Pioneer Era

บทที่ 7 บึ่งมรกต

ตอนที่ 63 จุดจบของข่าวลือในรั้วโรงเรียน

วันที่ 20 เอนมูว์ทัวร์

***แม่สาวนมติดลบ [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

หลังจากผ่านเหตุการณ์วุ่นวายมาได้ 3 วัน ในที่สุดเรื่องราวทุกอย่างก็เริ่มสงบลง

เผ่ามนุษย์สัตว์หลายคนที่อพยพมาในพื้นที่ของโรงเรียน เริ่มทยอยกลับไปเมืองหลวงของพวกเขาเพื่อฟื้นฟูเมืองกันแล้ว

เห็นได้ยินมาว่าทางการฝั่งเราให้ความช่วยเหลือด้านแรงงานเป็นจำนวนมากเลยละ

คงจะทำเพื่อลดความเกลียดชังที่มีต่อพวกเราลงละมั้งดอง?

พอคนอพยพกลับไปกันหมด โรงเรียนจึงสามารถกลับมาเปิดทำการได้อีกครั้ง

“อืม… พอต้องเปลี่ยนเส้นทางมาโรงเรียนแล้ว มันรู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกันนะดอง~”

เส้นทางไปโรงเรียนที่คุ้นเคยได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่สิ ต้องบอกว่าโดนสั่งจับย้ายที่ตั้งโรงเรียนเลยมากกว่า ดอง~

อย่างที่รู้กันว่าโรงเรียนไพโอเนียร์ของทวีปใหม่นั้น ถูกสร้างมาให้ลอยอยู่เหนือพื้น

หลังจากเหตุการณ์ที่เจอเหมืองใต้โรงเรียน ประกอบกับเจอซากโบราณที่เป็นประตูมิติส่งไปเมืองหลวงของเผ่ามนุษย์สัตว์ พวกเขาเลยตัดสินใจสั่งย้ายที่ตั้งของโรงเรียน ให้มาอยู่ข้างฐานทัพทหารที่อยู่อีกฝั่งของเมืองแทน

ย้ายด้วยการบินเลียบเหนือพื้นมาเลยละดอง~

ส่วนซากโบราณก็ตกอยู่ใต้การดูแลของภาครัฐไป

เพราะงั้นเหมืองแร่ [โฮป] ที่เจ้าโฮปโดนจับทำสัญญากับประธานมดคนนั้น เลยถูกภาครัฐยึดเอาไปด้วย เพราะมันมีส่วนเกี่ยวข้องกับซากโบราณโดยตรง

จากคนที่เคยคิดว่าเป็นหนูตกถังข้าวสาร เลยกลับมาเป็นคนยาจกตามเดิมในทันทีดอง~

น่าสงสารนะดอง~

แต่คงไม่มีใครน่าสงสารมากเท่ากับไพไรต์และโนอาร์แล้ว

โนอาร์ปรากฏตัวขึ้นหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น

เธอกลับมาพร้อมกับร่างใหม่ที่สวยงาม

ฉันแอบสังเกตุว่าเธอมีการแอบเพิ่มขนาดหน้าอกที่เคยเล็กจ้อยขึ้นมาเล็กน้อยด้วย

ตอนแรกคิดว่าเรื่องคงจบแค่นั้น แต่มันไม่ใช่

ไพไรต์กับโนอาร์พูดเรียกไปพบทั้งจากฝ่ายรัฐบาลของพวกฉัน กับฝ่ายเผ่ามนุษ์สัตว์ของเขาเอง

ก็ไม่รู้หรอกนะว่าคุยอะไรกันมาบ้าง แต่เหมือนว่าจะก่อความรำคาญให้กับเขามากพอสมควร

เขาถูกดึงตัวไปทางนั้นที ทางนี้ทีทุกวัน จนพึ่งจะว่างก็วันนี้เองดอง

ณ ห้องเรียนก่อนเข้าคาบแรก

“ไพไรต์! ในที่สุดก็ได้เจอหน้ากัน---”

สตรีเผ่าเสือกำลังวิ่งเข้าไปหาไพไรต์ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

แต่ดวงตานั้นกลับหรี่ลงแล้วกลายเป็นดวงตาของนักฆ่าแทบจะในทันที

หวาย… น่ากลัวจังดอง~

“---ทำไมท่านโนอาร์ถึงเอาตัวแนบชิดไพไรต์ขนาดนั้นละคะ? ”

“เป็นธรรมดาค่ะ สามวันมานี้นายท่านไพไรต์เหนื่อยล้าจากการถูกดึงตัวไปตอบคำถามไร้สาระเป็นจำนวนมาก เลยทำให้ไม่เหลือแรงมากพอจะเดินอีกแล้วค่ะ”

“งั้นเดียวฉันจะเป็นคนประคองเขาเอง ท่านโนอาร์เป็นเทพ ทำแบบนี้คงไม่งามเท่าไหรค่ะ! ”

“ไม่ค่ะ~ เพราะว่าท่านไพไรต์คือ [คนสำคัญ] ของฉัน ฉันจะเป็นคนดูแลท่านไพไรต์เองค่ะ~”

“แหม่ ๆ ~ [คนสำคัญ] อย่างงั้นเลยหรือค่ะท่านเทพโนอาร์~”

บรรยากาศแบบนี้มันคืออะไรกันดอง?

ฉันเหลือบสายตาไปมองไพไรต์

สภาพของเขาดูไร้วิญญาณและหมดแรงอย่างที่โนอาร์พูดนั่นละ

ว่าแต่วันนี้โนอาร์ดูแปลกไปหรือเปล่า?

เหมือนว่าจะพูดมากและแสดงอารมณ์มากกว่าเก่ายังไงก็ไม่รู้แฮะดอง?

แต่พอเห็นแบบนี้ เลยเริ่มรู้สึกอยากราดน้ำมันเข้ากองเพลิงขึ้นมายังไงก็ไม่รู้สิดอง~

“กลัทโทนี่ย์ เธอจะไม่เข้าไปห้ามหน่อยหรือดอง~”

“ไม่ค่ะ คุณกำลังคิดที่จะให้ดิฉันเข้าไปยุ่งเพื่อให้เรื่องวุ่นวายยิ่งกว่าเดิมใช่หรือเปล่าคะ? ”

ชิ… ดันรู้ทันเสียได้นะดอง

เนื่องจากราดน้ำมันเข้ากองไฟไม่สำเร็จ ฉันเลยหมดความสนใจ แล้วหันมานั่งอ่านกระทู้จากเว็ปของโรงเรียนเพื่อรอเวลาคาบแรก

คาบแรกเป็นวิชาพืชสมุนไพรแสนน่าเบื่อของศาสตราจารย์คอร์น

คิดว่าคงได้นั่งหลับทั้งคาบเรียนแน่นอนดอง~

เอาเถอะ เนื้อหาคาบแรกจะเป็นอะไรก็ช่าง ตอนนี้ขอเช็คข่าวก่อนดีกว่า~

บนโต๊ะเรียนสีขาวลอยอากาศ กำลังมีภาพสีฟ้าฉายขึ้นมาอยู่

ภาพนั้นถูกฉายออกมาจาก [มือถือ] รูปหยกทรงกลมสีเขียวที่ฉันห้อยคอเอาไว้

กระทู้ [นักร้องเปอร์ไซด์หายตัวไปอย่างลึกลับ!]

กระทู้ [พบเห็นมังกรในตำนานเมื่อสองวันก่อน!]

กระทู้ [รวมรูปชนเผ่าสัตว์น่ารัก ๆ ~]

กระทู้ [ผอ. บานาอ่วม! โดนเมียจับได้ว่ามีกิกกับชนเผ่าหมี ขอเชิญทุกท่านเข้ามาไว้อาลัยได้ที่กระทู้นี้!]

“...”

มีแต่มู้ไร้สาระทั้งนั้นเลยแฮะ

เดียวนะ…?

-กระทู้ [ความจริงของพรุน นักเรียนเผ่ายักษ์รุ่นที่สิบผู้เลอโฉม!] --- โพสตอนเช้าวันนี้

“อืม… ผู้ตั้งกระทู้ [โยเยล] ? หมอนี่อีกแล้วหรือดอง? ”

[โยเยล] ชื่อนี้กำลังเป็นที่ถูกกล่าวข่านดังมากในช่วงนี้ละดอง~

เพราะเขาคือคนที่โพสภาพของไพไรต์ตอนปราบเฮเดส ลงในกระทู้ของโรงเรียน ก่อนจะถูกแชร์ออกไปแล้วถูกพูดถึงเป็นวงกว้าง

ถึงจะไม่รู้ว่าเขาไปเก็บภาพนั้นมาได้ยังไง แต่ภาพที่เขาโพส มันคือภาพจากเหตุการณ์จริงไม่ผิดแน่นอน

ราวกับว่าตัวตนของเขาอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย

หรือว่าคนที่ชื่อ [โยเยล] จะอยู่ในกลุ่มของพวกเรา?

คงไม่ใช่หรอกมั้งดอง?

“ภาพนี้มัน…”

สิ่งแรกที่เห็นในกระทู้ คือภาพของพรุนที่กำลังโดนพี่หมีวานาดิไนต์กำลังสารภาพรัก

บทบรรยายครึ่งหนึ่งคือเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ระหว่างพรุนกับพี่หมีที่ไม่อิงบนฐานความจริงใด ๆ ทั้งสิ้น

เหมือนเป็นบทบรรยายเพื่อใส่ความให้อับอายมากกว่า

แถมภาพนี้ยังดูคุ้นตามากด้วยดอง…

เหมือนกับภาพของ---

“เหมือนกับภาพที่โทแพชเคยให้ดูเมื่อวันนั้นเลยดอง~”

ฉันจำได้ว่าโทแพชเคยแอบถ่ายรูปตอนที่พี่หมีไปขอพรุนออกเดท

แต่เพราะพรุนข่มขู่เธอ เธอเลยลบภาพนี้ทิ้งไปแล้ว

ทว่าภาพเจ้าปัญหาที่ว่านั้น กลับถูกนำมาโพสประจานลงบนเว็ปเสียอย่างงั้น

เท่านั้นไม่พอ ในมู้นี้ยังมีแฉข้อมูลอดีตของพรุนอีกด้วย

"เธอคือลูกสาวคนสุดท้องของผู้อำนวยการ [บานา] !? เอาจริงดิ! ดอง! "

มีภาพเปรียบเทียบตอนวัยเด็ก ภาพเปรียบเทียบตอนโต และภาพตอนสมัยที่เธอเคยเข้าเรียนแผนกวิทยาศาสตร์เวทมนตร์เมื่อปีที่แล้วเป็นหลักฐาน

นี่มัน!?

มันเป็นข่าวที่น่าตกใจมาก!

ฉันหันไปมองพรุนอีกครั้ง

ใบหน้า ผิวสีเขียว กับผมสีม่วง

จะว่ามีส่วนที่ได้มาจากภรรยาของ ผอ. ก็เยอะอยู่นะดอง

ชักอยากเผือกแล้วสิดอง

ดีละ ไปถามจากเจ้าตัวโดยตรงเลยดีกว่าดอง~

ฉันบินเข้าไปหาพรุนในระหว่างที่เธอกำลังสนทนาอยู่กับดิวซ์

"สรุปพี่ชายของเธอก็ยังไม่กลับมาอีกเรอะ? "

"ค่ะ… ยังไม่กลับมาเลย"

ดูเหมือนว่าจะกำลังคุยเรื่องของเอซอยู่ละดอง

งั้นขอแทรกแปบหนึ่งนะดอง~

“พรุน~ ขอถามอะไรหน่อยสิดอง~”

“มีอะไรหรือคะลี่? ”

“พรุนเป็นลูกสาวของ ผอ. บานา หรือเปล่า? ”

“!?! ”

แสดงออกมาทางสีหน้าหมดแล้วดอง~

สรุปเป็นเรื่องจริงสินะ?

มีพ่อแม่เป็นคนดังขนาดนั้น ทำไมต้องปิดบังกันด้วย---

ไม่สิ ฉันเองก็ปิดบังเรื่องพ่อแม่ตัวเองเหมือนกัน

คงไปต่อว่าเธอมากไม่ได้หรอกดอง

“ระ… เรื่องอะไร...กันค่ะนั่น! ปะ...ไปเอาข่าวนั้นมาจากไหนกันค่ะ! ”

โกหกไม่เก่งเลยนะดอง~

“เอาข่าวมาจากกระทู้นี้นะ”

ฉันเปิดกระทู้ที่ดูเมื่อกี้ให้พวกเธอดู

“กรี๊ดดดดดดดดดดด!?! นี่มันอะไรกัน! ใครมันบังอาจมาทำของแบบนี้ประจานฉันกัน! ”

พรุนเริ่มโวยวายเสียงดัง

ท่าทางที่สะบันแขนไปมาอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อไปนั้น ช่างดูน่ารักน่าชังน่าแกล้งยิ่งนัก

เธอรีบเอานิ้วไปชี้ไล่ตามอักษร พร้อมกับบอกฉันว่า “ข้อมูลนี้ไม่จริงค่ะ! ”

แต่ในตอนนั้นเองที่เกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้นมา---

“เดียวนะพรุน พื้นที่สีขาวว่างเปล่าตรงนี้ทำไมมันขึ้นให้กดเข้าไปได้ละ? ”

“หืม? ”

ดูเหมือนว่าดิวซ์จะสังเกตุอะไรบางอย่าง ในตอนที่พรุนเอานิ้วไล่ชี้ไปตามตัวอักษรของหน้าจอ

“นี่ไง ลองจิ้มเข้าไปดูซิ”

เธอใช้นิ้วชี้ที่เรียวงามจิ้มลงไปบนตำแหน่งสีขาวว่างเปล่าบนจอภาพ

ทันใดนั้นภาพบนหน้าจอก็เปลี่ยนไปเป็นสีดำ พร้อมกับมีข้อความขึ้นกลางหน้าจอว่า

[โปรดระวังข้างหลังของท่าน]

“อะไรเนี่ย? เออ… ให้ระวังหลัง? นี่มัน… โดจินวาดโดย [โยเยล] !? เดียวสิยะ! นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย! ”

“ไหน ขอดู---!?! ”

ด้วยความสงสัยเลยกดเปิดเข้าไปดูข้างในทันที

“...”

เปิดปุบ พวกเราก็ตาค้างกันไป 3 นาที

ใช้เวลาตั้งสติกันใหม่ในอีก 5 นาที

แล้วก็…

*เปรี๊ยะ! *

ตามมาด้วยประกายออร่าอันรุนแรงที่กำลังแผ่ออกมาจากพวกเราสามคนพร้อมกัน

มันคือโดจินหญิงรักหญิงที่เขียนโดยนักวาดโยเยล

ถ้าเขียนแบบปกติพวกเราคงไม่รู้สึกอะไร

แต่ตัวละครที่เจ้าโยเยลคนนี้วาดลงไปนั้น ไม่ว่าจะตะแคงสายตามองยังไงก็คือเอาพวกเรามาเป็นต้นแบบชัด ๆ

แล้วตัวละครที่มีพวกเราเป็นต้นแบบนั้น มันกำลังถูกแพร่กระจายออกไปสู่สายตาประชาชีในฐานะตัวละครรักร่วมเพศ…

“ใครคือ [โยเยล] กันค่ะ!? ”

“ฆ่า... แบบนี้ต้องตามหาให้เจอแล้วจับมาทรมาณด้วยวิชาลับของนักฆ่า ก่อนจะฆ่าทิ้งค่ะ! ”

“ไม่ใช่แค่พวกเรา แต่นี่มันยังเอาโทแพช จาวิส โนอาร์ กับกลัทโทนี่ย์มาเป็นแบบวาดด้วย! เดียวฉันไปเรียกพวกนั้นมาช่วยอีกแรงนะดอง! ”

“จัดไปเลยค่ะลี่! ”

ด้วยเหตุนี้ ทีมสาว ๆ เฉพาะกิจเพื่อตามล่าตัวจริงของ [โยเยล] จึงได้ถูกก่อตั้งขึ้นมาทันที

***ช่วงพักกลางวัน

นักเรียนชายเผ่ามนุษย์นกสองคนกำลังเปิดร้านขายหนังสืออยู่ในสวนหลังโรงเรียนที่ไร้ผู้คน

สถานที่ลับแห่งนี้ มีนักเรียนชายจำนวนมากจากทุกเผ่ากำลังมารวมตัวกันอยู่

แน่นอนว่ามีเผ่ามนุษย์สัตว์รวมอยู่ด้วย

มันเป็นภาพที่แปลกตา เพราะมันเป็นไปได้ยากมากที่ชนเผ่าท้องถิ่นจะมาทำกิจกรรมร่วมกับเผ่าของผู้รุกรานอย่างพวกเขาได้

แต่มันเป็นไปแล้ว

สิ่งที่เชื่อมโยงให้พวกเขามารวมตัวเป็นหนึ่งเดียวในสถานที่เปลี่ยวคนแห่งนี้ คือหนังสือที่ชายเผ่ามนุษย์นกสองคนกำลังวางขายอยู่

“อูว~ ผลงานคราวนี้ของท่าน [โยเยล] ยังคงงดงามนัก ดูสิ เขาวาดตูดกับนมออกมาได้สุดยอดไปเลยวะ~”

“มันเป็นผลงานชิ้นใหม่สด ๆ ร้อน ๆ ของ [โยเยล] ครับ! ราคาเล่มละ 120 ยูนิตเท่านั้น! ฉบับตัวอย่างอ่านได้ที่หน้าเพจของเขาครับ! ”

“ขอข้าซื้อโด [น้องเสือกับภูติหัวเขียว] เล่มหนึ่ง”

“ของผมเอาเป็น [รังรักของเหล่าเมดสาว] เล่มหนึ่ง”

“ข้าเหมาทั้งชุดเลย! ”

แหล่งขายหนังสือลามกจะไม่มีวันถูกล่วงรู้ไปถึงนักเรียนหญิง

เพราะหน้าเพจของผู้เผยแพร่ชิ้นงานล้ำค่าเหล่านี้ จะมีเพียงแค่ผู้ชายที่ได้รับการยอมรับแล้วเท่านั้น ที่จะรู้ตำแหน่งสำหรับเข้าไปในส่วนลึกอันมืดมิดของเว็ปได้

ที่แห่งนี้คือโอเอซิสของเหล่าชายสุขภาพดี

เป็นสถานที่รวมตัวเพื่อปลดปล่อยความดิบเถื่อน

เป็นดั่งสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ของพวกเขา

"นี่มันผลงานระดับพระเจ้าชัด ๆ ดูภาพวาดที่น่ารักเหนียมอายของท่านเทพโนอาร์นี้สิ! "

แม้แต่กับเผ่ามนุษย์สัตว์ที่มากด้วยศักดิ์ศรี ยังต้อมยอมแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบของตัวเอง

เป็นเทพเจ้าแล้วทำไม? ก็ตรูจะหื่นอ๊ะ!

"ความหื่นคือความยุติธรรม! "

"ความหื่นนั้นไร้พรมแดน! "

"ความหื่นคือความสันติภาพ! "

" ไชโยให้แด่ความหื่นที่เที่ยงธรรม! "

" ฮู่เร่! "

นี่คือคำสาบานของเหล่าชายสุขภาพดีทั้งหนึ่งร้อยชีวิตกลุ่มนี้

“ขายได้เป็นกอบเป็นกำเลยวะ! คิดถูกจริง ๆ ที่ติดต่อท่านโยเยลก่อนใครเอาไว้! ”

“ช่าย~ แต่ก็แอบเสียว ๆ เหมือนกันนะ ถ้าหากว่าพวกเธอรู้เข้า…”

“ [ออกซิเจน] มึงจะกลัวอะไรของเอ็งฟะ? ”

“แล้วเอ็งไม่เข็ดหรือฟะ [โอโซน] ตรูยังจำวันที่โดนดิวซ์จับทรมานได้อยู่เลยนะเฟ้ย! ”

แท้ที่จริงนักเรียนชายเผ่ามนุษย์นกสองคนนี้ คือคนเดียวกับที่เคยวิจารณ์และคุยเรื่องลามกอย่างออกรสต่อหน้าดิวซ์ในอดีต

พวกเขาเคยถูกดิวซ์จับไปลงโทษ โดนทรมานจนความทรงจำหายไปสิ้นช่วงหนึ่ง

แต่ดูเหมือนว่าการทรมานของดิวซ์ จะยังไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกหลาบจำเท่าไหรนัก

“พวกนั้นไม่ใช่พระเจ้าซะหน่อย ไม่มีทางรู้หรอก~”

ใช่ ไม่มีทางรู้แน่นอน

“ใครไม่รู้กันหรือจ๊ะ~”

ถ้าเธอคนนั้นไม่ได้กำลังยืนอยู่ตรงข้างหลังพวกเขาพอดีอะนะ…

“!?! ”

ประดุจหยดน้ำที่ตกลงไปในบ่อน้ำนิ่ง

ประดุจรังผึ้งที่มีคนปาก้อนหินเข้าใส่

ประดุจจับหมาป่าที่หิวกระหายโยนเข้ากลางฝูงแกะตัวน้อย

"ดะ… ดิวซ์! "

"พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ! นะ… หนีเร็ว! "

นักเรียนชายผู้มากด้วยความหื่นจำนวนหนึ่งร้อยชีวิต ต่างพร้อมใจกันวิ่งหนีไปคนละทิศละทางทันที

พวกเขารู้ดีว่าไม่มีทางต่อกรกับสตรีนักฆ่าผู้เลือดเย็นคนนี้ได้

"เหวอ! ลิลลี่ออฟซิเดียน พรุน โทแพช จาวิส โนอาร์ กลัทโทนี่ย์… แม่งมาครบกันเลยนี่หว่า! "

ชายเผ่ามนุษย์คนหนึ่งพูดขึ้นด้วยความสิ้นหวัง

สวนหลังโรงเรียนแห่งนี้มีทางออกอยู่สองเส้น คือทิศเหนือกับทิศใต้

แต่ทางออกนั้นกำลังถูกปิดเอาได้ด้วยดอกไม้งามหาใครเปรียบ

ทิศเหนือถูกปิดเอาไว้โดยลิลลี่ พรุน และโทแพช

ส่วนทิศใต้นั้น ถูกปิดเอาไว้โดยกลุ่มหุ่นยนต์เมดอย่างจาวิส โนอาร์ และกลัทโทนี่ย์

"แหม่ ๆ นึกไม่ถึงเลยนะคะว่าพวกท่านจะนับถือฉันในแง่มุมนี้นะคะ? "

โนอาร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา และมองเผ่ามนุษย์สัตว์ตรงหน้าด้วยสายตาที่ราวกับกำลังมองเศษขยะ

สำหรับโนอาร์ เธอไม่สนหรอกว่าใครจะเอาภาพลักษณ์ของเธอไปทำอะไร

จะเอาไปปูยีปูยำอะไรนั้น เธอไม่เคยสนใจเลย

แต่เธอไม่อยากให้ไพไรต์ที่เธอเคารพรักเห็นภาพพวกนี้ของตัวเอง

ไม่อยากให้ภาพพจน์ของเธอในสายตาของไพไรต์พังทลาย

เพราะแบบนั้น เธอจึงให้ความร่วมมือตามล่าคนเขียนงานศิลปะลามกพวกนี้อย่างสุดกำลัง

"ไม่ต้องหนีหรือทำเป็นซ่อนหนังสือหรอกค่ะ ฉันรู้หมดแล้วว่าพวกคุณทำอะไรกันอยู่นะคะ"

ดิวซ์พูดด้วยรอยยิ้ม

แต่ที่มือของเธอกลับมีเคียวน่ากลัวสีดำฟาดเอาไว้บนบ่า

ถึงจะเป็นเคียวลบคมที่เอาไว้ใช้สำหรับฝึก แต่หากโดนเข้าไปคงเลี้ยงไม่โตแน่นอน

ทั้งที่ถูกสาวงามของรุ่นล้อมหน้าล้อมหลัง แต่จิตใจของหนุ่มหื่นหนึ่งร้อยคนตรงนี้กลับไม่รู้สึกดีใจเลยแม้แต่น้อยนิด

พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับจอมปีศาจร้ายมากกว่า

ตาย… ตายแน่นอนครับ…!

พวกเขาคิดเช่นนั้น

"นะ… หน่อย! พวกเราเผ่ายักษ์จะขอสละชีวิตเพื่อพวกเจ้าเอง! "

ในตอนนั้นเองที่มีชายเผ่ายักษ์สูงสามเมตรจำนวนสามสิบคนออกมายืนเรียงตรงหน้า

"พะ พวกนาย!? "

"พวกเผ่ายักษ์นั้นแข็งแกร่งที่สุด! มันเป็นหน้าที่ของผู้แข็งแกร่งที่ต้องยืนแถวหน้าเพื่อผู้อ่อนแอ! จงก้าวข้ามศพของพวกเราแล้วหนีไปซะ! พวกเรานั้น---"

ชายเผ่ายักษ์ทั้งสามสิบคนวิ่งกรูเข้าใส่สตรีสามคนที่ยืนขวางเส้นทางในทิศเหนือ

" ---จะสละชีวิตนี้เพื่อเปิดเส้นทางให้พวกเจ้าเอง! "

ใบหน้าของพวกเขาประดุจชายชาตินักรบที่มิหวั่งเกรงความตาย

" ย๊ากกกก! "

พวกเขาวิ่งเข้าใส่ศัตรูด้วยร่างกายที่ใหญ่โต ง้างหมัดขึ้นสูงแล้วเหวี่ยงลงราวกระสุนปืนใหญ่

มันเป็นการโจมตีที่เตรียมใจพร้อมจะแลกชีวิตเพื่อพวกพ้องของเขา

กล้าหาญ สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยพลัง

แต่ทว่า

"ไร้สาระค่ะ"

คู่ต่อสู้ของพวกเขาออกจะโหดร้ายเกินกว่าที่พวกเขาคิด

สตรีเผ่ายักษ์ตอบรับความรุนแรงด้วยฝ่ามือที่บอบบาง

ผิวสีเขียวเรียบเนียนถูกกางแบออก แล้วรับหมัดที่รุนแรงด้วยความอ่อนโยน

เธอปล่อยให้แรงโจมตีเลื่อนไหลผ่านลำตัวโดยไม่ต่อต้าน ก่อนจะใช้ขาขัดขาของศัตรูจนเสียสมดุลล้มลง

แต่เธอไม่หยุดแค่นั้น

เธอใช้ขาอีกข้างแตะร่างชายเผ่ายักษ์คนนั้นจนลอยขึ้นสูงเหนือพื้น แล้วจับทุ่มใส่ชายเผ่ายักษ์อีกสองคนที่วิ่งเข้าใส่อย่างรุนแรง

เพียงพริบตาเดียวก็มีคนล้มลงไปกองแล้วถึงสามคน

"หน่อย! ยัยปีศาจนี่! "

ชายห้าคนกำลังถูกแม่สาวเสือขนสีฟ้าปั่นหัวด้วยความเร็ว

พวกเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

เพราะหากเคลื่อนไหว คงถูกเขี้ยวเสือฝังลงไปในคอแน่นอน

พวกเขาทำได้แต่ตั้งรับรอดูท่าทีของอีกฝ่ายเท่านั้น

"แย่แล้ว ยัยภูติมัน---"

"รู้ตัวสายไปแล้วดอง~"

พอรู้ตัวอีกที พวกเขาก็กลายเป็นเหยื่อของภูติตัวน้อย

ด้วยการดึงความสนใจของแม่เสือสาว จึงทำภูติสาวสวมแว่นใช้พลังภูติสร้างก๊าสพิษขึ้นมาได้อย่างสบายใจ

มันเป็นแก๊สเหน็บชา ที่หากสูดเข้าไปจะทำให้เคลื่อนไหวไม่ได้ถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม

"อ๊ากกกก! พะ.. พวกแก… นะ… หนีไป…"

"พวกข้าจะไม่ลืมการเสียสละของเจ้าเลย! "

คนที่เหลือใช้การเสียสละของเผ่ายักษ์ในการหลบหนี

พวกเขาอีกเจ็ดสิบชีวิตต่างวิ่งไปทิศเหนือพร้อมกัน

ส่วนเผ่ามนุษย์นกกับภูติเลือกที่จะบินหนีขึ้นท้องฟ้า

แต่ทว่า---

"เหวอ!? จะฆ่ากันหรือยังไงเนี่ย! "

กลุ่มคนที่บินหนีขึ้นท้องฟ้ากำลังถูกมีดจำนวนนับไม่ถ้วนโจมตีเข้าใส่

คนที่โจมตีคือกลุ่มหุ่นยนต์เมดผู้งดงามและน่ารัก

แต่อย่าให้ภาพลักษณ์เหล่านั้นมาหลอกตาเราได้

มีดจำนวนนับไม่ถ้วนถูกขนมาวางกองเอาไว้ข้างหลังของพวกเธอ

ซึ่งเป้าหมายของมีดสังหารสีดำจำนวนมาก คือจุดเร้นลับของพวกเขา…

ถึงมีดพวกนั้นเป็นมีดสำหรับซ้อมที่ลบคมมาแล้ว แต่ด้วยแรงปาเหนือสามัญสำนึกของพวกเธอ จึงทำให้รุนแรงมากพอที่จะทำให้พวกเขา [เกือบ] สูญพันธุ์ถาวรได้

""จัดการเป้าหมาย""

เมดสาวพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกันด้วยดวงตาที่ไร้วิญญาณ

พวกเธอไร้ซึ่งความเห็นใจต่อพวกหนุ่มหื่นเหล่านี้

ห่าฝนมีดสีดำพุ่งโถมกระหน่ำใส่จุดเร้นลับของบุรุษเพศอย่างไร้ความปราณี

"อ๊ากกก! "

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นไปทั่วสวนหลังโรงเรียน

แต่ต่อให้กรีดร้องดังเพียงใด ก็ไม่มีใครที่จะมาช่วยพวกเขา

เพราะมันไม่มีใครคิดจะมาเดินหลังโรงเรียนในช่วงพักกลางวันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

"เจ็บ! ขอโทษครับ! ท่านเทพโนอาร์ ผม.. ผมกลัวแล้ว ยกโทษให้--- อ๊ากกกกก! "

ไม่ความปราณี

ไม่มีการยกเว้น

ต่อให้เป็นคนที่มาจากเผ่าผู้สร้าง เธอก็ไม่ยอมละเว้นโทษให้

เพราะในสายตาของพวกเธอ ณ ตอนนี้มีเพียงแต่หนอนแมลงสวะชั้นต่ำเท่านั้น

มันคือลานประหาร

เป็นลานประหารเหล่าชายหื่นที่มีผู้ลงทัณฑ์เป็นเหล่าสตรีผู้มากด้วยโฉมงาม

"อันตรายครับท่านผู้นำลัทธิ! "

"พวกแก! "

เมื่อเห็นว่าไม่อาจสู้หรือหนีได้ พวกเขาจึงเข้าปกป้องบุรุษเผ่ามนุษย์นกที่เป็นผู้นำลัทธิของพวกเขาแทน

[ออกซิเจน] กับ [โอโซน]

มีเพียงสองคนนี้เท่านั้น ที่รู้ว่าตัวจริงของ [โยเยล] คือใคร

ถ้าสองคนนี้รอดไปได้ งานศิลปะแห่งสวรรค์ของพวกเขาก็จะไม่มีวันตายจากไป

เหล่าชายหื่นต่างลุกขึ้นด้วยร่างกายท่วมเลือด

"เพื่ออนาคตของพวกเรา! "

"เพื่อโดหื่นกามของพวกเรา! "

"เพื่อความฝันของเหล่าชายหนุ่ม! "

""พวกเราขอเอาตนเองเป็นโล่ เพื่อพวกท่านสองคน! ""

"สู้ตายโว้ยยย! "

เหล่าชายหื่นร้อยชีวิตเข้าสู้ต่อกรกับสตรีที่เป็นร่างอวตารของปีศาจสุดใจขาดดิ้น

ถึงจะล้มกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง พวกเขาก็จักขอลุกขึ้นมาใหม่จนกว่าร่างกายของตนจะพังทลายสิ้น

"พวกแก… ขะ...ขอโทษ! ข้าขอโทษ! "

"เราสองคนขอสัญญา! ว่าจะนำผลงานใหม่ของโยเยลมาให้พวกเจ้าได้รับชมอีกครั้งอย่างแน่นอน! "

บุรุษเผ่านกสองคนใช้เหล่าสาวกเป็นโล่เนื้อ แล้วโผบินหนีขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง

พวกเขาบินจากไปโดยไม่หันกลับมามองดูข้างหลัง

บินจากไปทั้งน้ำตาให้กับเหล่านักรบที่เสียสละชีวิตลงในสนามรบแห่งนั้น

การตายของพวกเจ้าจะไม่สูญเปล่า พวกเราสองคนจะกลับไปรวมตัวกับท่านโยเยล และวาดผลงานชิ้นใหม่เพื่อเป็นการล้างแค้นให้กับพวกเจ้าเอง!

เมื่อคิดได้ดังนี้ พวกเขาสองคนจึงมุ่งหน้าตรงไปหา [โยเยล] จ้าวผู้ปกครองลัทธิหื่นของตนในทันที

ณ หอพักชายของเผ่าภูติ

"อย่างั้นหรือ… กลุ่มของเราถูกทำลายไปแล้วหรือ? ปิว~"

"ใช่ครับท่านจ้าวลัทธิ! "

"พวกเราจะทำยังไงต่อกันดีครับท่านจ้าวลัทธิ!? "

"อย่าพึ่งโวยวายไป ปิว! "

จ้าวลัทธิพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม จนทั้งสองคนรีบหุบปากของตัวเองในทันที

จ้าวแห่งลัทธิหื่นของนักเรียนรุ่นที่สิบ คือบุรุษเผ่าภูติที่แผ่ออร่าหื่นอันน่ากลัวออกมาตลอดเวลา

กิน ตื่น นอน เรียน เขาสามารถคิดถึงเรื่องหื่นได้ทุกเวลา

เขาเป็นบุรุษสูงเพียง 80 เซนติเมตร ผมสีเงินตัดสั้น ดวงตาสีเหลืองสุกสว่าง และมีร้อยยิ้มเหี้ยมหื่นกระหายราวกับสัตว์ป่า

เขาเดินไปนั่งบนเก้าอี้นวมแสนสบาย แล้วหันไปกดอะไรบางอย่างบนหน้าจอคอมของเขาในห้องที่มืดสลัว

"ดูนี่ซะ นี่คือผลงานใหม่ของเรา! ”

“โอวววว! สุดยอดไปเลยครับ! ช่างเป็นผลงานที่สาสมกับการแก้แค้นยิ่งนักครับท่านจ้าวลัทธิ! ”

บนหน้าจอของเขานั้น มีภาพติดเรทที่สุดจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ปรากฏอยู่

“พวกเจ้าจงรอให้เรื่องซาลงแล้วเอาไปตีพิมพ์ซะ! จงเผยแพร่ผลงานชิ้นนี้ให้เป็นที่ประจักษ์แก้ชาวโลกให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้! ส่วนแผนการแพร่กระจายนั้น เราคนนี้จะหาทางให้รัดกุมขึ้นมาเอง ปิว! ”

“รับทราบครับท่าน! ”

ว่าแล้วจ้าวลัทธิ์ก็ส่งไฟล์ภาพแห่งการล้างแค้นให้กับชายทั้งสองคน

“ว่าแต่ทำไมท่านจ้าวลัทธิ์ถึงได้ดูมีความแค้นเป็นการส่วนตัวกับสตรีเผ่ายักษ์คนนั้นมากถึงเพียงนี้ละครับ? ”

“ยัยยักษ์คนนั้นบังอาจมาทำให้แผนการสร้างภาพพจน์ของเราพังทลายนะสิปิว! ”

จ้าวลัทธิ์นึกย้อนกลับไปในวันที่ตนเองกำลังเล่าเรื่องราวการผจญภัยแสนสนุกให้กับหญิงที่ตัวเองแอบชอบ

ในวันนั้นเขาถูกสตรีที่ชื่อว่าพรุนแฉความจริง จนทำให้ภาพพจน์ที่สร้างมาพังทลายสิ้นไม่มีเหลือ

ตอนแรกเชาตั้งใจจะล้างแค้นในวันนั้น แต่เพราะมีหลายอย่างเกิดขึ้น เลยทำให้แผนการล้างแค้นของเขาล่าช้ากว่าที่คิด

“ความจริงยังมีชายอีกคนที่ต้องล้างแค้นมันด้วย ฮึ ฮึ ฮึ ทนรอให้ถึงผลงานครั้งหน้าไม่ไหวแล้วปิว! ”

“พวกเราจะรอผลงานใหม่ของท่านครับ! ”

“ใช่ครับ! เพื่อคนที่เสียสละชีพให้กับพวกเรา พวกเราจะเผยแพร่ผลงานของท่านต่อไปอย่างไม่ย้อท้อครับ! ”

“ดีมาก! ลัทธิ์แห่งความหื่นของพวกเราจะคงอยู่ต่อไปตลอดกาล! ปิว ปิว ปิว~! ”

“อืม อืม~ น่าสนุกจังเลยนะคะ โฮะ โฮะ โฮะ~”

“ใช่ครับ วะ ฮะ ฮะ ฮะ! ”

“ใช่แล้ว น่าสนุก--- เฮ้ยยย! ทำไมดิวซ์ถึงมาอยู่ที่นี่กันได้ละปิว!? ”

ว่าแล้วหอพักเล็ก ๆ ขนาดเท่ารูหนูก็ฉับพลันสว่างขึ้นมา

ภายในห้องที่ควรมีแค่ผู้ชายอัดด้วยกันอยู่สามคน กลับมีสตรีผมสีดำมัดเปียปล่อยยาวสวยงามอยู่ด้วยอีกคนหนึ่ง

เธอสวมชุดนักฆ่า และมาพร้อมกับเคียวสังหารอันน่ากลัว

ประตูห้องถูกเธอยืนขวางเอาไว้ ทางหน้าต่างเองก็ถูกลั่นตอกไม้ปิดเอาไว้โดยที่พวกเขาไม่ทันได้รู้ตัว

พวกเขากำลังถูกขังเอาไว้อยู่กับเธอภายในห้องเล็ก ๆ แห่งนี้

“นี่พวกเจ้าพานังนี่มาหาเราหรือปิว! ”

“พะ--- พวกเราไม่รู้นะครับ! ”

“ไม่ต้องไปโทษพวกมันหรอกนะเยลโล่ คาร์เนชั่น~ ฉันแค่ลบตัวตนแล้วสะกดรอยตามเจ้าพวกนี้มา พวกมันไม่ผิดหรอกนะ~”

ดิวซ์เรียกชื่อจ้าวลัทธิ์ด้วยชื่อเต็มของเขา

จ้าวลัทธิ์หื่น

เจ้าของข่าวลือลึกลับนามว่า [โยเยล]

บุรุษแห่งความหื่นอันชั่วร้ายของโรงเรียนคนนั้น ก็คือเพื่อนของเธอ [เยลโล่ คาร์เนชั่น] นั่นเอง

“ไม่คิดเลยนะว่าคนร้ายจะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้ มิน่าละ ถึงได้มีภาพที่ไม่ควรมีโพสบ่อย ๆ ได้~”

น้ำเสียงและดวงตาของดิวซ์นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มของปีศาจร้าย

“ดะ--- เดียวก่อนนะดิวซ์! เรื่องนี้ผมอธิบายได้นะปิว! ”

ดิวซ์เดินเข้าไปใกล้จ้าวลัทธิ์แห่งความหื่นอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว

“ภาพที่ผมวาดไม่ใช่พวกเธอนะ! ไม่ใช่สักนิดเลยนะปิว! ผมแค่วาดจากความทรงจำเท่านั้นเองนะปิว! ไม่มีส่วนไหนพูดถึงพวกเธอเลยนะปิว! ”

เคียวของดิวซ์ถูกวางเอาไว้บนบ่าของจ้าวลัทธิตัวน้อยพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน

"ลาก่อน~❤"

“ไม่นะ! เดียวก่อนสิดิวซ์! ไม่! ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! ”