ตอนที่ 3 (6)
กวนเย่ว์ส่งเสียง ‘เอ๋’ ออกมาเบาๆ แล้วพูดอย่างประหลาดใจว่า
“ตอนเซี่ยนเซี่ยนจ้องคนน่ะน่ากลัวมาก ไม่มีใครสามารถสบตากับเขาได้เกินสามวิเลย แม้แต่ตัวฉันก็ยังไม่ไหว…เ้าหนูนาย…สนใจเซี่ยนเซี่ยนของครอบครัวฉันงั้นเหรอ”
ความคิดของกวนเย่ว์มักจะะโไปในทิศทางที่แปลกๆ อยู่เสมอ เขามองไปที่เจี่ยนอิน รู้สึกว่าเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนกับเขาคนนี้ทำให้เขาปล่อยวางไม่ลงอย่างอธิบายไม่ถูก “เอ่อ…ให้พวกเราส่งนายกลับไปที่โรงพยาบาลก่อนดีไหม ไม่ใช่ว่านาย…”
กวนเย่ว์ฉงนอยู่ครู่หนึ่ง “ทั้งๆ ที่หมอบอกว่านายถูกแฟนสาวของฉัน…ไม่สิ ถูกฉันชนจนกระดูกหักหลายจุดแท้ๆ! ทำไมตอนนี้ถึงสามารถวิ่งสามารถะโได้สุดยอดขนาดนี้”
หงเซี่ยนจ้องเจี่ยนอิน ส่วนเจี่ยนอินก็จ้องหงเซี่ยน ทั้งสองประสานสายตากัน แต่มันไม่ได้เกิดประกายไฟแห่งความรักหรืออารมณ์ที่ปะทุออกมาเหมือนในละครอะไรนั่นหรอก
กวนเย่ว์พูดกับหงเซี่ยนอย่างจริงจังว่า
“ลูกชายเอ๊ย! อย่าขู่เ้าหนูเขาให้กลัวสิ เอาแบบนี้แล้วกัน ส่งเขากลับไปที่โรงพยาบาลก่อน แล้วหาพยาบาลสักคนมาดูแลเขา พ่อของลูกยังมีจิตสำนึกอยู่ รอจนความทรงจำของเ้าหนูกลับมา พวกเราค่อยส่งเขากลับบ้านไปดีๆ อีกที! ่นี้ก็ให้ทนายไปคุยเื่ค่าสินไหมกับพนักงานบริษัทประกันก่อน จะต้องดูแลเ้าหนูให้เหมาะสมถึงจะถูก เพราะยังไงคนที่ก่อเหตุก็คือพวกเรา ลูกว่าถูกไหม!”
หงเซี่ยนเลิกคิ้วเล็กน้อย และพูดกับกวนเย่ว์ว่า “คนที่ก่อเหตุก็คือคุณ”
จากนั้นหงเซี่ยนก็พูดอย่างชัดเจนกับเจี่ยนอินว่า “นายกลับบ้านไปกับพวกเราไม่ได้”
เจี่ยนอินขยำผ้าห่มในมือจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็สีขาวอมเขียว “...คนคนนั้น…ผมกลัวว่าคนคนนั้นจะมาหาผม…”
เมื่อหงเซี่ยนได้ยิน ก็ขมวดคิ้ว
“ผมจะถูกกิน…จะต้องถูกกินแน่…เขาพูดว่ายังไม่พอ…” ทันใดนั้นเจี่ยนอินก็ร้องไห้ เขาไม่ได้ร้องไห้โฮ แต่เป็ความรู้สึกสิ้นหวังที่ปะปนอยู่ในน้ำตา และเผยความอ่อนแอที่ไม่สามารถควบคุมได้ออกมาโดยไม่รู้ตัว “ช่วยผมด้วย…ขอร้องละ…ผมรู้ว่าคุณช่วยผมได้…ผมได้ยินสิ่งที่พวกตำรวจคุยกันแล้ว…พวกเขาพูดว่าคุณเป็ปี…อึก…ปีศาจระดับสูง…”
คำว่าปีศาจที่อยู่ท้ายสุดนั่นถูกลมที่รุนแรงพัดโหมกระพือไปอย่างฉับพลัน สายตาของหงเซี่ยนเย็นเยียบลงเรื่อยๆ มองไปที่เจี่ยนอินราวกับกำลังมองคนตายก็ไม่ปาน
“แล้วยังไง” หงเซี่ยนพูด “บนโลกนี้มีสิ่งมีชีวิตแบบฉันมากมาย ฉันเองก็ไม่ต่างจากปีศาจตัวอื่น ที่สามารถทำให้นายสูญสลายหายไปได้เหมือนกัน”
“...” เจี่ยนอินอ้าปากพะงาบ
เจี่ยนอินหันไป แล้ววิ่งไปเคาะกระจกรถตรงหน้าที่นั่งคนขับ
มนุษย์ด้ายดำจิ๋วที่นั่งบนที่นั่งคนขับหันมา ใบหน้าดำๆ ที่ไม่มีอวัยวะใดๆ มีเพียงส่วนหัวที่เกิดจากเส้นด้ายสีดำพันทบกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเป็รูปเป็ร่างเท่านั้น ลงมาอีกหน่อย ก็มีหัวใจหนึ่งดวงที่กำลังเต้นอย่างมีชีวิตชีวาอยู่หนึ่งดวง
“ช่วยผมด้วย…ได้โปรดช่วยผมด้วย…” เจี่ยนอินร้องไห้เสียงเบา
“อา…เวลาเด็กคนนั้นร้องไห้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง …เสริมให้หน้าตาดูดีขึ้นเป็ทวีคูณเลย…” กวนเย่ว์เอามือแนบแก้ม ดวงตาเปล่งประกาย
ในชั่วพริบตานั้น หงเซี่ยนก็เกือบจะพยักหน้าไปพร้อมกับพ่อของเขา
หัวใจสีแดงของมนุษย์ด้ายดำจิ๋วเต้นตึกตัก ใบหน้าที่ไม่มีดวงตากับอวัยวะอื่นใดกำลังเผชิญกับเจี่ยนอิน มันมองน้ำตาของเจี่ยนอินที่ค่อยๆ ไหลลงมาบนพวงแก้ม จากนั้นหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ตอนนี้ก็หยุดไปสามวินาทีเต็มๆ ก่อนที่จะเริ่มเต้นต่อเบาๆ อีกครั้ง
แล้วประตูท้ายรถที่เดิมทีปิดอยู่ก็เด้งเปิดออก
“เอ๋” นี่เป็ครั้งที่สองที่กวนเย่ว์ส่งเสียงฉงนออกมา
กวนเย่ว์หันไปมองลูกชายของตนอย่างประหลาดใจ พร้อมกับพูดด้วยความแปลกใจว่า “ถวนถวน[1]ชอบเมินไม่สนใจใครเลยไม่ใช่เหรอ ขนาดพ่อไปคุยกับเขา เขาก็ไม่คุยกับพ่อเลย! วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย”
สีหน้าของหงเซี่ยนที่เดิมทีก็ไม่เคยแสดงสีหน้าใดๆ ออกมาค่อยๆ แข็งทื่อ จากนั้นก็…กลายเป็บูดบึ้ง…
“เอ๋!” กวนเย่ว์มองไปที่ลูกชาย “ลูกกับถวนถวนก็คิดว่าเขาหน้าตาดีเหมือนกันใช่ไหม…”
พูดยังไม่ทันจบ หงเซี่ยนก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีมากๆ ว่า “หุบปาก!”
จากนั้นก็มุ่งตรงไปนั่งบนที่นั่งข้างคนขับทันที
‘ปัง!’ แม้เสียงปิดประตูรถจะดังไปหน่อย แต่ท่าทีของหงเซี่ยนก็ไม่เหมือนยามปกติที่ ‘แม้ลมแปดทิศ[2]จะพัดมา ก็ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด’ อย่างสิ้นเชิง
กวนเย่ว์ครุ่นคิด ทันใดนั้นก็ยิ้มให้กับเจี่ยนอิน “นี่เป็เื่ที่ดีนะ! มา เ้าหนู ไม่ไปโรงพยาบาลแล้ว กลับบ้านไปพร้อมกับพวกเราเถอะ~ ก่อนที่ความทรงจำของนายจะกลับมา ลุงรับผิดชอบเอง ลุงจะหาคนมาดูแลให้ ลุงจะดูแลนายเอง~”
คนที่รู้จักกวนเย่ว์ล้วนรู้ว่ากวนเย่ว์พูดตะล่อมคนเก่ง
ปากของกวนเย่ว์นั้น เชื่อถือไม่ได้~
ชายหญิงโง่เขลาจำนวนมากต้องประสบพบเจอกับหายนะด้วยเหตุนี้ จิตใจอันดีงาม ถูกฝังอยู่ในทะเลเนื่องจากรอยยิ้มของเขา จมลึกอยู่ในนั้น เป็ตายก็ลอยขึ้นมาไม่ได้
กวนเย่ว์บอสใหญ่แห่งร้านหมั้นหมายเป็ตัวหายนะแต่กำเนิด และผู้ประสบเคราะห์ใหญ่ที่สุดก็คือลูกชายของเขา ‘หงเซี่ยน’ บอสน้อยแห่งร้านหมั้นหมายนั่นเอง!
เชิงอรรถ
^ ถวนถวน แปลว่า เจ้าก้อน^ ลมแปดทิศ หมายถึง โลกธรรมแปดหรือสัจจะธรรมของโลกที่มีทั้งหมดแปดประการประกอบด้วย มีลาภ เสื่อมลาภ มียศ เสื่อมยศ สรรเสริญ นินทา สุข และทุกข์
1K
