รุ่งเช้าวันใหม่แสงแดดสีหม่นของมหานครเอเธอร์นัสสาดลอดม่านควันพิษลงมาส่องกระทบจัตุรัสที่วันนี้ถูกเนรมิตเป็สถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ของรัฐบาล—วันประกาศรายชื่อ Pop Mom ประจำไตรมาส
หญิงสาววัยยี่สิบปลายๆ หลายร้อยชีวิตถูกบังคับให้ยืนเรียงแถวตรงกลางจัตุรัสทุกคนสวมชุดขาวสะอาดเหมือนนักโทษที่รอคำตัดสิน ใบหน้าปกคลุมด้วยความกังวลบ้างน้ำตาไหลโดยไม่อาจเช็ดออกเพราะกล้องโดรนบันทึกทุกการเคลื่อนไหว
เสียงแตรอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นก่อนที่โฮโลแกรมั์เหนือ ศาลสูงเฮเลียส จะฉายภาพ รัฐมนตรีกระทรวงประชากร เขาประกาศด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“วันนี้คือวันแห่งเกียรติยศ—วันที่พวกท่านจะได้มีส่วนร่วมสร้างอนาคตของโลกใบใหม่ผ่านโครงการ Population Mother หรือ Pop Mom”
ฝูงชนด้านข้างปรบมือเชิดชูแต่หญิงสาวในแถวยังคงตัวสั่น เสียงประกาศรายชื่อเริ่มดังขึ้นทีละชื่อพอแต่ละชื่อถูกเรียก เ้าหน้าที่ก็จะก้าวเข้ามาคล้องสร้อยเหล็กหมายเลขประจำตัวและพาตัวไปยังรถขนส่งสีดำที่จอดเรียงรายข้างจัตุรัส
ในหมู่ผู้คนที่เบียดเสียดเดวิดกับแมรี่ซ่อนตัวอยู่ท้ายฝูงชน แมรี่กำมือเดวิดแน่นจนแทบหักดวงตาของเธอสั่นไหว
“เดวิด…ถ้าเรียกชื่อฉันขึ้นมา—”
เขารีบเอามือปิดปากเธอเบาๆ
“อย่าพูด…เราจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น”
เสียงประกาศรายชื่อยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่เร่งรีบราวกับเป็พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนต้องสักการะไม่ใช่การพรากอนาคตของหญิงสาวทีละคน
หญิงสาวบางคนที่ถูกเรียกชื่อแสดงสีหน้าภาคภูมิใจอย่างไม่เข้าใจความจริงหลายคนถูกปลูกฝังว่าเป็เกียรติสูงสุดที่จะได้เป็ มารดาแห่งประชากร แต่คนที่รู้ความจริงกลับหลั่งน้ำตา เพราะ “Pop Mom” ไม่เคยได้กลับบ้านอีกเลย
ภาพตัดสู่ภายใน ศูนย์วิจัยพันธุกรรมแห่งออโรร่า—ห้องขาวสะอาดเต็มไปด้วยแท็งก์แก้วและเครื่องมือชีวการแพทย์หญิงสาวที่ถูกเลือกจะถูกตรวจเื ตรวจร่างกายอย่างเข้มงวดก่อนจะถูกฝังชิปควบคุมไว้ใต้ิั เพื่อกันการหลบหนี
บนแท่นสแกนกลางห้องนักวิทยาศาสตร์หญิงคนหนึ่งพึมพำเบา ๆ ขณะบันทึกข้อมูล
“อีกไม่นานเด็กที่เกิดจากพวกเธอจะถูกส่งไปยังเครือข่าย ‘การอุปถัมภ์’ ของต่างดาว…”
คำว่า การอุปถัมภ์ เป็เพียงฉากบังหน้าแต่ในความจริง—มันคือการค้ามนุษย์ข้ามจักรวาล เด็ก ๆที่เกิดจากโครงการนี้ถูกขายให้ชนชั้นสูงบนดาวดวงอื่นในฐานะทั้งทาสแรงงานและแม้กระทั่งสินค้าเพื่อความบันเทิง
กลับมาที่จัตุรัสแมรี่ยิ่งกดมือแน่นขึ้นเมื่อรายชื่อขยับเข้าใกล้ตัวเธอหัวใจเธอเต้นถี่รัวเหมือนกลองา เดวิดก้มกระซิบ
“ถ้าเธอถูกเรียก…ฉันจะพาเธอหนี แม้ต้องตายตรงนี้ก็ตาม”
ในห้วงขณะนั้นแมรี่ก้มหน้าหลับตา เสียงเรียกรายชื่อวนเวียนอยู่รอบหูแต่ภาพที่เธอเห็นกลับย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน…
ตอนยังเป็เด็กหญิงตัวเล็กๆ เธอเคยยืนเกาะมือแม่อยู่ท้ายจัตุรัสเดียวกันนี้จ้องมองหญิงสาวในชุดขาวถูกเรียกขึ้นเวทีอย่างภาคภูมิ เสียงคนรอบข้างะโว่า“ขอให้ได้ลูกที่แข็งแรง! ขอให้เป็เกียรติของครอบครัว!”
แม่ของเธอในวันนั้นเอื้อมมากอดไว้กระชับพลางกระซิบเสียงเบา
“อย่าให้ใครเลือกเ้าได้เลย…จงหาทางหลบไปจากสายตาพวกมันเสมอ”
ภาพนั้นติดตาแมรี่รู้ดีว่าแม่ของเธอเองก็เกือบถูกเกณฑ์ แต่โชคชะตาเมตตาให้พ้นจากการถูกเลือกความทรงจำนั้นกลับมาแทงหัวใจอีกครั้งในวันนี้เมื่อเธอกำลังจะต้องเผชิญชะตาเดียวกัน
ในเวลาเดียวกันบนยอด หอคอยออโรร่า ที่สูงเสียดฟ้าเหนือเอเธอร์นัส นายกรัฐมนตรี ไดโอนีซัส วาเลนติส ยืนทอดสายตามองพิธีผ่านกระจกพาโนรามา ด้านหลังมี พลเอก มักซิมุส แกรนดิส และ ผบ.ตร. ไททัส วีเรนติส คอยรายงาน
“ประชากรหญิงในรอบนี้สุขภาพดีถึงเก้าสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์”มักซิมุสเอ่ยเสียงห้าว “เป็ฐานพันธุกรรมที่ยอดเยี่ยมสำหรับการผลิต”
วาเลนติสยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มริมฝีปากโค้งยิ้มเย็น
“ดี…ยิ่งพวกเด็กที่ได้จากโครงการนี้มีคุณภาพสูงมากเท่าไร ราคาส่งออกก็จะยิ่งสูงตาม”
ไททัสถามเสียงเรียบ
“ท่านจะให้รายงานต่อUN อย่างไรครับ?”
“ก็แบบเดิม”วาเลนติสหัวเราะเบา ๆ“เราควบคุมจำนวนประชากรเพื่อรักษาความมั่นคงของโลก—วาทกรรมสวยหรูนี่ขายได้เสมอส่วนความจริง… ก็เป็แค่ธุรกิจที่พวกเขาไม่มีวันได้เห็น”
สามบุรุษหัวเราะในเงามืดขณะที่เบื้องล่าง หญิงสาวหลายร้อยชีวิตยังยืนรอชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกหนี
แล้วเสียงประกาศก็ดังขึ้น—“หมายเลข117: แมรี่คาร์เตอร์”
โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะเดวิดตะลึง แมรี่ซีดเผือดจนแทบล้มเ้าหน้าที่ความมั่นคงก้าวออกมาจากแนวทหารตรงเข้าหาเธอ
เสียงประชาชนรอบข้างส่งเสียงฮือฮาบ้างแสดงความอิจฉา บ้างสวดอวยพร แต่สำหรับเดวิด มันคือเสียงสาปแช่งที่ก้องเข้าหูเขาคำรามในลำคอ ก่อนจะพยายามดึงแมรี่ถอยหนีไปทางตรอกด้านหลังจัตุรัส
แต่ยังไม่ทันก้าวไกลเสียงห้าวเหี้ยมก็ดังจากเครื่องขยายเสียง
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ชายร่างสูงในชุดเครื่องแบบดำก้าวออกมา—พันตำรวจเอกมาร์คัส เดลลาโคร สายตาของเขาคมกริบเหมือนเหยี่ยวที่จับเหยื่อเขายกมือเป็สัญญาณ ทันทีนั้นเ้าหน้าที่ห้าคนกระโจนเข้าล้อมเดวิดและแมรี่ไว้
ประชาชนรอบข้างเบิกตากว้างบางคนหัวเราะเยาะ บางคนเบือนหน้าหนีราวกับกลัวจะถูกหางเลข
เดวิดกอดแมรี่แน่นเสียงหัวใจทั้งสองเต้นประสานกันกลางวงล้อมของศัตรูเขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้พวกมันพาตัวไป แมรี่จะถูกส่งเข้าสู่เครื่องจักรอุ้มบุญและเด็กที่เกิดมาจะไม่มีวันเป็ลูกของพวกเขาจริง ๆ … แต่เป็เพียง “สินค้า”ที่รัฐจะส่งขายให้กับเครือข่ายค้ามนุษย์จักรวาล
ดวงตาเดวิดลุกโชนด้วยไฟโกรธเกรี้ยวเขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที—คืนนี้ เขาจะไม่ยอมศิโรราบต่อกฎของอัสฟาลิสอีกต่อไป
จบตอนที่ 3
( 24 ส.ค. 68 )
48
