หลังจากหวัง หนี่เหลียนและคนของนางจากไปอวี้หลันก็กลับมาขบคิดกับตนว่าหยาง อู๋เสินนั้นมีคู่หมั้นอยู่แล้วทั้งเขาไม่เคยกล่าวถึงให้นางได้รับรู้เช่นนี้หมายความว่าอย่างไร แล้วหากเป็เขาระหว่างโบตั๋นที่ผู้คนยกย่องกับผู่กงอิงที่เป็เพียงดอกไม้ป่าเขาจะเลือกอะไร นั่งนึกคิดเถียงอยู่กับตนเองไปก็เศร้าใจไปจึงได้สั่งสุรามาดื่มอยู่เสียหลายไห
หยาง อู๋เสินหลังจากเจรจาการค้าจนผ่านไปด้วยดีพอมองท้องฟ้าจากสีครามงดงามกลายเป็มืดสนิทเพียงแสงจันทร์ที่ส่องสว่างก็รีบเดินมาหาอวี้หลันด้วยกลัวว่านางนั้นจะรอจนเบื่อ เมื่อเห็นว่านางนั้นหมอบฟุบอยู่กับโต๊ะก็สงสัยว่านางเป็อะไรพอเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่านางนั้นเมาสุรา
“อวี้หลันๆ” เขาเอ่ยเรียกอยู่หลายครั้ง
เมื่อเห็นว่าไม่เอ่ยตอบจึงได้พลิกตัวยกหน้านางขึ้น สองแก้มแดงก่ำตัวร้อนผ่าวกลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วอาภรณ์
“ให้รอข้าทำไมดื่มหนักเพียงนี้กัน” เขาพึมพำออกมาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมอวี้หลันถึงดื่มมากมายเพียงนั้น
อวี้หลันที่มึนเมาด้วยฤทธิ์สุราฝืนลืมตาของหนึ่งมองตรงหน้าว่าใครกันที่เข้ามายุ่มย่ามกับตนเมื่อเห็นคนตรงหน้าก็ใช้มือข้างหนึ่งผลักตัวเขาออกแต่ก็ดึงรั้งเข้าหาตนอีกครั้ง หยาง อู๋เสินพยายามพยุงตัวนางเมื่อถูกดันไปดึงมาเช่นนั้นจึงทำให้ทั้งสองนั้นล้มทับกันอยู่บนพื้นอย่างไม่ตั้งใจ
อาจูเด็กรับใช้ของหยาง อู๋เสินเห็นเช่นนั้นก็รีบดึงม่านปิดที่นั่งของทั้งสองไปแล้วเดินห่างออกมาสามก้าวทั้งกันไม่ให้ใครเข้าใกล้ (ชั้นบนของเรือนเซียงเหมยที่นั่งจะถูกแบ่งสันเป็ล็อกซึ่งแต่ละล็อกจะมีม่านกั้นสำหรับแขกที่้าความเป็ส่วนตัวหรือแขกชั้นสูงที่ไม่สุงสิงกับคนทั่วไป)
“เป็อะไรไป” หยาง อู๋เสินเอ่ยถามเสียงเบาใบหน้าห่างจากนางเพียงปลายจมูกัั
“ดอกโบตั๋นกับผู่กงอิงท่านชอบอะไร” อวี้หลันเอ่ยอย่างไม่ได้ความเท่าไหร่แต่พอฟังเข้าใจได้ สองมือจับเสื้อเขาแน่นสองตาจ้องมองอย่างจริงจัง
“โบตั๋นกับผู่กงอิงหรือ”
“โบตั๋นผกาเหนือมวลพฤกษาชูช่อสดสวย หรือผู่กงอิงที่เป็เพียงดอกไม้ป่า”
หยาง อู๋เสินยิ้มออกมาอย่างเข้าใจในความหมาย เมื่อตอนที่เจรจาการค้าคนของเขาได้เข้าไปรายงานแล้วว่าหวัง หนี่เหลียนมาที่นี่และพูดคุยกับอวี้หลันอยู่ครู่ใหญ่
“ข้าไม่ชอบดอกไม้อวี้หลัน ข้าชอบเ้า” เขากล่าวเพียงเบาบางที่ของหูนาง
หยาง อู๋เสินกล่าวเสร็จก็บรรจงประทับริมฝีปากของเขากับนางอย่างนุ่มนวล เมื่อเห็นว่าอวี้หลันนั้นไม่ได้หันหน้าหลบหลีกเช่นทุกครั้งเขาก็บรรจงจูบนางซ้ำๆ อยู่นาน ก่อนจะอุ้มตัวนางออกมาโดยไม่สนว่าผู้ใดจะว่าหรือมองอย่างไร
เมื่อมาถึงตำหนักเหยียนหลงฝูเหนียงที่เห็นว่าหยาง อู๋เสินนั้นอุ้มตัวของอวี้หลันเข้าไปยังเรือนพักก็ไม่ได้เอ่ยห้ามแม้รู้ว่าอาจเกิดเื่ที่ไม่สมควรทั้งยังไล่เหล่าสาวใช้ให้ออกไกลเรือน
หยาง อู๋เสินวางตัวของอวี้หลันลงบนเตียงอย่างอ่อนโยนทั้งสองจ้องมองกันและกันอย่างโหยหารสชาติของจูบเมื่อครู่ ตัวเขาไม่ได้ดื่มสุราแม้สักหยดเดียวแต่กลับรู้สึกว่าเขานั้นควบคุมความ้าที่มีต่อนางไม่ได้
หยาง อู๋เสินเดินมาปิดประตูหน้าต่างทุกบานทั้งดับเทียนในห้องเหลือเพียงแสงจากตะเกียงด้านนอกที่ยังเล็ดลอดเข้ามาบ้างเท่านั้นก่อนจะเดินมานั่งข้างเตียงที่อวี้หลันนอนอยู่มาอย่างช้าๆ
“อวี้หลันเ้าชอบข้าหรือไม่” เขาเอ่ยขึ้นมือหนึ่งจับที่ไหล่ข้างหนึ่งจับที่ใบหน้านางอย่างอยากรู้คำตอบจากใจนาง
อวี้หลันไม่เอ่ยตอบเพียงยื่นหน้าเข้าใกล้แล้วใช้ริมฝีปากของนางเป็คำตอบให้เขา หยาง อู๋เสินมองสายตานั้นของนางด้วยความรักที่มีสองมือค่อยๆ ปลดเปลื้องผ้านางออกช้าๆ ก่อนผลักตัวนางลงบนเตียงอย่างนิ่มนวลทั้งสองแลกััแห่งรักที่มีต่อกันอยู่นานจนอวี้หลันนั้นได้คล้อยหลับไป
หยาง อู๋เสินโน้มตัวจูบลงที่หน้าผากนางแล้วดึงผ้าห่มให้นางก่อนจะนั่งลงข้างๆ นั่งมองนางที่หลับไปด้วยสายตาที่หวงแหนอยู่จนเช้าก่อนเดินออกไปในตอนเช้ามืด
แสงแดดจากภายนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้องฝูเหนียงเดินเข้ามาเปิดประตูหน้าต่างทั้งหมดออก
“ท่านหญิงตื่นเถอะยามจื่อแล้วฝ่าาให้คนมาแจ้งว่าอีกเดี๋ยวจะเสด็จมาเสวยอาหารที่นี่พร้อมกับท่าน” ฝูเหนียงกล่าวพลางใช้มือสะกิดนางให้ตื่นขึ้น
อวี้หลันลืมตาตื่นอย่างเหนื่อยล้าทั้งวิงเวียน
“ฝูเหนียงข้าปวดหัวจังเลย”
“เมื่อคืนท่านดื่มไปเท่าไหร่ล่ะถึงไม่มีแรงเดินกลับมาเช่นนั้น” ฝูเหนียงกล่าวพลางเดินพลางไปหยิบน้ำแกงที่ต้มเตรียมไว้ให้นางสร่างเมา
“ข้าจำอะไรไม่ได้เลย” นางเอ่ยทั้งรับน้ำแกงมาดื่ม
“จำไม่ได้เลยหรือ ถ้างั้นก็จำไม่ได้ว่าคุณชายหยางอยู่ที่นี่กับท่านจนเช้าด้วยงั้นสิ”
“เขาอยู่กับข้าจนเช้าหรือ”
“เอาไว้ก่อนตอนนี้ลุกขึ้นแต่งตัวเถอะ” ฝูเหนียงพยุงนางลุกขึ้น
แต่อวี้หลันกลับใช้มือกุมท้องไว้ทั้งว่ารู้สึกปวดพิกลฝูเหนียงที่พอจะรู้ว่าเพราะอะไรจึงหันไปมองบนเตียงเพื่อความแน่ใจจึงได้เห็นรอยเืที่เปื้อนติดอยู่
“ท่านนี่นะทำอะไรกลับจำไม่ได้” ฝูเหนียงกล่าวอย่างตำหนิทั้งทำท่าให้นางหันไปมอง
อวี้หลันที่เห็นรอยเืใบหน้าก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ก่อนค่อยๆ นึกย้อนว่าตนทำอะไรไปแต่สิ่งที่จำได้ก็เลือนรางเหลือเกิน
“ตอนนี้ท่านต้องไปอาบน้ำแต่งตัวเสียก่อนหากฝ่าามาจะตำหนิเอาได้เื่นี้ให้ฝูเหนียงจัดการ”
อวี้หลันเชื่อฟังทุกคำที่ฝูเหนียงกล่าวหลังจากอาบน้ำผลัดอาภรณ์เสร็จอาการปวดหน่วงๆ นั้นก็ยังไม่หายไป ฮ่องเต้ที่เดินเข้ามาเห็นท่าทางของบุตรีไม่ค่อยดีจึงได้เอ่ยถามอย่างสงสัย
“เป็อะไรไป”
“ปวดท้องนิดหน่อยเพคะไม่ได้เป็อะไรมาก”
“หากรู้สึกไม่ดีหรือไม่สบายตรงไหนก็ให้คนไปตามหมอหลวงได้ทุกเมื่อรู้หรือไม่ ข้าจะให้เ้าเป็องค์หญิงอยู่ในวังก็ไม่เอารั้นจะอยู่ข้างนอกนี่ให้ได้”
“ทราบแล้วเพคะฝ่าา” อวี้หลันกล่าวยังไม่เสร็จฮ่องเต้ก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจนัก
“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือหากไม่มีคนภายนอกให้เรียกว่าเสด็จพ่อคนในตำหนักนี้เป็คนที่ข้าส่งมาทั้งหมดไม่เป็ไร”
อวี้หลันเมื่อเห็นบิดาตนเอ่ยอย่างหนักแน่นจึงไม่อยากขัดใจเพียงยิ้มแล้วพยักหน้าเล็กน้อย
“เพคะเสด็จพ่อ เสด็จพ่ออยากจะกินข้าวเลยมั้ยเพคะฝูเหนียงให้คนจัดสำรับอาหารไว้รอแล้ว”
“อย่างนั้นก็ดีเมื่อเช้าข้าเองก็ไม่ได้กินอะไรเลย” ฮ่องเต้ลูบจับท้องของตนให้บุตรีได้ดูไม่ต่างจากพ่อลูกทั่วไป
อวี้หลันลุกขึ้นพยุงบิดาเดินไปยังสวนฝั่งซ้ายของตำหนักเพื่อทานอาหารร่วมกัน ขณะที่เหล่าสาวใช้กำลังยกอาหารออกมาทหารยามก็ได้มาแจ้งว่าหยาง อู๋เสินนั้นได้มารออยู่ที่เรือนรับรองแล้ว อวี้หลันเมื่อได้ยินชื่อเขาก็ทำเอานั่งแทบไม่ติดสีหน้ากังวลจนเป็สังเกต
“เ้าชอบเขาหรือไม่” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันจนอวี้หลันนั้นตั้งตัวไม่ทันไม่รู้ว่าควรเอ่ยตอบว่าอะไร
ฮ่องเต้เห็นท่าทางเช่นนั้นของบุตรีก็หัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งสั่งให้คนไปตามเขามาทานอาหารร่วมกัน หยาง อู๋เสินเดินมาพร้อมกับกล่องไม้ของมารดาอวี้หลันในมือเมื่อเช้ามืดที่เขาออกไปก็เพื่อไปจัดการธุระให้เสร็จทั้งนำของสำคัญชิ้นนี้มาคืนให้นาง
“ฝ่าา” หยาง อู๋เสินกล่าวคารวะต่อฮ่องเต้
“นั่งสิ”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”
“เ้าถืออะไรมาด้วยงั้นหรือ” ฮ่องเต้เอ่ยขณะที่มองของในมือเขา
“กล่องไม้ของมารดาอวี้…ท่านหญิงพ่ะย่ะค่ะ” กล่าวเสร็จจึงได้ยื่นให้แก่นาง
อวี้หลันรับมาทั้งยิ้มออกมาอย่างเศร้าลงเล็กน้อยๆ
“กล่องของหลินจีเป็บันทึกใบเฟิ่งเช่นนั้นสิ” ฮ่องเต้กล่าวพลันจับที่แขนของอวี้หลันเบาๆ
“เพคะเอาไว้หลังจากที่เสด็จพ่อกินข้าวเสร็จแล้วลูกจะเปิดให้ท่านดูดีมั้ยเพคะ”
“อวี้หลันเ้าต้องพูดว่าเสวยถึงจะถูก” หยาง อู๋เสินแก้คำที่นางกล่าวผิด
“ไม่เป็ไรหรอกข้าอยู่ที่นี่ไม่ใช่ฮ่องเต้เสียหน่อยข้าเป็เพียงท่านพ่อของนาง”
อวี้หลันมองใบหน้าที่แสนใจดีรอยยิ้มอันอ่อนโยนของบิดาที่ไม่เคยได้รับมาก่อนอย่างอิ่มใจ
หยาง อู๋เสินเมื่อเห็นทั้งสองนั้นเข้าใจกันดีตัวเขาเองก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจกับนางที่ชีวิตแสนลำบากนั้นจบลงเสียที
“มาเถอะอาหารมาแล้วข้าหิวเต็มที” ฮ่องเต้เอ่ยเชิญคนทั้งสองให้ร่วมทานอาหารกับเขา
ทั้งสามนั่งทานอาหารทั้งพูดคุยหัวเราะอย่างมีความสุขโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องอย่างแค้นใจ ฝูเหนียงใช้มือจับกิ่งไม้เล็กๆ ตรงหน้าไว้แน่นจนกิ่งไม้เ่าั้หักลง
“ฝูเหนียงท่านมาทำอะไรตรงนี้หรือ” สาวใช้สองคนที่กำลังกลับจากลานซักผ้าเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยทั้งเห็นเศษกิ่งไม้ที่หักในมือนาง
“ข้าก็แค่ไม่มีอะไรทำเดินไปมาแถวนี้ พวกเ้ามีอะไรให้ไปทำก็ไปเถอะ”
1K
