกาย

        แต่ไม่ได้รุนแรงเท่ากับตอนที่กำจัดผียายเฒ่า

        ผมสูดลมหายใจลึกโดยไม่รู้ตัวแต่ลุงอวี๋กลับเบิกตากว้างมองผมอย่างอัศจรรย์ใจ

        “เฮ้ย! ดวงชะตาสี่มหาเคราะห์ของนายไม่ธรรมดาจริงๆไม่น่าแปลกใจที่เขาว่ามันเป็นดวงที่เหมาะกับงานนี้ที่สุด แค่ส่งวิญญาณไม่กี่ดวงก็สามารถดูดซับ ‘ปราณต้นกำเนิด’ ได้”

        คำพูดของลุงอวี๋ทำให้ผมชะงัก

        ที่ผมได้รับคือ‘บุญกุศล’ ไม่ใช่เหรอ

        อาจารย์เคยบอกผมว่าทุกครั้งที่ช่วยส่งวิญญาณหรือกำจัดผีร้าย ผมจะได้รับ ‘พร’

        พรนี้ก็คือ‘บุญกุศล’ ที่ช่วยปรับสมดุลดวงชะตาของผม เพื่อไม่ให้ถูกพลังอาฆาตครอบงำและทำให้ร่างกายผมแข็งแรงเหมือนคนปกติ

        แต่สิ่งที่ลุงอวี๋พูดตอนนี้แตกต่างจากที่อาจารย์เคยบอกผมโดยสิ้นเชิง

        ผมอดถามไม่ได้“ลุงอวี๋ อาจารย์บอกผมว่าที่ผมได้รับคือพร หรือก็คือบุญกุศลแต่นี่ทำไมถึงกลายเป็นปราณต้นกำเนิดไปได้ล่ะ”

        ลุงอวี๋หัวเราะก่อนจะอธิบาย “บุญกุศลเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้นายจะไปดูดซับมันได้อย่างไรมันจะปรากฏอยู่แค่ในบัญชีบุญบาปของนายเมื่อถึงเวลาเท่านั้น

        “การทำความดีและส่งวิญญาณมีผลดีต่อนาย เมื่อบุญกุศลสั่งสมมากขึ้น มันจะช่วยถ่วงดุลเคราะห์ร้ายที่ติดตัวมาทำให้พลังอาฆาตไม่สามารถครอบงำร่างกายของนายได้

        “แต่สิ่งที่นายสัมผัสได้จริงๆ คือ ‘ปราณต้นกำเนิด’มันเป็นพลังดั้งเดิมของสรรพสิ่ง ทุกชีวิตมีปราณต้นกำเนิดอยู่ในตัวแต่เมื่อสิ่งมีชีวิตตายลง ปราณต้นกำเนิดจะสลายและกลายเป็นเพียงอากาศ

        “แต่นายไม่เหมือนใคร นายสามารถดูดซับปราณต้นกำเนิดนั้นได้โดยอัตโนมัติซึ่งเห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับดวงชะตาของนายโดยตรง”

        ผมฟังจบก็ถึงกับอึ้งที่แท้สิ่งที่ผมดูดซับมาตลอด…คือพลังดั้งเดิมของชีวิต!

        ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าดวงชะตาที่ใครๆต่างบอกว่าเป็นเคราะห์ร้ายจะมีข้อดีเช่นนี้อยู่ด้วย

        จากนิยายที่ผมเคยอ่านมาผมพอจะแยกความแตกต่างระหว่าง ‘ปราณต้นกำเนิด’ กับ ‘ปราณ’ ได้

        ‘ปราณต้นกำเนิด’ เป็นพลังแห่งชีวิตที่บริสุทธิ์ที่สุดมีอยู่ในสิ่งมีชีวิตทุกชนิด แต่เมื่อชีวิตดับสูญปราณต้นกำเนิดจะกระจายกลายเป็นเพียง ‘ปราณ’ หรืออากาศ

        แต่ผมกลับสามารถดึงปราณต้นกำเนิดออกมาก่อนที่มันจะสลายไป

        ความสามารถนี้…ไม่ธรรมดาจริงๆ

        “นี่ดวงชะตาของผม…มันสุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ”

        ผมพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

        ลุงอวี๋หัวเราะก่อนกล่าวว่า “ในสายตาพวกเรา มันนับว่าไม่ธรรมดาจริงๆ นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นซ่งเต๋อไฉคงไม่รับนายเป็นศิษย์ เจ้าแก่นั่นตาถึงนักเจอของดีแบบนี้เข้าจะปล่อยให้หลุดมือได้ยังไง”

        ลุงอวี๋พูดอย่างเสียดายราวกับเสียโอกาสเอง

        ผมหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะอาจารย์ก็ตัดสินใจรับผมเป็นศิษย์หลังจากเห็นดวงชะตาของผม

        ถ้าผมสามารถดูดซับปราณต้นกำเนิดจากเหล่าวิญญาณได้จริง

        แบบนี้หากผมดูดซับมากขึ้นล่ะมันจะทำให้ร่างกายและพลังของผมแข็งแกร่งขึ้นด้วยหรือไม่

        นี่มันปราณต้นกำเนิดฟ้าดินเลยนะ

        “ลุงอวี๋ ถ้าเป็นตามที่ลุงว่า หากผมดูดซับปราณต้นกำเนิดไปเรื่อยๆพลังของผมจะเพิ่มขึ้นด้วยหรือเปล่า ผมจะมีตบะด้วยไหม” ผมจ้องลุงอวี๋ตาไม่กะพริบ

        ลุงอวี๋หัวเราะพลางกล่าวว่า “ไอ้หนูนี่ฉลาดจริง แค่ฟังก็เข้าใจทันที ถูกต้องยิ่งมีปราณต้นกำเนิดมาก พลังของนายก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น นี่แหละคือมาตรวัดของผู้บำเพ็ญ นายมีพรสวรรค์โดยกำเนิด”

        เมื่อได้ฟังเช่นนี้ผมรู้สึกดีใจจนแทบอดกลั้นไม่ไหว

        ก่อนหน้านี้ผมแค่ต้องการกำจัดผีเพื่อปรับสมดุลดวงชะตาสี่มหาเคราะห์ ทำให้ร่างกายแข็งแรง ไม่ถูกพลังอาฆาตรบกวน และสามารถเอาชีวิตรอดต่อไปได้

        แต่ตอนนี้ผมเริ่มมีแนวคิดใหม่

        ถ้าผมสามารถสั่งสมปราณต้นกำเนิดจากการส่งวิญญาณหรือกำจัดผีร้าย

        หากผมส่งวิญญาณมากพอกำจัดพวกมันมากพอ ไม่เพียงแต่จะสั่งสมบุญกุศลเพื่อกดทับดวงชะตาสี่มหาเคราะห์ แต่ยังสามารถดูดซับปราณต้นกำเนิดเพื่อเสริมพลังตัวเองได้อีกด้วย

        แบบนี้ผมก็จะแข็งแกร่งได้เร็วขึ้น และมีพลังมากพอที่จะช่วยเสี่ยวอวี่แก้ปัญหาของเธอได้!

        ผมคิดเงียบๆกับตัวเอง

        แต่แล้วลุงอวี๋ก็ขัดจังหวะความคิดผม “พอๆ ดึกแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ”

        ผมพยักหน้าตอบรับสั้นๆ “อืม”

        ตอนนี้เส้นทางข้างหน้าของผมชัดเจนขึ้นแล้ว

        ผมนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานไฟฟ้าของลุงอวี๋แล้วเราก็ขี่ออกจากที่นั่น

        สุดท้ายเราก็มาหยุดที่ร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่งตรงทางเข้าหมู่บ้าน

        ลุงอวี๋เพิ่งนั่งลงก็สั่งเบียร์มาสองสามขวด พลางลูบหัวโนของตนพร้อมบ่นว่าเจ็บ

        ผมบอกว่าลุงอวี๋เพิ่งออกจากโรงพยาบาลหัวก็ยังมีแผลอยู่ ควรเลี่ยงการดื่มแอลกอฮอล์

        แต่ลุงอวี๋โบกมือไม่ใส่ใจบอกว่าแค่ไม่กี่ขวด กินแทนน้ำยาบ้วนปาก แถมแอลกอฮอล์ยังฆ่าเชื้อได้ ไม่เป็นไร

        เห็นเขายืนกรานแบบนั้นผมก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

        ก่อนที่อาหารจะมาผมกับลุงอวี๋ก็ยกแก้วชนกันรอบหนึ่ง

        จากนั้นผมก็ถามถึงเรื่องรถบัสสาย‘330’

        ลุงอวี๋นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนถามผมว่าใช่คันเดียวกับที่เราขึ้นวันนั้นหรือเปล่า

        ผมพยักหน้าแล้วบอกว่าผมต้องไปจัดการกับมันในอีกสองวัน จะต้องเผชิญหน้ากับวิญญาณบนรถเลยอยากรู้ว่าลุงอวี๋พอจะมีวิธีแนะนำไหม

        แต่ลุงอวี๋ไม่ได้ตอบทันทีเขาหรี่ตาลงก่อนถามกลับว่าอาจารย์ผมรับรู้เรื่องนี้หรือเปล่า

        ผมบอกว่าอาจารย์รู้แล้วซ้ำยังสั่งว่าพอขึ้นรถไป ให้บอกคนขับให้ขับไปจอดที่ท่าเรือ แล้วเขาจะมาจัดการเองส่วนรายละเอียดอื่นๆ อาจารย์ไม่ได้บอก

        ลุงอวี๋ฟังแล้วก็พยักหน้าบอกว่ารู้จักสาย ‘330’ และยังแปลกใจว่าพวกเราดันไปขึ้นคันนั้นพอดี

        เขาบอกตรงๆว่า เรื่องจัดการกับวิญญาณ อาจารย์ของผมเก่งกว่าเขามาก ในเมื่ออาจารย์อนุญาตให้ทำก็ควรทำตามแผนของอาจารย์

        ส่วนเขาจะเตรียมอาหารคนตายให้ผม

        วันนั้นก่อนเริ่มงานให้แวะไปหาเขาที่หน้ามหาวิทยาลัยเขาจะเตรียมของไว้ให้

        เขาอาจไม่มีวิชาไล่ผีขั้นสูงแต่สามารถทำอาหารที่ช่วยกดพลังอาฆาตของพวกมันได้

        บางทีมันอาจช่วยผมได้ในเวลาคับขัน

        ผมพยักหน้าและขอบคุณเขาล่วงหน้า

        คืนนั้นผมกับลุงอวี๋นั่งดื่มและพูดคุยกันไปเรื่อยๆ จนมืดค่ำ

        เราได้พูดคุยกันหลายเรื่องทำให้ผมเข้าใจเขามากขึ้น

        ผมเริ่มเข้าใจลุงอวี๋มากขึ้น

        ลุงอวี๋ตอนนี้อยู่ตัวคนเดียวแต่ก่อนเขาเคยแต่งงานและมีลูก

        แต่สุดท้ายพวกเขาก็จากไป

        เขาไม่ได้เล่าเหตุผลเพียงบอกว่าหลังจากเรื่องนั้นเกิดขึ้น เขาก็เริ่มขายหมึกย่างอยู่หน้ามหาวิทยาลัย

        บางครั้งก็ทำอาหารคนตายช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้าย ส่งดวงวิญญาณ และสั่งสมบุญกุศล

        หลังจากเห็นว่าผมยังมีชีวิตอยู่นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ลุงอวี๋ตัดสินใจช่วยผม

        เมื่อเห็นว่าลุงอวี๋พูดถึงเรื่องนี้ด้วยความเศร้าผมจึงไม่ได้ถามต่อ

        ผมเปลี่ยนเรื่องถามเขาว่ารู้จักศาลฮวงจุ้ยเป่าซานหรือเปล่า

        ผมเล่าว่าตอนเพิ่งออกจากตึกเก้าศพเมื่อวันก่อนบังเอิญได้พบกับตัวแทนของที่นั่น

        ลุงอวี๋พยักหน้าบอกว่าเขารู้จัก

        บอกว่าศาลฮวงจุ้ยแห่งนี้เพิ่งก่อตั้งเมื่อสามปีก่อน

        อาจารย์ที่นั่งประจำศาลเป็นนักพรตที่สืบทอดวิชามาจากเขาชิงเฉิง

        ในช่วงสามปีที่ผ่านมาศาลแห่งนี้ได้รับความนิยมในการจัดการกับปัญหาต่างๆมากมายจนเป็นที่รู้จักในเมืองของเรา

        แต่ลุงอวี๋เองก็ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขาโดยตรง เพียงรู้จักชื่อเสียงของพวกเขาเท่านั้น

        เราคุยกันไปเรื่อยๆและดื่มกันคนละสี่ถึงห้าขวด

        ผมคอไม่ค่อยแข็งนักเลยเริ่มมึนๆ

        แต่ลุงอวี๋ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลกลับดูแข็งแรงขึ้นเสียอย่างนั้น ไม่มีวี่แววของอาการป่วยเลย

        เมื่อกินเสร็จก็ล่วงเลยไปจนถึงตีสาม

        ผมกับลุงอวี๋ไม่ได้กลับบ้านแต่ไปหาโรงแรมใกล้ๆ เปิดห้องพักคนละห้อง

        เมื่อล้มตัวลงนอนผมคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในช่วงเวลาที่ผ่านมา

        ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของผมจะเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้

        จากนักศึกษาแพทย์กลายเป็นศิษย์ของคนเก็บศพ

        จากการเรียนรู้วิธีรักษาชีวิตมนุษย์มาตอนนี้กลับต้องเรียนรู้วิธีปราบผีและขับไล่สิ่งชั่วร้าย

        ในที่สุดด้วยอิทธิพลของแอลกอฮอล์ ผมก็ผล็อยหลับไป

        เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อผมตื่นขึ้นมาและหยิบโทรศัพท์ดูก็เห็นข้อความแจ้งเตือนสองข้อความ

        หนึ่งจากอาจารย์และอีกหนึ่งจากลุงอวี๋

        ลุงอวี๋บอกว่าเขากลับไปแล้วและให้ผมไปหาเขาที่หน้ามหาวิทยาลัยก่อนออกไปจัดการกับรถบัสสาย ‘330’เพื่อรับอาหารคนตายไว้ป้องกันตัว

        ส่วนข้อความของอาจารย์นั้นเป็นที่อยู่แห่งหนึ่งพร้อมกับข้อความสั้นๆ ว่า [มาก่อนเที่ยงคืน ฉันจะรอที่นั่น]

        ผมมองที่อยู่ในข้อความ

        มันอยู่ชานเมือง ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่รกร้าง ไม่มีเส้นทางคมนาคมใดๆ…