รุ่งเช้า...
รถตู้ขับเคลื่อนออกจากคฤหาสต์มุ่งหน้าไปที่สนามบิน สายตาของคุณนายไพลินจ้องมองไปยังคนขับรถไม่หาย ปกติแล้วเธอจะไม่ค่อยใส่ใจไอ้พจน์เท่าไหร่นัก แต่ความฝันเมื่อคืนนี้....มันก็ทำให้ร่องสวาทเปียกโชกราวกับเด็กฉี่ราดที่นอน...แรงกระแทกของชายหนุ่มกลัดมัน...มันคงไม่ได้รุนแรงเท่าความฝันของเมื่อคืนไปได้...
“คุณนายครับ”
“….”
“คุณนายไพลินครับ”
“อ๊ะ…..อะไร”
“ถึงแล้วครับ”
“ถึงแล้วแกก็มาเปิดประตูให้ฉันสิ”
ไอ้พจน์เดินลงมาจากรถ ก่อนจะเปิดประตูรถตู้ให้สาวใหญ่ คุณนายรีบตั้งสติพร้อมกับก้าวเท้าลงมา ชุดผ้าผืนบางปลิวไปตามสายลมฤดูร้อน มันแนบเนื้อของเธอจนเห็นอริยบถทุกอย่างของร่างกาย แม้จะยังไปไม่ถึงทะเล แต่แว่นกันแดดกลมโตและหมวกสานก็ถูกสวมใส่ไว้ก่อนเสียแล้ว
“กระเป๋าครับ”
“ขอบใจ”
“คุณนายครับ”
“อะไรอีก”
“คุณท่านฝากถามว่าคุณนายจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ”
“ฉันไม่รู้หรอก แล้วบอกเ้านายแกด้วยว่าไม่ต้องมาใส่ใจฉัน”
พูดจบ ร่างอวบใหญ่ก็เดินลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในสนามบินทันที ไพลินไม่อยากพูดถึงสามีเฒ่าของเธอให้เสียอารมณ์ และอีกอย่าง...เธอไม่อยากจะเห็นใบหน้าคมเข้มของไอ้คนขับรถไปนานกว่านี้ เพราะความฝันจากเมื่อคืน...มันทำให้ร่องสวาทใต้ชุดกระสันขึ้นมาอีกครั้ง
เวลาต่อมา...
เมื่อเครื่องบินลำโตขับเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพฯ และมุ่งหน้าลงมายังทะเลของภาคใต้ ลมฤดูร้อนก็โบกกระทบใบหน้าจนต้องรีบกุมหมวกเอาไว้ แสงแดดร้อนแรงสาดส่องทำให้ต้องรีบหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวมใส่ เมื่อมาถึงด้านหน้า คนขับรถจากทางโรงแรมจึงเดินมาเรียกเธอ
“คุณไพลินใช่มั้ยครับ”
“ใช่จ๊ะ”
“เชิญขึ้นรถได้เลยครับ ส่วนกระเป๋าเดี๋ยวผมจัดการเอง”
“ขอบใจจ๊ะ”
“แล้วอีกคนล่ะครับ” พนักงานโรงแรมถามเมื่อเห็นว่าสาวใหญ่มาแค่คนเดียว
“อีกคนเขาติดธุระน่ะ”
“อ้อ ครับ”
เมื่อบทสนทนาอันน่าเบื่อหน่ายจบลง รถตู้อีกคันก็มุ่งหน้าออกจากสนามบิน โรงแรมที่คุณนายได้จองนั้นหรูหราจนแทบจะไม่ต้องทำอะไร เมื่อมาถึงท่าเรือ เธอก็ถูกต้อนรับด้วยเครื่องดื่มเย็นฉ่ำ ก่อนที่เรือจะพานั่งผ่านท้องทะเลไปยังโรงแรมบนเกาะ
“อากาศดีอย่างนี้ฉันเที่ยวคนเดียวก็ได้”
คุณนายดื่มน้ำมะพร้าวรับกับลมทะเล ถ้าคิดกลับกัน นี่อาจจะเป็การท่องเที่ยวที่ดีของเธอก็ได้ ถ้าเกิดว่าสามีเฒ่ามาด้วย ก็คงจะเอาแต่นอนอยู่บนห้องทำให้เสียอารมณ์เอาเปล่าๆ การเดินทางครั้งนี้ ไพลินจึงคิดจะท่องเที่ยวราวกับสาววัยรุ่นอีกครั้ง เพราะชุดที่เตรียมมาแต่ละอย่าง...สามีแก่ไม่ยอมให้ใส่อย่างแน่นอน
236
