ทายาทจักรพรรดิ (NC18+)

เมืองUช่วงบ่ายแก่ๆ

"ฉันล้างจานหมดแล้วนะตา"อิงค์ร้องบอกคุณตาวัย60กว่าก่อนจะเดินออกมานั่งพัก เธอเสียแม่ไปตอน8ขวบและเสียยายไปตอน10ขวบ ส่วนพ่อจำไม่ได้ว่าเคยมี ตาบอกว่าพ่อเธอทิ้งแม่ไปตั้งแต่เกิดเธอเลยอาศัยอยู่กับแม่แล้วก็ตากับยาย พอแม่กับยายเสียไปเธอก็เหลือแค่ตา

ตาเป็นเจ้าของร้านบะหมี่เล็กๆเขาทำงานค่อนข้างหนักเพื่อส่งเธอเรียน เธอเองก็พยายามช่วยเท่าที่ทำได้ แต่อิงค์ไม่อยากทำงานที่ต้องใกล้ชิดผู้ชายเพราะงั้นงานประเภทบริการเธอจึงไม่ยอมทำ

สุดท้ายอิงค์ก็เจองานที่เหมาะกับเธอคืองานออนไลน์ เธอทำคลิปอัดเสียงเล่านิยายลงบนมีทูปมีคนติดตามอยู่หลายหมื่น ได้ค่าสมาชิกเดือนนึงก็5-6พันถึงจะไม่มากแต่ก็ช่วยลดภาระตาไปได้ อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องขอค่าใช้จ่ายรายวันจากตา

ยิ่งพอออสบอกให้เธออยู่หอพักฟรีๆก็ยิ่งทำให้เธอดีใจเข้าไปใหญ่ แต่ตอนนี้อิงค์ก็ยังไม่รู้เลยว่าเธอจะกลับไปอยู่ที่นั่นได้ไหม เธอทะเลาะกับออสอย่างแรงเพราะสิ่งที่เขาทำ และระหว่างนั้นเธอก็เดินไม่มองทางจนเกือบโดนงูกัดสุดท้ายกลายเป็นว่าออสเข้ามาช่วยทำให้เขาเกือบตาย

อิงค์นั่งเงียบด้วยความกังวลตอนนี้เธอไม่รู้จะไปเจอหน้าออสยังไง ความโกรธที่มีมันหายไปหมดแล้วตั้งแต่รู้ว่าออสโดดมาช่วยเธอไว้จนเขาโดนกัดเสียเอง แต่ความรู้สึกแย่ๆเมื่อคิดว่าตัวเองโดนข่มขืนก็ยังมีอยู่

"เอ็งจะกังวลอะไรอีกวะ ไหนบอกว่าเจ้านั่นมันฟื้นแล้วมันควรจะต้องดีใจไม่ใช่หรอวะ"ตาที่เห็นหลานตัวเองนั่งซึมๆอยู่จังได้ทักขึ้น

"มันกังวลเรื่องอื่นไงตา"อิงค์ตอบกลับ

"แล้วมันเรื่องอะไรหละ"ตาของอิงค์มองดูเธอด้วยความเป็นห่วง เพราะหลานของเขาตั้งแต่กลับมาก็เอาแต่ทำหน้าเครียด ลุกลี้ลุกลน กังวลจนนอนไม่หลับ

ก็เข้าใจได้หละนะถ้าบอกว่าเพื่อนเข้ามาช่วยจนตัวเองเกือบตาย แถมก่อนหน้านี้ยังสลบไม่ได้สติ แต่เมื่อเช้านี้ข่าวจากเพื่อนๆก็บอกว่าเด็กตนนั้นฟื้นแล้วปกติดีแล้วทำไมแทนที่อิงค์จะเลิกกังวลแล้วดีใจ เธอกลับมีสีหน้าเหมือนกำลังลำบากใจอะไรก็ไม่รู้แทน

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"อิงค์ตอบกลับ จะให้บอกตาได้ยังไงว่าโดนคนที่ช่วยปล้ำมา

"ไม่มีก็ไม่มี งั้นปิดร้านด้วย ตาไปให้อาหารไอ้ขามมันก่อน อ๋อ ถ้าสบายใจแล้วอย่าลืมแวะไปทักป้ามินตราด้วยนะ"พอพูดจบตาจันหรือตาของอิงค์ก็เดินออกจากบ้านไป

ร้านบะหมี่ของตานั้นเปิดตั้งแต่เช้าจนถึงบ่าย2หรือจนกว่าของที่เตรียมไว้จะหมดตอนนี้ของก็บ่าย2แล้วตาจึงปิดร้านแล้วออกไปข้างนอกตามปกติ

ไอ้ขามที่ตาเรียกคือหมาจรสีน้ำตาล มันโดนเอามาทิ้งตั้งแต่เด็กโชคดีที่คนแถวนี้ใจดียอมให้มันอยู่ ไม่เคยมีใครทำร้ายมัน เจ้าขามเลยสามารถอยู่แถวนี้ได้อย่างมีความสุข ทุกวันตาจันจะแวะไปเล่นกับมันหลังจากที่ปิดร้านบางวันก็เอาไก่ต้มไปให้มันกินด้วย

ส่วนป้ามินตราคือเพื่อนของแม่อิงค์ที่เสียไป เธอเป็นข้าราชการในสำนักงานเมืองหลังจากที่แม่อิงค์เสียเธอก็ช่วยเหลือครอบครัวอิงค์หลายๆอย่างทำให้พ้นช่วงเลวร้ายมาได้ เพราะงั้นการที่อิงค์ไปเรียนที่อื่นมานานตาเลยอยากให้แวะไปทักทายเธอด้วย

...

อิงค์ปิดร้านแล้วก็ตัดสินใจเดินไปที่บ้านป้ามินตราตามที่ตาบอก จริงๆแล้วเธอไม่ค่อยอยากจะไปเท่าไหร่เพราะครั้งล่าสุดที่ได้เจอกันนั้นทางฝั่งบ้านของป้ามินตราไม่ค่อยจะพอใจเธอนัก

"สวัสดีค่ะป้ามินตราอยู่มั้ยคะ"อิงค์ร้องถามอยู่หน้าบ้านหลังจากกดกริ่ง

"ใครเนี่ย"ประตูถูกเปิดออกมาโดยชายวัย40ต้นๆ

"หนูอิงค์เองค่ะคุณลุง"ชายคนที่เป็นประตูไม่ใช่ใครที่ไหนเขาคือนายสุวัตรเป็นสามีของนางมินตราที่อิงค์ตั้งใจจะมาหา แต่ส่วนตัวอิงค์ไม่ค่อยอยากจะเจอเขาเพราะเขามีทัศนคติที่ไม่ดีกับอิงค์เพราะคิดว่าครอบครัวอิงค์นั้นพยายามจะเกาะครอบครัวเขา

ต้องเข้าใจก่อนว่าตอนที่แม่อิงค์เสียใหม่ๆครอบครัวอิงค์นั้นได้มิตราช่วยเหลือเธอเยอะมากโดยเฉพาะเรื่องเงิน ทำให้นายสุวัตรที่เป็นสามีไม่ค่อยพอใจนัก

"ฉันจำได้น่า เข้ามาสิ"เขาพูดโดยไม่แยแสนัก อิงค์ซึ่งชินแล้วเลยเดินเข้าไปอย่างไม่คิดมาก

สามีของป้ามินตราคงคิดว่าอิงค์มาขอความช่วยเหลืออะไรอีกเลยไม่ค่อยอยากจะต้อนรับนัก แต่จะไล่ไปก็กลัวจะทะเลาะกับภรรยา แถมครั้งนี้อิงค์มีของติดมือมาด้วยถ้าไม่ให้เข้ามาคงเสียมารยาทเปล่าๆ

"มินตราพึ่งจะเลิกงานน่าจะกำลังกลับ"สุวัตรพูดกับอิงค์ก่อนจะบอกให้เธอไปนั่งรอส่วนตัวเขาก็เดินไปนั่งอ่านหนังสือ ถ้าอิงค์จำไม่ผิดนายสุวัตรนั้นทำงานธนาคาร ดูเหมือนวันนี้จะเป็นวันหยุดของเขาพอดีเลยอยู่ที่บ้าน อิงค์แอบถอนหายใจเล็กน้อยจริงๆเธอไม่ค่อยอยากจะเจอเขาเท่าไหร่

ไม่นานป้ามินตราก็กลับมา

"อ้าวหนูอิงค์ไม่ได้เจอกันนานเลยเป็นยังไงบ้าง"มินตราทักทายอย่างเป็นมิตรผิดกับสามีอย่างสิ้นเชิง

"สบายดีค่ะ พอดีปิดเทอมกลับมาบ้านเลยมาเยี่ยมนี่ของฝากค่ะ"อิงค์พูดก่อนจะยื่นกล่องของขวัญที่ห่อมาอย่างดีให้ ข้างในนั้นเป็นน้ำผึ้งยี่ห้อดังที่เธอซื้อมาจากในเมืองหลวง

"ขอบใจจ่ะแต่จริงๆไม่ต้องก็ได้นะเปลืองเปล่าๆ"มินตรารู้ว่าครอบครัวอิงค์ไม่ได้มีฐานะมากนักเพราะงั้นเธอไม่ได้อยากได้ของฝากอะไร

"ไม่เป็นไรค่ะมันเป็นของที่ดังในเมืองหลวงแต่ราคาไม่ได้แพงมากหรอก"อิงค์ตอบ

"จะว่าไปแล้วเราเรียนอะไรนะ แล้วหาเพื่อนได้บ้างหรือยัง"ป้ามินตราถามเสียงเรียบ

"เรียนการตลาดที่ครอสค่ะ มีเพื่อนใหม่แล้วทุกคนนิสัยดีหมด"พอได้ยินคำอิงค์ก็เล่าเร่ืองที่มหาวิทยาลัยให้เธอฟังอย่างร่าเริง

"เรียนครอสก็ดีนี่พอเรียนจบมาหางานดีๆทำให้ก็น่าจะตอบแทนอะไรได้บ้างเมียฉันช่วยไปตั้งเยอะจริงมั้ย"อยู่ดีๆนายสุวัตรที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้นมาดื้อๆ ทำให้สีหน้าของมินตราเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"นี่คุณไม่เอาหนะ"เมื่อได้ยินสามีพูดมินตราก็หันไปปรามเขาเบาๆ

อิงค์นั้นรู้นิสัยของเขาอยู่แล้วเลยพยายามที่จะไม่ใส่ใจ ตอนนี้อิงค์คิดว่าจะรีบๆลาแล้วก็กลับได้แล้วเพราะเธอมาทักทายตามารยาทเรียบร้อยแล้ว ถึงอิงค์จะเคารพป้ามินตราแต่เธอไม่อยากอยู่กับนายสุวัตรนานนัก

"แม่ใครมาหนะ"ยังไม่ทันจะได้ออกไปก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาเสียก่อน

"อ๋อเดี๋ยวเพื่อนผมจะแวะมาเที่ยวที่บ้าน วันนี้ช่วยเตรียมอาหารเยอะหน่อยนะครับ"ชายคนนั้นพูดกับนางมินตรา ก่อนหันมามองที่อิงค์อย่างแปลกใจ

"หือ กลับมาตอนไหนหละเนี่ยอิงค์"

"หวัดดีเพียว"