กระบี่วิถีมาร

        หมิงเฉิงพุ่งผ่านหมู่บ้านเล็กๆหลายหมู่บ้าน  เขาเริ่มเข้าใกล้เมืองหนานเชิงขึ้นเรื่อยๆ จากที่หมิงเฉิงเดินทางมานั้น เขาก็เปิดดูถุงมิติที่หลี่น่าจ้าววิหารไท่ชิงมอบให้  ภายในนั้นมีทั้งของกิน ผนึกอสูร เสื้อผ้าของใช้มากมาย และข้อมูลในเมืองหนานเชิง  เมืองหนานเชิงนั้นเต็มไปด้วยผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งมากมาย

        เมืองหนานเชิงนั้นมีสามสำนักใหญ่ และหนึ่งเงามืด  สามสำนักใหญ่นั้นมี สำนักเงาจันทร์สาขารอง วิหารไท่ชิงสาขารอง สำนักจิตวิสุทธิ

และหนึ่งเงามืด วังไผ่เขียว 

        ทั้งสามสำนักใหญ่ต่างก็ต่อสู้กับวังไผ่เขียวมานานหลายปีแล้ว วังไผ่เขียวนั้นคือสมาคมนักฆ่าที่โหดเหี้ยม ไม่ว่าผู้ใดคือเป้าหมายของการจ้างวาน  คนของวังไผ่เขียวจะส่งนักฆ่าในสังกัดมาตามฆ่า จนกว่าจะภารกิจจะสำเร็จ  สามสำนักใหญ่นั้น ถึงแม้จะไม่ค่อยลงลอยกันเท่าไรเพราะเรื่องผลประโยชน์

        แต่ก็ต้องจำเป็นที่จะจับมือกันต่อสู้และกว้าดล้างวังไผ่เขียว  แต่ทว่าการกว้าดล้างนั้นมันไม่ง่ายขนาดนั้น หนึ่ง ฐานที่ตั้งของวังไผ่เขียวนั้นมีที่อยู่ไม่แน่นอน และสอง คนของวังไผ่เขียวนั้นถึงแม้จะมีน้อย แต่ทว่านักฆ่าที่อยู่สังกัดวังไผ่เขียวนั้นฝีมือดีทุกคน แค่สองสิ่งนี้  สำนักใหญ่ทั้งสามจึงมิได้ทำการลงมือกว้าดล้างวังไผ่เขียวอย่างบุ่มบ่าม

        หมิงเฉิงเดินทางมาถึงขอบป่านอกเขตเมืองหนานเชิง  และหยุดพัก  เขาไม่ได้เดินทางไปยังวิหารไท่ชิงสาขารอง สองวันก่อนที่หมิงเฉิงพักอยู่นอกป่า  ได้มีคนปริศนาผู้หนึ่งมาชักชวนให้เขาเข้าร่วมวังไผ่เขียว คนปริศนาผู้นั้นคือ เด็กหนุ่มที่มองการต่อสู้ของสำนักเงาจันทร์และวิหารไท่ชิงในเมืองหนานเชิงนั้นเอง

        คนของเมืองหนานเชิงรู้ดีว่า การที่คนของวังไป่เขียวมาชักชวนด้วยตัวเองนั้น  บุคคลนั้นย่อมเป็นระดับสูงของวังไผ่เขียว  แต่ทว่าหมิงเฉิงไม่ได้รู้เรื่องนี้  สองวันก่อนที่เด็กหนุ่มปริศนามาชักชวนให้เข้าร่วม หมิงเฉิงถึงแม้จะไม่ได้ตอบตกลง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

        หมิงเฉิงเพียงนั่งฟังและรับเอาแผนที่จากเด็กหนุ่มปริศนาคนนั้น  จากนั้นหมิงเฉิงก็เดินทางต่ออย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร ข้ามเขาอีกหนึ่งลูกก็จะถึงประตูเมืองหนานเชิง  พอตะวันใกล้ตก หมิงเฉิงก็ไม่ได้เดินทางต่อ  เขาหาที่พักริมแม่น้ำ และนั่งลงฝึกเคล็ดกระบี่วิรุฬหกหน้า  วิรุฬที่สามอยู่ ผ่านมาก็หลายเดือนแล้ว

        แต่เคล็ดวิรุฬที่สามที่หมิงเฉิงกำลังฝึกอยู่กลับไม่มีความก้าวหน้าอะไร วิรุฬดับจิตคือเคล็ดที่สามของวิรุฬหกหน้า หมิงเฉิงฝึกได้เพียงท่าร่างเท่านั้น แต่ใจความของเคล็ดที่สามเขากลับไปเข้าใจ

        เมื่อวันรุ่งขึ้น หมิงเฉิงก็ได้เดินทางมาถึงประตูเมืองหนานเชิง ประตูเมืองนั้นสูงตระหง่านและใหญ่โต  รอบๆประตูเมืองจะมียามเฝ้าระวังจุดละสองคน ยามเฝ้าประตูล้วนมีพลังยุทธ์ขอบเขตจ้าววิญญาณทั้งนั้น ขนาดยามเฝ้าประตูยังมีฝีมือขนาดนี้ เห็ดได้ชัดว่าเมืองหนานเชิงแห่งนี้ต้องเป็นแหล่งรวมยอดฝีมือแน่นอน

        "ช้าก่อน....   ขณะที่หมิงเฉิงกำลังจะก้าวข้ามประตูเข้าไปนั้น ยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูก็ตะวาดขึ้น

        "เด็กน้อย.... เจ้าพึ่งจะเคยมาที่นี้เป็นครั้งแรกสินะ..

        "อื่ม.. หมิงเฉิงตอบเสียงเรียบ  ยามเฝ้าประตูที่เห็นว่าหมิงเฉิงตอบแบบน้ำเสียงไม่ให้ความเคารพ จึงคิดที่จะหาเรื่องเขา

        "กฏของที่นี้เจ้าต้องจ่ายผนึกอสูรระดับยอดยุทธ์มาสามอัน เจ้าถึงจะเข้าไปได้  หากไม่มีผนึกอสูร เจ้าก็ไม่มีสิทธ์ที่จะเข้าไปในเมือง..  ยามเฝ้าประตูกล่าวเสียงแข็ง  หมิงเฉิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วน้อยๆ อันที่จริงผนึกอสูรหมิงเฉิงนั้นมีอยู่แล้ว แต่ทว่ายามผู้นี้กลับพูดจาไม่เข้าหู จึงทำให้เขาหงุดหงิดเล็กน้อย

        หมิงเฉิงถึงแม้จะหงุดหงิดกับคำพูดของยามเฝ้าประตู  แต่เขาก็ไม่อยากมีเรื่อง จึงคิดจะนำผนึกอสูรออกมาจ่ายค่าผ่านทางให้มันจบๆไป หมิงเฉิงกำลังจะเปิดถุงมิติที่หลี่น่าให้มา แล้วนำผนึกอสูรมาจ่ายให้ยามทันใดนั้นเขาก็ต้องซะงักมือกลับมา

        "มีเรื่องอันใดกัน.... อยู่ๆก็มีเสียงชายชราอยู่ด้านหลังเข้ามา  ยามเฝ้าประตูที่เห็นชายชราคนนั้นก็รีบคารวะทันที

        "เรียนผู้อาวุโส... พอดีมีเรื่องนิดหน่อยขอรับ  เจ้าเด็กหนุ่มคนนี้พึ่งจะเคยมาที่เมืองแห่งนี้เป็นครั้งแรก แต่เขาไม่มีผนึกอสูร ข้าน้อยจึงคิดจะไล่เขากลับไป...

        "ก็แค่เด็กหนุ่มที่พึ่งจะเคยมาที่นี้ไม่ใช่รึ... เมืองหนานเชิงมียามไร้น้ำใจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... ชายชรากล่างเสียงดุ

        "ข้า.. ข้าน้อยผิดไปแล้ว... ยามเฝ้าประตูที่เห็นท่าทีของชายชรา  ต่างก็สั่นกลัวขึ้นมาทันที

        "หึ.. ให้เขาเข้าไป.. 

        หมิงเฉิงที่ยืนมองดูสถานการณ์ตรงหน้าก็พลันได้สติกลับมา  จากนั้นหมิงเฉิงก็หันไปทางชายชราผู้นั้นแล้วกล่าวขึ้น

        "ขอบคุณผู้อาวุโส....  ชายชราเพียงพยักหน้าเป็นการตอบรับ  จากนั้นก็เดินเข้าเมืองไป

        "เจ้าพึ่งจะมาเมืองนี้เป็นครั้งแรกสินะ.. เช่นนั้นก็ให้ชายแก่อย่างข้าเลี้ยงน้ำชาเป็นการต้อนรับเป็นเช่นใด...   หมิงเฉิงเงยหน้ามองชายชรา  เขาสัมผัสได้ว่าชายชราตรงหน้าไม่มี อะไรแอบแฝง จึงได้ผงกศรีษะเป็นการตอบรับ

        "รบกวนผู้อาวุโสแล้ว...   หมิงเฉิงเดินตามหลังชายชราเข้าไปในเมือง  เขามองชายชราจากทางด้านหลัง  ถึงแม้ว่าบนชายชราจะไม่มีกลิ่นอายของพลังยุทธ์ แต่ทว่ากลับให้พลังกดดันบางอย่างที่หมิงเฉิงก็อธิบายไม่ถูก

        การที่ยามเฝ้าประตูแวบแรกที่เห็นชายชรา ต่างก็พากันสั่นกลัว เท่านี้หมิงเฉิงก็คาดเดาได้แล้วว่าชายตรงหน้าเขานั้นไม่ธรรมดา หมิงเฉิงเดินตามหลังเขาไปอย่างนั้น ก็ชมรอบๆเมืองไปด้วย  ภายในเมืองนั้นเต็มไปด้วยร้านค้าต่างๆมากมาย

        "เจ้าหนูเดินมานี่สิ... ชายชราเรียกให้หมิงเฉิงมาเดินเคียงข้าง..

        เมืองหนานเชิงแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย บ้างก็เป็นพ่อค้าที่มาอาศัย บ้างก็เป็นผู้ฝึกตนที่ไม่มีสังกัด เมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้มีฝีมือ  เจ้าที่พึ่งจะเดินทางมายังเมืองแห่งนี้เป็นครั้งแรก คงจะออกมาหาประสบการณ์สินะ ฮาๆ.. ชายชราอธิบายสิ่งต่างๆภายในเมืองให้หมิงเฉิงฟัง

        พอถึงร้านน่้ำชาแห่งหนึ่ง ชายชราก็พาหมิงเฉิงมานั่งดื่มและพูดคุย

        "เจ้าหนู..  เมืองแห่งนี้ผนึกอสูรคือทุกอย่าง เพื่อใช้จ่ายสิ่งต่างๆเจ้าต้องมีผนึกอสูร วันนี้ที่พบเจ้า ถือเป็นโชคชะตา ฮ่าๆๆๆ.. ชายชราหัวเราะอย่างชอบใจ

        "ไม่รู้ว่าเจ้าเดินทางมาจากที่ใด...ชื่อว่าอะไร

        "ผู้อาวุโส.. ตัวข้านั้นเป็นผู้ฝึกตนเร่ร่อนชื่อหมิงเฉิง  ออกเดินทางตามประสาชีวิต ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง

        "ฮ่าๆๆ.. พูดตามตรง ชายแก่อย่างข้าชอบท่าทีเยือกเย็นของเจ้านัก... เจ้าต้องพอมีฝีมือเป็นแน่... ชายชรากล่าวชม

        "ผู้อาวุโสกล่าวชมเกินไปแล้ว.. ข้าเพียงมีฝีมือเล็กๆน้อยๆ ไม่อาจคู่ควรกับคำชมของท่านหรอก..

        "ฮ่าๆๆๆ.. เจ้าพูดเช่นนี้ยิ่งถูกใจข้าเข้าไปใหญ่..  เอาอย่างนี้ไหมเจ้าหนู  ข้าจะฝากเจ้าให้กับสำนักแห่งหนึ่งในเมืองนี้ เจ้าสนใจหรือไม่

        "ผู้น้อยขอบคุณน้ำใจจากผู้อาวุโสยิ่งนัก.. แต่ว่าข้าพึ่งจะมาถึง จึงยังไม่ได้วางแผนว่าจะทำเช่นใดต่อไป  เรื่องการเข้าสำนัก ผู้น้อยยังมิได้คิด..

        ชายชราที่เห็นหมิงเฉิงกล่าวปฏิเสธก็ขมวดคิ้วน้อยๆ จากนั้นก็พูดขึ้น

        "เหออ.. เอาเถอะ  ยังไงข้าก็ไม่มีสิทธิ์บังคับฝืนใจเจ้า  วันนี้ได้พบเจอถือว่าเป็นโชคชะตา เช่นนั้นเจ้าก็รักษาตัวด้วย  เมืองหนานเชิงแห่งนี้ ถึงแม้จะมีกฏระเบียบไม่ให้ฆ่ากันภายในเมือง แต่ว่าก็ยังมีการเช่นฆ่ากันแบบลับๆ  เด็กหนุ่มอย่างเจ้าที่พึ่งจะเคยมา ยังไม่รู้อะไรอีกมากมาย  ข้าเพียงหวังดีเท่านั้น....

        "ขอบคุณผู้อาวุโส...  พูดจบชายชราก็เดินจากไป  ส่วนหมิงเฉิงเขาไม่รู้จะไปที่ใด  จึงได้หาโรงเตี้ยมราคาถูก เพื่อพักผ่อนในคืนนี้ไปก่อน หมิงเฉิงตอนที่เขากำลังท่านอาหารที่สั่งอยู่นั้น ก็ได้ยินผู้คนพูดคุยเกี่ยวกับรายชื่อสิบอันดับจ้าววิญญาณ

        ผู้เยาว์ในเมืองแห่งนี้มีลานประลองให้ผู้คนได้แข่งขันกัน ผู้ที่อยู่ในรายชื่อสิบอันดับแรกของป้ายจ้าววิญญาณนั้น คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของขอบเขตจ้าววิญญาณ ชื่อสิบอันดับแรกไม่มีใครไม่รู้จักพวกเขา 

        แต่ทว่าหมิงเฉิงก็ต้องแปลกใน เพราะในสิบอันดับแรกนั้นคือ ไป๋หลาน  ไป๋หลานนางพึ่งจะมายังเมืองแห่งนี้ได้ไม่นาน แต่ว่านางกลับเข้าไปอยู่ในรายชื่อจ้าววิญญาณอันดับสิบเสียแล้ว  ผู้คนต่างก็พูดถึงนางเป็นส่วนใหญ่  บ้างก็ว่าภายใต้ผ้าปิดหน้าของนางนั้นอัปลักษ์ บ้างก็ว่านางนั้นแข็งแกร่ง แต่ผู้คนก็ต้องยอมรับว่าวิถีลมปราณของนางนั้นแข็งแกร่งจริงๆ

        หมิงเฉิงที่ได้ยินผู้คนพูดถึงไป๋หลาน  เขาเพียงทำหน้าเฉยเมยเท่านั้น ไม่ปรากฏอารมณ์ทางสีหน้า  ลานประลองจ้าววิญญาณนั้น จะเปิดโอกาศให้ผู้ฝึกตนไม่ว่าจะอยู่สำนักไหน หรือไม่มีสำนัก ได้มาประลองกัน ผู้ที่ต่อสู้ไม่เคยแพ้ก็จะอยู่ในอันดับต้นๆของรายชื่อจ้าววิญญาณ หมิงเฉิงตัดสินใจแล้วว่า พรุ่งนี้เขาจะไปดูลานประลองจ้าววิญญาณ