PSYCHO HUSBAND วิวาห์ลวงบ่วงรัก

"ภรรยาพี่ทอ..""จุ๊ๆ ๆ คืนนี้พี่โสด :) "ไหนๆ ก็โดนด่าว่าร่านมาแล้ว ลองทำจริงหน่อยเป็นไง เขาทำยังไงกันนะ"แล้วพวกเราอ่ะ ชื่ออะไรกัน" ฉันถามกลับ แต่ดูเหมือนทุกคนจะมองหน้ากันอย่างลังเล ที่ไม่กล้าเล่นด้วย เพราะฉันเป็นถึงภรรยาของชายหนุ่มที่กำลังฮอตที่สุดในตอนนี้สินะ และแน่นอนใครที่อยู่วงการนี้จะรู้ดีว่าเขาเลือดร้อนแค่ไหน"บอกมาเถอะน่า รู้จักกันแค่คืนนี้" ฉันพูดพลางยื่นมืออกไปแตะไหล่คนหนึ่งเบาๆ"เอ่อ.. ผมดรีมครับ" แล้วเขาคนนั้นก็ยอมบอกชื่อตัวเองในที่สุด"เตครับ""หมอกครับ" ทุกคนแนะนำตัวกันจนครบ เราคุยกันเล่นอีกสักพัก ฉันรู้สึกว่าเด็กพวกนี้น่ะ มีความคิดที่ดีนะ แถมยังคุยด้วยแล้วสบายใจมากอีกด้วย นานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้ที่ฉันไม่ได้ออกมาคุยเล่นเฮฮากับคนอื่นน่ะ น่าจะตั้งแต่แต่งงานนั่นแหละ เราคุยกันเพลินมาก จนฉันเกือบจะลืมว่ามีแผนการบางอย่างที่จะต้องทำอยู่"มาถ่ายรูปกันหน่อยดีกว่า" ฉันพูดขึ้นหลังจากที่บทสนทนาเรื่องล่าสุดจบลงทุกๆ คนก็ตอบตกลงกันอย่างไม่ลังเลอะไร ฉันจึงหยิบสมาร์ทโฟนในกระเป๋าออกมาเซลฟี่แล้วอัพลงโซเชียลทันที โดยที่ไม่ลืมที่จะขอแอดเฟรนด์เด็กๆ พวกนี้แล้วแท็กไปด้วยRisa Resay'อาหารที่บ้านไม่แซ่บ เลยต้องออกมากินข้างนอก'ภาพฉันกับหนุ่มๆ อีกสามคนถูกโพสต์ลงไปพร้อมกับแคปชั่นเด็ดๆ ผ่านไปไม่ถึงนาทียอดไลก์ก็ขึ้นอย่างรวดเร็วTime Timemaiหาเรื่องให้ตัวเองเก่งMhoo wanอยากเป็นผู้ชายManoch Chokunวันนี้แซ่บจังค้าบManee Yingthaiอิจฉาคุณริสาอะ หนูอยากได้เขาาาไม่นานนักคอมเมนท์ต่างๆ ก็เด้งเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ฉันจึงคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ทุกคนคงคิดว่าที่ทำไปเพราะอยากให้ทอยหึงใช่มั้ยล่ะ ไม่หรอก คนอย่างทอยน่ะเขาไม่มาหึงคนอย่างฉันหรอก จะมีก็แต่จะฆ่าฉันทิ้งที่ไปหยามศักดิ์ศรีเขานั่นแหละฉันออกมาจากร้านของยัยนิวตอนเที่ยงคืนนิดๆ แล้วขับรถกลับคอนโดของทอยด้วยสติสตังที่ไม่ค่อยจะมีนัก แต่ก็ยังไม่ถึงกับขาดสติหรอก แค่มึนๆ น่ะตื้ดดด~ ตื้ดดดด~เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่เบาะข้างๆ แจ้งเตือนสายเรียกเข้า เมื่อมองไปก็เห็นว่าไทม์นั่นเองที่โทรมา ดึกดื่นป่านนี้มีธุระอะไรเนี่ย"ว่าไง" ฉันกดรับสายที่คอนโซลรถ"อยู่ไหนเนี่ย ไอ้ทอยมันโวยวายแล้ว เดี๋ยวก็โดนมันฆ่าทิ้งหรอก" โวยวาย!? แล้วไปโวยวายกับไทม์เนี่ยนะ!? อยากโวยวายก็มาโวยวายฉันสิไอ้บ้า"เขาบ้าหรือไง ไปโวยวายอะไรกับนาย" ฉันถามไปอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่อยากได้คำตอบอะไรหรอก"ก็มันบอกให้ฉันตามพี่สะใภ้กลับบ้านก่อนมันจะอารมณ์เสียน่ะสิ" ฉันถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่"แต่ก็ถือว่าเป็นข่าวดีนะ" ฉันตอบกลับไป"ข่าวดีอะไรของเธอ นี่เธอคิดจะทำอะไรกันแน่" ไทม์ถามอยากไม่เข้าใจ"ก็ฉันกำลังจะสั่งสอนให้พี่นายรู้ ว่าฉันไม่ใช่ของตาย"ฉันกลับมาถึงคอนโดอย่างรวดเร็วเพราะบนท้องถนนยามวิกาลแบบนี้ไม่ค่อยมีรถมากนักเมื่อเปิดเดินเข้ามาในห้อง สิ่งแรกที่เห็นคือร่างสูงโปร่งนั่งพิงพนักโซฟา สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอทีวี ในมือของเขาถือกระป๋องเบียร์อยู่ โดยที่เขาไม่ได้สนใจฉันสักนิด แต่แผนที่ฉันวางไว้มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ..ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะทำท่ากดมือถือยุกยิกๆ แล้วยกมือถือขึ้นแนบหู"ฮัลโหล น้องเต พี่ถึงบ้านแล้วนะคะ ค่ะ ค่าาา" ฉันแกล้งคุยโทรศัพท์ไปงั้นแหละค่ะ.. สายตาก็สังเกตท่าทีของคนที่นั่งอยู่โซฟาไปด้วยปฏิกิริยาเท่ากับศูนย์..ไม่ได้ผล เขาไม่ได้สนใจเลย..งั้นวันนี้ก็เหนื่อยฟรีสินะ คิดแบบนั้นฉันจึงเดินผ่านเขาไปทางห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำนอน"ร่าน "ฉันถึงกลับหัวขวับไปมองทางต้นเสียง คำนี้อีกแล้ว.. ฉันควรจะดีใจหรือเสียใจเนี่ย เพราะอย่างน้อยๆ เขาก็สนใจสิ่งที่ฉันทำ ต่างจากที่ผ่านมาที่ไม่แม้แต่เห็นฉันอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ"เพิ่งรู้หรอ" ฉันถามเขากลับด้วยท่าทียียวน"จะทำอะไรก็สำนึกไว้บ้าง ว่าผัวยืนอยู่ตรงนี้! " เขาลุกยืนมายืนประจันหน้ากัน แล้วตะคอกใส่ฉันเสียงดัง"ยืนอยู่ตรงนี้น่ะ สำหรับฉันมันแค่รูปธรรม.. แต่ในนามธรรมนายไม่เคยแม้แต่อยู่บนโลกนี้ด้วยซ้ำ!! " ฉันตะคอกเขากลับไปอย่างไม่เกรงกลัว"ฉันไม่สน! ""แล้วจะมายุ่งทำไม! ""ก็เพราะว่านามสกุลฉันมันโชว์หราอยู่ที่ชื่อเธอ..! "ณ เวลานั้นฉันเหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ และรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรออกมาอีก"จะไปอ้าขาให้ใครเอาก็ทำไป ไม่ห้าม.. แต่อย่าให้มันโจ่งแจ้งมากนัก คนอื่นเขาจะพูดกันว่าฉันถูกเธอสวมเขา!! "เพี๊ยะ!สิ้นสุดคำพูดของเขา ฝ่ามือของฉันก็ฟาดลงไปที่หน้าเขาด้วยแรงโทสะทั้งหมดที่มี ก็ดี ถือว่าเข้าแผน อย่างน้อยๆ เขาก็เห็นฉันอยู่ในสายตา แต่พูดขนาดนี้มันก็เกินไปหน่อยแล้ว!"บอกตัวเองก่อนดีมั้ย? เอาอีตัวที่ไหนมานอนห้องบ้างอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ อย่าคิดว่าฉันจะเป็นเหมือนนายสิ! " ฉันว่าแล้วเดินเข้าห้องมาสงบสติอารมณ์ก่อนที่เรื่องมันจะไปกันใหญ่กว่านี้ ถึงฉันอยากจะยั่วโมโหเขา แต่ก็ไม่ควรจะโมโหเองใจเย็นๆ ไว้ริสา..ฉันถอนให้ใจออกมาอย่างหมดแรง ก่อนจะรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วขึ้นเตียงนอน อ้อ ลืมบอกไป ห้องนี้น่ะ มีสองห้องนอนเพราะงั้นฉันกับเขาก็เลยนอนแยกห้องกันอย่างไม่ต้องสงสัย หลายครั้งฉันเห็นเขาพาผู้หญิงมานอนด้วยที่ห้องโดยไม่เกรงใจเขา แล้วยังจะกล้ามาด่าฉันอีก หน้าไม่อาย!ฉันตื่นขึ้นมาตอนเกือบจะสิบโมงช้าแล้ว ถือว่าเป็นการนอนตื่นสายที่สุดในรอบปีเลยล่ะ เพราะหลังจากแต่งงานฉันก็นอนแต่หัวค่ำ แล้วก็ตื่นเช้ามาโดยตลอดก่อนอื่นฉันก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กก่อนว่ามีแจ้งเตือนอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ก็เห็นว่าไม่มี แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันสนใจก็คือ 'ความทรงจำ' ที่ขึ้นแจ้งเตือน วันนี้เมื่อปีที่แล้ว ฉันจึงกดเข้าไปดูวันนี้เมื่อปีที่แล้ว ฉันไปเที่ยวญี่ปุ่นกับคนคนหนึ่ง..'อาร์ม' ผู้ชายที่ฉันกำลังคุยๆ อยู่ช่วงนั้น แต่ฉันก็ขอห่างกับเขา เพราะต้องแต่งงาน จะว่าไปก็คิดถึงเหมือนกันนะ อาร์มต่างกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีฉันลิบลับเลยล่ะฉันวางโทรศัพท์มือถือไว้ที่เดิมแล้วไปจัดการทำธุระส่วนตัว เพราะวันนี้ต้องออกไปดูห้องเสื้อสักหน่อยเมื่อเดินออกมาจากห้องก็เห็นสามีตัวดียืนเก๊กขรึมอยู่หน้าทีวีแล้ว"เสื้อสีแดงฉันอยู่ไหน" นี่เดจาวูหรือเปล่านะ -_- เขาเป็นอะไรกับเสื้อสีแดงหนักหนาเนี่ย วันก่อนเขาเป็นคนโยนมันใส่หน้าฉันเองนี่ วันนี้จะมาถามหาอะไร"อยู่ในตู้เสื้อผ้าฉัน" ฉันบอกไปตามตรง"ใครอนุญาต? " เขาถามอย่างหาเรื่อง ประสาทมั้ยเนี่ย ก็ในเมื่อเขาไม่เอาจะให้ฉันเอาไปทิ้งที่ไหนได้ล่ะ เสื้อก็ไม่ใช่ราคาถูกๆ แต่ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไปร่างสูงก็ก้าวฉับๆ ไปเปิดตู้เสื้อผ้าฉันแล้วดึงเสื้อตัวนั้นออกมา"เอาไปซัก" แล้วก็ยื่นมาให้ฉันอย่างหน้าตาเฉย"เป็นบ้าอะไร ก็ซักแล้วไง" ฉันตอบพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ถ้าเป็นปกติฉันคงเลือกที่จะเงียบแล้วก็ไม่มีปากเสียงแล้วแหละ"มันมีกลิ่นเธอ.. ฉันไม่ชอบ" ฉันถึงกับไปไม่เป็นเมื่อเขามีท่าทีเก้ๆ กังๆ แบบนั้น ไม่ได้ฉุนเฉียวเหมือนทุกที"ก็ทำให้ชินไว้สิ จะได้ชอบ ฉันเป็นเมียนายนะ" ฉันพูดลองเชิงดู พร้อมกับส่งยิ้มหวานๆ ให้อย่างที่ไม่เคยทำ"อยากโดนดีหรอ? เอาไปซัก! " โดนดีบ้างก็คงดี เพราะที่โดนผ่านมาน่ะ มันไม่ดีเลยสักนิด แต่เอาเถอะ ฉันต้องรีบไปทำงาน จึงยอมหยิบเสื้อจากมือเขามาอย่างว่าง่าย แต่เดินออกมาจากห้อง"จะใส่เดี๋ยวนี้" แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดขึ้นให้เอาไปซัก แต่จะใส่ตอนนี้เนี่ยนะ นี่เขาไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ปกติไม่เห็นอยากจะต่อปากต่อคำกับฉันแบบนี้มาก่อน"จะใส่ก็เอาไปใส่สิ! " ฉันชักจะหงุดหงิดกับนิสัยแปลกๆ ของเขาแล้วนะ!"ก็บอกแล้วว่าไม่ชอบกลิ่นเธอ" ได้ฟังแล้วฉันถึงกับถอนหายใจออกมา"แล้วจะให้ทำยังไง" ฉันถามไปอย่างเบื่อหน่าย ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้ฉันต้องออกไปที่ห้องเสื้อ ฉันจะอยู่ต่อปากต่อคำกับเขาทั้งวันเลยแหละ แต่วันนี้ฉันรีบ!"ไปเลือกเสื้อตัวใหม่ให้ดิ" วอท? ยิ่งฟังยิ่งงง ผีอะไรเข้าสิงเขาหรือเปล่า ให้ฉันเนี่ยนะไปเลือกเสือให้เขาใหม่แต่เอาเถอะ ว่าแล้วฉันก็เปลี่ยนทางเดินไปยังห้องแต่งตัวแทน แต่เจ้าตัวกลับคว้าข้อมือฉันไว้"อะไร? จับตัวฉันได้? วันนี้ไม่รังเกียจกันแล้วหรอ? " ฉันถามกลับไป"จะไปไหน" เขาไม่ตอบคำถามฉัน แต่เลือกที่จะถามกลับแทน"ก็ไปหาเสื้อให้นายไง""ฉันบอกว่าให้ไปหาในตู้หรอ? ""...""ให้พาไปเลือกให้ที่ห้าง"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

CHAPTER05 ร่าน

นิยายแนะนำ

PSYCHO HUSBAND วิวาห์ลวงบ่วงรัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

CHAPTER05 ร่าน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้