ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

เสียงพัดลมคอมพิวเตอร์ดังเบา ๆ ภายในห้องนอนของภาคิน  แสง RGB จากเคสคอมสะท้อนกำแพงห้องเป็นสีฟ้าอมม่วง  ทุกอย่างดูเหมือนเดิม  เหมือนกับคืนธรรมดาทั่วไปก่อนเกิดเหตุการณ์ทั้งหมด  แต่สำหรับภาคิน…  ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว

━━━━━━━━━━

เขานั่งเงียบอยู่หน้าจอคอม

มือวางอยู่บนเมาส์  สายตาจับจ้องหน้าเกม Realm of Victory ที่เปิดค้างอยู่  

ภาพแผนที่

ป้อม
ครีป
ฮีโร่

ทุกอย่างทำให้เขานึกถึงอีกโลกทันที  โลกที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่จริง ๆ  โลกที่มีสงคราม  มีเลือด  มีเสียงกรีดร้อง  และมีผู้คนที่เขาไม่อาจลืม  ภาคินถอนหายใจช้า ๆ  ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้

“เหมือนฝันเลยแฮะ…”

แต่ทันทีที่มองไปยังมือของตัวเอง

เขาก็เงียบลง  เพราะแม้กลับมาโลกเดิมแล้ว  ร่างกายของเขากลับ “เปลี่ยนไป”

━━━━━━━━━━

ตั้งแต่กลับมา

ประสาทสัมผัสของเขาคมชัดขึ้นมาก  การมองเห็นเร็วขึ้น  ปฏิกิริยาตอบสนองเหนือมนุษย์  แม้แต่ตอนเดินผ่านถนน  เขายังรู้สึกเหมือนมองเห็นการเคลื่อนไหวของคนรอบตัวช้าลง  เหมือนร่างกายผ่านการต่อสู้จริงมาแล้วนับไม่ถ้วน  ภาคินกำเมาส์เบา ๆ  ก่อนเปิดโหมดฝึกซ้อมในเกม

เขาเลือกฮีโร่ “ไวโอเรล”  ทันทีที่เข้าสู่สนามฝึก  ร่างกายของเขาก็ขยับเองแทบอัตโนมัติ

ฟึ่บ!  กลิ้งหลบ  ปัง!  ยิงคริติคอล   เปลี่ยนตำแหน่ง   รีโหลด   ยิงสวนกลับ  ทุกอย่างลื่นไหลอย่างน่ากลัว

แม้แต่ตัวภาคินเองยังชะงัก

“นี่มัน…”

เขาไม่ได้ “เล่นเกม”

แต่กำลัง “ต่อสู้” จริง ๆ

━━━━━━━━━━

2 ชั่วโมงต่อมา

บิ้ก ป๊อป บอย และนัท ชวนเขาเล่นแรงค์

ทันทีที่เข้าห้อง  บิ้กก็พูดขึ้น  “วันนี้เอาจริงนะเว้ย”  “กูจะดันแรงค์”

ป๊อปหัวเราะ

“มีไอ้ภาคอยู่ ยังไงก็ชนะ”

นัทพูดแซว

“แต่อย่าหลับคาคีย์บอร์ดอีกล่ะ”

ภาคินยิ้มบาง

ก่อนตอบสั้น ๆ

“อืม”

━━━━━━━━━━

เกมเริ่มต้น

และภายในเวลาไม่ถึง 3 นาที  ทั้งทีมก็เริ่มรู้สึกว่า…  ภาคิน “ไม่เหมือนเดิม”  “First Blood!”  “Double Kill!”  “Triple Kill!”

เสียงประกาศดังต่อเนื่อง  ไวโอเรลของภาคินเคลื่อนไหวราวกับปีศาจ  ยิงแม่นทุกนัด  อ่านทางศัตรูได้ทั้งหมด  หลบสกิลราวกับรู้อนาคต

แม้แต่ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามยังเริ่มพิมพ์ในแชต

“ไวโอเรลคนนี้ใครวะ”

“โคตรโกง”

“สคริปต์หรือเปล่า”

บอยถึงกับร้องลั่นไมค์

“เหี้ย!”

“มึงเล่นอะไรของมึงเนี่ย!?”

ภาคินเองก็นิ่งไปเล็กน้อย  เพราะเขารู้สึกได้ชัดเจน  ทุกอย่าง “ง่ายเกินไป”

━━━━━━━━━━

หลังจบเกม

MVP 17/0/9

ดาเมจสูงสุด

รับดาเมจน้อยสุด

ยิงแม่นยำ 98%

บิ้กเงียบไปพักใหญ่

ก่อนพูดขึ้น

“…มึงแอบไปซ้อมกับโปรมาหรือเปล่า”

ป๊อปพยักหน้าแรง

“จริง”

“เมื่อก่อนมึงก็เก่งนะ”

“แต่ตอนนี้มันคนละระดับเลย”

ภาคินหัวเราะเบา ๆ กลบเกลื่อน

“อาจจะฟอร์มดีมั้ง”

แต่ในใจเขารู้ดี  นี่ไม่ใช่แค่ “ฟอร์มดี”

━━━━━━━━━━

หลายวันต่อมา

ภาคินกลับมาใช้ชีวิตปกติ  ไปมหาวิทยาลัย  กินข้าวกับเพื่อน  กลับบ้าน  เล่นเกมตอนกลางคืน  ทุกอย่างดูเหมือนเดิม  แต่ชื่อของเขาในเกมเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ  โดยเฉพาะในแรงค์สูง  ผู้เล่นหลายคนเริ่มจำชื่อ “KhinZ” ได้  เพราะไม่ว่าจะเล่นตำแหน่งไหน  เขาก็แบกทีมได้หมด

แครี่
เมจ
ป่า
แทงค์
ซัพพอร์ต

ไม่มีตำแหน่งไหนที่เขาเล่นไม่ได้

━━━━━━━━━━

คืนหนึ่ง

หลังจบเกมแรงค์ระดับสูง  จู่ ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมา  [ Friend Request ]  ชื่อผู้ส่งคือ  “RavenStorm”  ภาคินขมวดคิ้ว  เพราะชื่อคุ้นมาก  เขากดเข้าไปดูโปรไฟล์  ก่อนชะงัก  อันดับแรงค์ : Conqueror Top 3 ประเทศไทย  และที่สำคัญ…  คือสังกัดทีม  “Phoenix Cyber”  หนึ่งในทีมอีสปอร์ตระดับประเทศ  ภาคินนิ่งไปชั่วครู่  ก่อนกดรับเพื่อน  ไม่ถึงสิบวินาที  ข้อความก็เด้งขึ้นทันที

“สนใจลงแรงค์ด้วยกันไหม”

━━━━━━━━━━

ภาคินอ่านข้อความเงียบ ๆ

ก่อนพิมพ์ตอบสั้น ๆ

“ได้ครับ”

ไม่นาน เขาก็ถูกเชิญเข้าห้อง  สมาชิกในห้องมีทั้งหมด 5 คน ทุกคนเป็นผู้เล่นแรงค์สูงระดับประเทศ  หนึ่งในนั้นเปิดไมค์พูดทันที

“ใช่ KhinZ จริงดิ”

อีกคนหัวเราะ

“คนนี้แหละที่ยิงโคตรแม่น”

“เมื่อวานกูโดนยิงยับ”

ภาคินยิ้มจาง ๆ

“สวัสดีครับ”

RavenStorm เปิดไมค์ขึ้นบ้าง  น้ำเสียงนิ่ง สุขุม  “เราเคยดูรีเพลย์นาย”  “นายเล่นเหมือนคนเห็นแมพทั้งหมด”

ภาคินหัวเราะเบา ๆ  “ขนาดนั้นเลยเหรอ”  อีกฝ่ายตอบทันที  “ใช่”   “และนั่นไม่ใช่เรื่องปกติ”

━━━━━━━━━━

เกมเริ่มต้น

ภาคินเลือกไวโอเรลอีกครั้ง  ส่วนเพื่อนร่วมทีมต่างเล่นฮีโร่เมต้าแรงค์สูง  ทันทีที่เกมเริ่ม  สปีดของเกมก็ต่างจากปกติทันที  ทุกคนเล่นเร็วมาก  ไม่มีความผิดพลาดง่าย ๆ  แต่ถึงอย่างนั้น…  ภาคินกลับยังเหนือกว่า  การยืนตำแหน่งของเขาสมบูรณ์แบบ  จังหวะเข้าทีมไฟต์แม่นยำ  ยิงเป้าหมายสำคัญได้ทุกครั้ง  แม้แต่ RavenStorm ยังเงียบไป  หลังจบเกม

MVP อีกครั้ง

ห้องแชตเงียบไปพักใหญ่  ก่อนมีคนพูดขึ้น  “…นายเคยคิดแข่งจริงไหม”  ภาคินชะงัก  “แข่ง?”  “ระดับมหาลัยอะไรงี้?”

อีกฝ่ายหัวเราะ

“ไม่ใช่”

“ระดับโปร”

━━━━━━━━━━

ห้องทั้งห้องเงียบลง

ภาคินนิ่งไปชั่วครู่  ก่อนหัวเราะเบา ๆ  “ล้อเล่นหรือเปล่า”  แต่ RavenStorm กลับตอบจริงจัง  “ฉันไม่ได้ล้อเล่น”  “นายมีพรสวรรค์ระดับที่หาได้ยากมาก”  “ปฏิกิริยา  การอ่านเกม  จังหวะตัดสินใจ”  “มันไม่ใช่ระดับผู้เล่นทั่วไปแล้ว”  ภาคินเงียบไป  เพราะเขารู้ดีว่า…  ทั้งหมดนั้น  ไม่ได้มาจากพรสวรรค์  แต่มาจาก “สงครามจริง”

━━━━━━━━━━

คืนนั้น

หลังเล่นจบ

ภาคินเดินออกมายืนที่ระเบียงห้อง  ลมกลางคืนพัดเบา ๆ  เขามองแสงไฟของกรุงเทพฯ เงียบ ๆ  ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา  ข้อความใหม่เด้งเข้ามา

จาก RavenStorm  “ถ้านายสนใจจริง ๆ”   “เดือนหน้ามีรายการแข่งระดับมหาวิทยาลัย”   “ลองมาดูไหม”

ภาคินมองข้อความนั้นนิ่ง ๆ  หัวใจเต้นช้าลงเล็กน้อย  เพราะเขาไม่เคยคิดจริงจังกับเส้นทางนี้มาก่อน  สำหรับเขา…

เกมเคยเป็นแค่สิ่งที่ชอบ  แต่ตอนนี้  มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว  ภาคินเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน  ก่อนพึมพำเบา ๆ

“แข่งระดับมหาวิทยาลัยงั้นเหรอ…”

ดวงตาของเขาสะท้อนแสงเมืองเงียบ ๆ  โดยไม่รู้เลยว่า…  เส้นทางใหม่ของเขาในโลกเดิม  กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว