ข้าลงทุนกับโชคชะตา และโลกก็ต้องตอบแทนแก่ข้า

กลางหุบเขา ลมพายุเริ่มหมุนวนอีกครั้ง พลังฟ้าดินเหนือหุบเขาก็เริ่มแปรปรวนอีกครั้ง เมฆหนาทึบหมุนวนต่ำลงเรื่อย ๆ เสียงสายฟ้าคำรามสะท้อนก้องอยู่ลึกในชั้นเมฆ พลังวิญญาณในอากาศปั่นป่วนราว

จางเหวินนั่งขัดสมาธิอยู่บนท้องฟ้า หลังการทะลวงสู่ระดับครึ่งก้าวราชานักบุญ และตอนนี้เขากำลังเตรียมทำความเข้าใจกฎแห่งฟ้าดินและสร้างเศษเสี้ยวโลกใบเล็กเพื่อก้าวขึ้นไปสู่ราชานักบุญ พลังภายในร่างของเขาได้เปลี่ยนสภาพโดยสมบูรณ์ เส้นลมปราณขยายออกหลายเท่า หัวใจเต้นช้าลงแต่หนักแน่น ทุกจังหวะการหายใจสามารถดึงพลังฟ้าดินเข้ามาได้โดยไม่ต้องตั้งใจ

เปลวเพลิงสีฟ้าใสลอยวนรอบกายของเขาอย่างเชื่องช้า พื้นดินรอบกายแตกร้าวเป็นวงกว้าง ไอน้ำจำนวนมหาศาลลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะถูกเผาผลาญจนกลายเป็นหมอกพลังบริสุทธิ์

จางเหวินนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางศูนย์กลางคลื่นพลังนั้น สีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาหลับสนิท แต่ภายในร่างกายกลับปั่นป่วนราวกับมีมหาสมุทรและดวงอาทิตย์กำลังปะทะกันอย่างไม่สิ้นสุด

พลังจากโอสถเพลิงฟีนิกซ์จักรพรรดิที่ถูกกลืนเข้าไปก่อนหน้านี้ได้ละลายกลายเป็นของเหลวสีแดงอมทอง แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของโลหิต กระดูก และวิญญาณ ขณะที่พลังไฟอันรุนแรงกลับไม่แผดเผาร่างเขาแม้แต่น้อย แต่มันกลับหลอมรวมเข้ากับร่างกายแห่งน้ำของเขาอย่างสมบูรณ์

น้ำที่ไม่ดับไฟ

ไฟที่ไม่ระเหยน้ำ

สองขั้วตรงข้ามกลับหมุนเวียนเป็นหนึ่งเดียว

จางเหวินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภายในดวงตานั้นไม่มีสีขาวดำอีกต่อไป มีเพียงกระแสน้ำวนสีฟ้าใสและประกายเพลิงบางเบาที่หมุนรอบกันอย่างสมดุล

กฎไม่ใช่สิ่งที่ต้องยึดครอง แต่คือสิ่งที่ต้อง สอดคล้อง

เมื่อความเข้าใจเกิดขึ้น เศษเสี้ยวของกฎแห่งน้ำและไฟก็เริ่มสั่นสะเทือนพร้อมกัน พลังฟ้าดินรอบตัวตอบสนองทันที สายฝนโปรยลงจากท้องฟ้า แต่หยาดฝนนั้นกลับไม่หนาวเย็น มันกลับอบอุ่นและเต็มไปด้วยพลัง เปลวเพลิงสีฟ้าใสรอบกายเขาไม่ได้ดับลงแม้แต่น้อย มันกลับลอยปะปนกับสายฝนอย่างกลมกลืน

ในจิตสำนึกของเขา โลกทั้งใบเปลี่ยนไป

เขามองเห็นสรรพสิ่งไม่ใช่ในรูปของวัตถุ แต่เป็น กฎ

สายฝนที่โปรยลงมาไม่ใช่น้ำธรรมดา หากแต่เป็นพลังที่หล่อเลี้ยงฟ้าดิน

เปลวไฟที่ลุกโชนก็ไม่ใช่เพื่อเผาผลาญ แต่เป็นพลังที่เร่งให้ทุกสรรพสิ่งเปลี่ยนแปลง

น้ำ คือ การหล่อเลี้ยง การโอบอุ้ม การฟื้นคืน

ไฟ คือ การทำลาย การชำระล้าง การกำเนิดใหม่

เมื่อสองสิ่งนี้หมุนเวียนร่วมกัน มันจึงก่อเกิด วัฏจักร

ทันใดนั้นสองพลังหมุนวนรอบร่างของเขาอย่างรุนแรงมากขึ้นจน กลายเป็นวังวนขนาดยักษ์ พลังวิญญาณทั้งหมดถูกดูดเข้าสู่จุดศูนย์กลาง ก่อนจะค่อย ๆ ควบแน่นเป็นบางสิ่งที่แตกต่างจากพลังทั่วไป

เสียงแตกร้าวดังขึ้นภายในร่างของเขา

ไม่ใช่กระดูก ไม่ใช่วิญญาณ แต่เป็น ขีดจำกัด

พลังของราชานักบุญครึ่งก้าวถูกอัดแน่นจนถึงขีดสุด ก่อนจะระเบิดออกเป็นคลื่นกฎสีฟ้าเพลิง พลังวิญญาณรอบฟ้าดินไหลบ่าเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง เมฆดำรวมตัว ท้องฟ้าคำราม สายฟ้าและฝนปะทะกันอย่างรุนแรงราวกับโลกกำลังแสดงความไม่พอใจ

ภายในร่างจางเหวิน เศษเสี้ยวบางอย่างเริ่มควบแน่น

มันไม่ใช่แก่นพลัง ไม่ใช่วิญญาณ

แต่คือ เศษเสี้ยวของโลกใบเล็ก

พื้นดินเล็กๆ ปรากฏขึ้นกลางความว่างเปล่า หยดน้ำรวมตัวเป็นลำธาร เปลวไฟสีฟ้าใสลอยอยู่เหนือผืนดินดุจดวงอาทิตย์อ่อนวัย แม้โลกใบนี้จะเล็กยิ่งนัก ไม่ถึงแม้แต่เศษเสี้ยวของโลกจริง แต่กฎของมันกลับสมบูรณ์อย่างน่าตกตะลึง

เมื่อเศษเสี้ยวโลกใบเล็กก่อตัว เสียงแตกหักก็ดังขึ้นภายในร่างของจางเหวิน ขอบเขตพลังที่กักขังเขาไว้ถูกฉีกออกอย่างสิ้นเชิง

เศษเสี้ยวของโลกใบเล็ก… ก็ถือกำเนิด

แต่ร่างของเขายังคงนิ่งสนิท พลังรอบกายกลับทะยานขึ้นไม่หยุด ออร่าสีฟ้าใสผสานกับเพลิงศักดิ์สิทธิ์พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลวไฟไม่แผดเผาสิ่งใด หากบิดเบือนอากาศจนทุกสิ่งรอบตัวบิดงอราวภาพสะท้อนในผิวน้ำ

ร่างกายระดับราชานักบุญครึ่งก้าวของเขาไม่อาจรองรับพลังนั้นได้อีกต่อไป

กระดูกเริ่มส่งเสียงแตกร้าว เส้นลมปราณขยายจนเลือดซึม ผิวหนังแตกเป็นรอยร้าวสีทอง

พลังภายในร่างเขาไม่ยอมสงบ มันต้องการก้าวข้ามไปยังระดับราชานักบุญ

ในห้วงจิต เศษเสี้ยวโลกใบเล็กที่เพิ่งถือกำเนิดเริ่มสั่นสะเทือน สายน้ำและเพลิงหมุนวนอย่างรุนแรง กฎทั้งสองพยายามดึงเขาให้สอดคล้องให้ยอมเป็นส่วนหนึ่งของมัน

แต่จางเหวินลืมตาขึ้น ดวงตาส่องประกายเย็นชา เขาไม่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของกฎ

เสียงของเขาดังก้องในห้วงจิตวิญญาณ

“ถ้าข้ายอมสอดคล้องกับกฎ ข้าก็จะเป็นได้แค่ผู้ใช้กฎและข้าจะไม่แตกต่างจากราชานักบุญทั่วไป แต่ถ้าข้าควบคุมมัน…”

ในวินาทีนั้น ท้องฟ้าราวกับถูกท้าทาย

เมฆทั้งหมดฉีกออกพร้อมกัน ก่อนที่สายฟ้าห้าสายขนาดมหึมาพุ่งทะยานลงมาจากเบื้องบน แต่ละสายมีสีที่แตกต่างกันไปทั้งน้ำเงิน แดง ขาว ม่วง และทอง พลังของมันหนาแน่นจนกฎฟ้าดินรอบข้างสั่นสะเทือน

มันเปรียบเสมือนคำห้ามปรามจากสวรรค์ และนี้คือการลงทัณฑ์สำหรับผู้ที่กล้าฝืนกฎของโลก

ตูม!

สายฟ้าสายแรกฟาดลง ร่างจางเหวินรับมันเข้าไปเต็ม ร่างกายของเขาไหม้เกรียม กล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายแทบจะหยุดการทำงาน

ตูม!

สายฟ้าเส้นที่สองยังคงผ่าซ้ำลงมาอย่างไร้ความปรานี พลังต้นกำเนิดในร่างกายของเขาปั่นป่วน เส้นลมปราณฉีกขาดเกือบทั้งร่าง

ตูม!

สายที่สามฉีกจิตวิญญาณโดยตรง เศษเสี้ยวโลกใบเล็กในทะเลจิตแตกร้าวเป็นเส้นลึก จางเหวินกระอักเลือดออกมา ดวงตาพร่าเลือน

ฟ้าดินต้องการให้เขาล้มเหลว แต่ถ้าเขาต้องการที่จะเหนือกว่าคนอื่นๆ เขาไม่สามารถหยุดได้ จางเหวินกลับยกมือขึ้น

เขาเปิดเศษเสี้ยวโลกใบเล็กที่แตกร้าวของตนเอง

ทันใดนั้นแรงดูดมหาศาลปะทุขึ้น เปลวเพลิงสีฟ้าใสและสายน้ำศักดิ์สิทธิ์หมุนวนกลายเป็นวังวนยักษ์ ก่อนที่สายฟ้าที่กำลังพุ่งมาหาเขาสองสายสุดท้ายก็ถูกเขาดึงเข้าไปในเศษเสี้ยวโลกใบเล็กจนมันแทบจะพังทลายลงไป

โดยเขาจะใช้สายฟ้าสองสายนี้เพื่อทำการควบคุมกฎในเศษเสี้ยวโลกใบเล็ก ในระหว่างนั้นร่างกายของเขาเริ่มแตกสลาย จิตวิญญาณของเขากำลังจะสูญหายไป ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาดับวูบลงไปทั้งหมดชั่วขณะ

หลังจากนั้นเพียงแค่ครู่เดียว เสียงฟ้าคำรามขาดห้วง เมฆหยุดการเคลื่อนไหว โลกทั้งใบเหมือนกลั้นหายใจ

ภายในความเงียบงันนั้น พลังแห่งกฎของเศษเสี้ยวโลกใบเล็กภายในร่างกายของจางเหวินเริ่มเปลี่ยนสภาพจากการใช้สายฟ้าในการควบคุม

กฎแห่งน้ำและไฟที่เคยต่อต้าน ค่อย ๆ ถูกกดทับ ถูกบังคับ และยอมจำนน พวกมันไม่สอดคล้องกับจางเหวินอีกต่อไป

พวกมันกำลัง…ถูกควบคุม

ตูมมม!

แรงกดดันของฟ้าดินถูกฉีกขาด ออร่ารอบกายเขาระเบิดออกเป็นคลื่นสีฟ้าใส พลังของราชานักบุญแผ่กระจายออกมาจากร่างจางเหวินอย่างไม่อาจหยุดยั้ง ภูเขารอบข้างแตกเป็นรอยร้าว พื้นดินยุบตัวเป็นหลุมลึก ท้องฟ้าฉีกออกเป็นชั้น ๆ

ร่างกายของเขาเริ่มฟื้นตัว จากสภาพที่ใกล้ตายในตอนแรก ตอนนี้ผิวหนังของเขาเริ่มสมานตัวอีกครั้งและกลับมาเรียบเนียนและเยาว์วัยอีกครั้ง จางเหวินลืมตาขึ้นอย่างสมบูรณ์

ออร่าของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันทรงพลังยิ่งกว่าที่เคยเป็น

แต่หนักแน่นราวกับโลกทั้งใบกำลังกดทับอยู่เบื้องหลัง

ประตูสู่ ราชานักบุญ เขาก้าวมาถึงมันแล้ว

ในระดับราชานักบุญนั้นการที่จะก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ เราจะต้องทำความเข้าใจกฎบางอย่างของโลกเพื่อควบแน่นเศษเสี้ยวโลกใบเล็ก จากที่เขารู้มาจากตระกูลจางโดยปกติแล้วราชานักบุญส่วนใหญ่จะทำตัวเองให้สอดคล้องกับกฎของโลก

เขาหลับตาลงอีกครั้ง ตรวจสอบเศษเสี้ยวโลกใบเล็กภายในร่างตนเอง ถึงแม้มันจะเป็นเพียงเศษเสี้ยว แต่กลับมั่นคงอย่างน่าเหลือเชื่อ

ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่า…

สถานที่แห่งนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

แรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่ได้สร้างปรากฏการณ์ธรรมชาติรุนแรงเกินควบคุม พลังฟ้าดินยังคงปั่นป่วน กลิ่นอายของคนจำนวนมากเริ่มเคลื่อนไหวจากระยะไกล หากยังอยู่ต่อไป ย่อมดึงดูดสายตาของสิ่งที่ไม่ควรพบ

จางเหวินลุกขึ้นยืน เปลวเพลิงสีฟ้าค่อย ๆ มอดดับ กลายเป็นละอองน้ำใสรอบกาย เขาก้าวเท้าเพียงครั้งเดียว ร่างทั้งร่างก็แปรเปลี่ยนเป็นสายน้ำ ก่อนจะสลายหายไปจากพื้นที่เดิมอย่างไร้ร่องรอย

เหลือไว้เพียงหลุมลึก พื้นดินแตกร้าว และฟ้าดินที่ยังคงสั่นสะท้าน