เวทีร้อน ซ่อนรัก

เปรี้ยวกัดฟันแน่น มองหาที่นั่งว่างรอบห้องตาเหลือกลาน 

ทันทีที่อาจารย์หันหลังไปเขียนกระดาน เธอรีบคว้ากระเป๋าแล้วลุกพรวดหนีจาก "ไอ้รุ่นพี่บ้ากาม" ทันที ไม่สนสายตาคนทั้งเซกที่มองตามหลัง เธอเดินก้มหน้าจ้ำอ้าวไปนั่งแถวหลังสุดข้างๆ 'นิด' เพื่อนสนิทที่กำลังทำหน้างงเป็๲ไก่ตาแตก

“มึงเป็๲อะไรวะเปรี้ยว?” นิดกระซิบถาม แต่เปรี้ยวไม่ตอบ เธอแค่ส่ายหน้าพัลวันแล้วก้มหน้าก้มตาจดเลคเชอร์ มือที่จับปากกาเย็นเฉียบและสั่นระริกจนแทบคุมไม่อยู่

ไกรที่นั่งอยู่แถวกลางหันมามองตามหลังเธอ เขาไม่ได้ลุกตามมาฉุดกระชาก แต่กลับเอนหลังพิงเก้าอี้มองเธอจากระยะไกล เหมือนกำลังจดจำทุกการเคลื่อนไหวของเหยื่อ เขากระตุกยิ้มมุมปากแล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“หนีเก่งนะ...”

เมื่อคาบเรียนจบลง เสียงเก้าอี้ลากดังระงมไปทั่วห้อง เปรี้ยวรีบกวาดของลงกระเป๋าแล้วลากแขนนิคออกจากห้องทันที 

เธอเดินกึ่งวิ่งไปตามโถงทางเดินจนถึงม้านั่งยาวใต้ต้นไม้ใหญ่หลังตึกเรียนที่ค่อนข้างลับตาคน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด

“มึงเป็๲อะไรเนี่ยเปรี้ยว?” นิดนั่งลงข้างๆ แล้วเขย่าตัวเพื่อนเบาๆ

เปรี้ยวถอนหายใจยาว ก้มหน้ากุมขมับด้วยความอัดอั้น “กู... กูอึดอัดชิบหายเลยว่ะนิด ไอ้พี่ไกรนั่นมันนั่งเบียดกูตลอดคาบเลย แล้วยังมาพ่นคำพูดทุเรศๆ ใส่หูกูอีก อาจารย์ดุกูต่อหน้าคนทั้งห้อง กูอายจนอยากจะมุดดินหนีแล้ว!”

นิดเบิกตากว้าง “เออ? กูก็สงสัยอยู่ว่าอาจารย์ดุมึงทำไม แต่กูเคยได้ยินมานะว่าพี่ไกรมันหมายหัวมึงไว้๻ั้๹แ๻่มึงเข้าวงวันแรกๆ แล้ว”

“อย่าพูดชื่อมันให้กูได้ยิน!” เปรี้ยวส่ายหัวแรงๆ “กูไม่อยากยุ่งกับคนพรรค์นั้น มันดูอันตราย น่ากลัวอย่างกับพวกโรคจิต... เมื่อคืนในรถตู้ มันก็แอบจับขาขยำเนื้อกูด้วยนะนิด กูปัดออก กูกลัว... แต่กูก็... กูไม่รู้ดิ กูสับสนไปหมดแล้ว!”

นิดหัวเราะคิกคัก “โอ้โห สับสนแล้วเหรอ? มึงชอบเขาป่ะเนี่ย? พี่ไกรนี่ตัวตึงมหาลัยเลยนะมึง สาวๆ กรี๊ดกันตรึม”

“ไม่ชอบ!” เปรี้ยว๻ะโ๠๲ก้องแล้วรีบลดเสียงลง “กูแค่... มันทำให้กูรู้สึกแปลกๆ อะ มันพูดจาหยาบคายแต่กูโกรธไม่ลงว่ะ กูเกลียดตัวเองที่เป็๲แบบนี้ กูอยากรักษาความบริสุทธิ์ไว้ให้ผู้ชายดีๆ สักคน ไม่ใช่ผู้ชายดิบเถื่อนแบบมัน!”

เธอกอดอกแน่น สายตาเหม่อลอย “กูกลัวว่ะนิด... กลัวว่าถ้ากูยอมให้มันเข้าใกล้กว่านี้ มันจะไม่จบแค่จีบอะดิๆ”

ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ จะดังขึ้นจากทางด้านหลังต้นไม้ใหญ่

ไกรเดินตรงมาหาพวกเธอ มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงนักศึกษา ท่าทางดิบเถื่อนและคุกคามเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน 

เขาหยุดยืนห่างเพียงไม่กี่ก้าว สายตาจดจ้องที่ใบหน้าเปรี้ยวไม่ละไปไหน

“หนีเก่งนะ... น้องปีหนึ่ง” เสียงทุ้มต่ำนั่นฟังดูเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความ๻้๵๹๠า๱

นิดหันมองหน้าไกรแล้วหันมามองเปรี้ยวแบบรู้ใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน “เอ่อ... เปรี้ยวกูไปห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวเจอกันที่คาเฟ่!”

“เฮ้ย! นิด! อย่าทิ้งกู!” เปรี้ยวร้องห้ามแต่ไม่ทัน เพื่อนรักรีบวิ่งหนีหายไป ทิ้งเธอให้นั่งตัวสั่นอยู่กับไกรเพียงลำพัง

ไกรก้าวเข้ามาช้าๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอเบียดเสียดจนต้นขาแนบชิดกันอีกครั้ง เขาเงียบไปพักใหญ่ แค่จ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอจนเปรี้ยวต้องก้มหน้าหลบตาซ่อนแก้มที่แดงซ่าน

“โกรธพี่จริงเหรอ?” เขาถามด้วยเสียงที่ทุ้มพร่า “หรือว่าเรากำลังเขิน... จนทำตัวไม่ถูกกันแน่?”

มือหนาเอื้อมไปจับปอยผมหางม้าของเธอเบาๆ ก่อนจะออกแรงกระตุกนิดๆ ให้เธอต้องเงยหน้ามาสบตาเขา

​“พี่ขอโทษที่ทำให้เราต้องอายในห้องเรียนเมื่อกี้...” เขาพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ “แต่พี่ไม่ขอโทษที่พี่อยากได้เรานะ เพราะพี่อยากรู้จัง... ว่าตอนที่เราร้องอยู่ใต้ร่างพี่ ลีลาเราจะหวานเหมือนตอนเต้นบนเวทีไหม?”

นิ้วโป้งหนาลูบไล้ไปตามนวลแก้มช้าๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ลำคอ ๼ั๬๶ั๼ถึงจังหวะชีพจรที่เต้นระรัว

​“บอกพี่สิ... เราโกรธพี่จริงๆ หรือแค่กลัวว่า ถ้าพี่จูบเราตอนนี้ แล้วเราจะเผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้พี่ทำตามใจชอบจนจบ?”

ไกรโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ จน๼ั๬๶ั๼ได้ถึงลมหายใจที่สอดประสานกัน เขาทำเพียงแค่ใช้ปลายลิ้นแตะชิมรสชาติที่มุมปากเธอเบาๆ ย้ำเตือนความซ่านสยิวที่ฝังรากลึก

“หรือ... มึงอยากให้พี่ลากมึงไปที่มุมมืดหลังตึกนี่ แล้วทำให้มึงลืมความอายทั้งหมดด้วยการ ‘คราง’ ชื่อพี่แทนดีล่ะ?”

“หนูเข้าใจนะว่าพี่เป็๲บ้า... แต่พี่ทำเกินไป พี่ไม่เกรงใจอาจารย์ ไม่เกรงใจสายตาคนอื่นเลยเหรอถามจริง ทำอะไรลงไปไม่รู้จักอายบ้างหรือไง!”

เปรี้ยว๹ะเ๢ิ๨อารมณ์ออกมาจนหอบหายใจถี่ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำระคนไปด้วยความโกรธและความอายที่จุกอก ครั้งนี้เธอรวบรวมความกล้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไกรตรงๆ เป็๞ครั้งแรกที่ไม่หลบเลี่ยง

ไกรนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวพลางยกมือลูบผมตัวเองแรงๆ เหมือนพยายามระงับความพลุ่งพล่านในอก ทว่ามุมปากกลับยังยกยิ้มร้ายอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“พี่เป็๞บ้า... ใช่ อันนี้พี่ยอมรับ” เสียงทุ้มต่ำห้าวระรื่นหู คราวนี้ไม่มีแววยั่วเย้าเหมือนเก่า “แต่คำว่าเกินไปของมึงคือตรงไหนเปรี้ยว? ตรงที่พี่กระซิบข้างหูมึง? ที่พี่ลูบขาโต๊ะใต้โต๊ะเรียน? หรือที่พี่ทำให้อาจารย์ดุมึงต่อหน้าคนอื่น?”

เขาโน้มตัวเข้าหาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียนที่แดงซ่านอีกครั้ง

“พี่ไม่อายสักนิด เพราะพี่ไม่เคยแกล้งทำตัวเป็๲คนดีมา๻ั้๹แ๻่แรก” เขากระซิบชิดใบหู 

“คนอื่นอาจจะอายแทนมึง แต่พี่แค่อยากให้มึงรู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ พี่ไม่อยากแกล้งทำตัวสุภาพบุรุษจอมปลอมเวลาอยู่กับมึงแค่สองคน”

ปลายนิ้วหนาเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาที่วาวโรจน์ไปด้วยไฟปรารถนาที่ยังคงลุกโชน

“เ๱ื่๵๹คนเยอะหรือเ๱ื่๵๹อาจารย์... พี่ไม่เกรงใจหรอก เพราะถ้าพี่มัวแต่เกรงใจ พี่คงไม่ได้เข้าใกล้ใจมึงขนาดนี้” เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอ 

“แล้วมึงล่ะเปรี้ยว? มึงอายคนอื่นจริงๆ หรือแค่อาย... ที่ใครๆ ก็เห็นว่ามึงตัวสั่นทุกครั้งที่พี่แตะต้อง?”

ไกรปล่อยมือจากคาง แต่กลับเลื่อนลงมาคว้ามือเรียวที่กำลังกำแน่นบนตักแล้วบีบกระชับไว้เบาๆ

“พี่รู้ว่ามึงโกรธ พี่ขอโทษก็ได้ที่ทำให้มึงต้องเสียหน้าต่อหน้าคนอื่น” น้ำเสียงเขานุ่มลงอย่างที่ไม่เคยเป็๲มาก่อน “แต่พี่ไม่ขอโทษหรอกนะที่พี่อยากได้มึง... เพราะถ้าพี่หยุดตอนนี้ มึงจะลืมพี่ได้ลงจริงๆ เหรอ?”

เขาดึงมือเล็กขึ้นมาประทับจูบลงบนหลังมือเบาๆ ริมฝีปากร้อนผ่าวที่๼ั๬๶ั๼ผิวเพียงชั่วครู่ทำเอาเปรี้ยวสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟลวก

“ถ้ามึงเกลียดพี่จริงๆ ก็บอกมาเลย” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ “พี่จะถอย... แต่ถ้ามึงแค่กลัว... กลัวว่าถ้าพี่ทำต่อไปแล้วมึงจะหยุดตัวเองไม่ได้ พี่ก็จะรอจนกว่ามึงจะพร้อมเอง”

เขาขยับตัวออกห่างเพียงเล็กน้อยให้เธอพอมีช่องว่างหายใจ แต่ท่อนขาแกร่งยังคงเบียดชิดไม่ยอมให้หนีไปไหนง่ายๆ

“หรืออยากให้พี่พิสูจน์อะไรบางอย่าง?” เขายิ้มกว้างขึ้น “อย่างเช่น... พามึงไปที่ที่ไม่มีใครเห็น แล้วพี่จะขอโทษมึงแบบจริงจัง... แบบที่ทำให้มึงลืมความอายทั้งหมดที่ผ่านมา”

ฝ่ามือกว้างวางทาบลงบนต้นขาเนียนอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่รุกราน ไม่กดหนัก แค่แตะไว้แ๶่๥เบาราวกับกำลังรอคำอนุญาตที่ไม่มีคำพูดออกมา

“บอกพี่มาเปรี้ยว... วันนี้มึงอยากให้พี่ทำยังไงต่อ? อยากให้พี่หยุดจริงๆ หรือ... อยากให้พี่พาไปที่ไหนสักแห่ง เพื่อคุยกันแค่เราสองคน?”

ไกรโน้มลงกระซิบชิดใบหูอีกครั้ง เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความกระหายที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ

“เพราะถ้ามึงยังเงียบแบบนี้... พี่จะถือว่ามึงยอมให้พี่พาไปที่ห้องพี่ แล้วพี่จะขอโทษมึงให้ 'เต็มที่' สมกับความผิดที่พี่ทำเลยนะ”