ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

บรรยากาศในแผนกทดลองไร้ใจแตกต่างจากทุกส่วนของสำนักหมื่นกลจักรอย่างสิ้นเชิง—ทั้งมืดกว่า เงียบกว่า และเย็นยะเยือกในแบบที่ความหนาวธรรมดาไม่อาจเทียบได้

ภายในทางเดินที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวของเหล็กกล้า สนิมเก่า และกลิ่นไหม้ของโลหะ เสียงฝีเท้าของหลิงเซียวสะท้อนชัด ราวกับเป็นเสียงเดียวที่ยังหลงเหลือในโลกใบนี้

เขาถูกนำมายังห้องทดลองหมายเลข 17 — ประตูเหล็กหนาทึบที่ต้องใช้กุญแจพลังจิตเฉพาะของผู้ควบคุมเปิดเข้า

ประตูกลเปิดออกพร้อมเสียง “ครืดด…” ก้องกังวาน

ภายใน…คือห้องทดลองขนาดใหญ่รูปทรงหกเหลี่ยม แสงสว่างเพียงน้อยนิดจากเสาไฟพลังเวทที่กระพริบระริก ห้องเต็มไปด้วยเครื่องมือที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในโลกนี้ และบางเครื่องมือ…คล้ายกับสิ่งที่เขาเคยคิดค้นในชาติก่อน

แต่สิ่งที่อยู่กลางห้องคือสิ่งที่ดึงสายตาทุกอย่างของเขาไว้

โครงเหล็กยักษ์ครึ่งตัว ถูกยึดไว้กับเสาโซ่ทั้งสี่ด้าน มันเหมือนหุ่นจักรกลแต่มีรูปร่างเกือบคล้ายมนุษย์…แต่ “ไม่มีหน้า” ไม่มีหัวใจ และไม่มีแม้เสียงหายใจ

หากแต่…พริบตาที่หลิงเซียวจ้องมองมัน

เสียงหนึ่งแว่วขึ้นในหัวของเขา

“…เจ้า…รู้จักข้า…”

เขาเบิกตากว้าง

เสียงนั้นไม่ได้เกิดจากพลังเวท ไม่ใช่เสียงจริง ไม่ใช่แม้แต่พลังจิต

มันคือ “สิ่งที่ถูกทิ้งไว้” ในกลจักรตัวนั้น

…

“รู้สึกแล้วใช่ไหม?” เสียงหนึ่งดังจากด้านหลัง เป็นกู้เสวียนที่ปรากฏขึ้นในเงามืดพร้อมตะเกียงพลังจิต

“กลจักรไร้ใจไม่ใช่เพียงสิ่งประดิษฐ์—บางครั้ง มันคือสิ่งที่มนุษย์ไม่ต้องการแบกรับอีกต่อไป”

“วิญญาณที่ถูกฝังไว้ในกลไก…บางครั้งก็ดื้อรั้นเกินกว่าจะตายจาก”

หลิงเซียวเดินเข้าใกล้กลจักรตัวนั้นช้า ๆ ก่อนหยุดห่างเพียงหนึ่งก้าว

เขาหลับตา และวางมือลงบนแผงอกของมัน

พริบตานั้นเอง พลังจิตของเขาถูกดูดเข้าสู่วงจรพลังซ้อนซ้อนภายใน คลื่นพลังโบราณที่เกือบสูญสลายไหลกลับสู่จิตของเขา

ภาพที่เขาเห็น…คือชายคนหนึ่ง—นักประดิษฐ์ผู้บ้าคลั่ง

เขาคือนักกลจักรรุ่นแรกของสำนัก ที่พยายามหลอมรวมจิตตนเองเข้ากับกลไก เพื่อสร้าง “ทหารนิรันดร์”

แต่เขาไม่รอด…ถูกกลจักรกลืนกินจนไม่หลงเหลือรูปลักษณ์มนุษย์อีกต่อไป

หลิงเซียวผละมือออก ทันใดนั้น กลไกที่อยู่เบื้องหน้าก็สะท้านเล็กน้อย ราวกับสั่นเพราะความรู้สึกบางอย่าง

…

“เจ้าสัมผัสกับมันได้ลึกกว่าที่ข้าคิด…” กู้เสวียนพึมพำ “ถ้าเช่นนั้น…ข้าจะให้เจ้าเป็นผู้ดูแลกลจักรหมายเลขสิบเจ็ดนี้ต่อไป”

หลิงเซียวยังเงียบ

เขาไม่ได้กลัวกลจักรตัวนี้

หากแต่…เขารู้ดีว่ามัน “กำลังร้องขอ” บางสิ่งจากเขา

“หากเจ้าอยากสร้างสิ่งที่แท้จริง…จงรับฟังเสียงที่ไม่มีผู้ใดยอมฟัง”

…

คืนวันนั้น เขานั่งอยู่ในห้องเดียวกับกลจักรตัวนั้นจนรุ่งเช้า

ไม่ทำอะไร…ไม่พูดอะไร

เพียงจดจำ “เสียงเงียบ” ที่มันส่งถึง

…

[สถานะพลังล่าสุดของหลิงเซียว]