ราชันย์ปีสาทโลหิต

ในขณะที่หลานเยว่กำลังดีใจกับพลังของเขานั้น เขาก็ได้ยินเสียงผู้คนที่กำลังเดินเข้ามาในบริเวณที่เขานั้นได้ฝึกพลังกันอยู่

"ศิษย์น้อง~ ตอนนี้ฟ้าเริ่มที่จะมืดแล้ว

พวกเจ้าควรหยุดฝึกกันก่อน"

หลานชิงเดินมาพร้อมกับพูดขึ้น

"จินจวง! ตื่นได้แล้ว~"

จินฮังเข้าไปปลุกจินจวง

จินจวงตื่นขึ้นมาอย่างหงุนงง

"ท่านพี่~ มีอะไรงั้นรึ?"

"พวกเราจะกลับกันแล้ว~"

"เอ๋! จะกลับแล้ว? แต่ข้ายังฝึกยั..."

"ท่านพี่ เมื่อกี้เจ้ายังหลับอยู่เลย~

เจ้ายังจะมาพูดว่ากำลังฝึกอยู่อีกอย่างนั้นรึ?"

จินหรินพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

"ข้าหลับ?

ข้าขอโทษท่านพี่หลานที่ข้าไม่ได้ตั้งใจฝึก~"

จินจวงหันมาหาหลานเยว่พร้อมก้มหัว

"ไม่เป็นไร"

"ท่านพี่~ วันหลังข้าจะมาหาท่านพี่อีก

เมื่อถึงวันนั้นข้าจะเล่นกับท่านพี่ให้ได้เลย!"

จินหรินพูดพร้อมกับหันหลังกลับไป

"งั้นพวกข้าขอตัวลาไปก่อน~"

จินฮังหันไปพูดกับหลานชิงและหลานเยว่

"ขอบคุณท่านพี่หลานมากๆ ลาก่อน~"

จินจวงพูดพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม

และทั้งสามก็ได้เดินจากไป...

"ฮ่าๆ~

ศิษย์น้องทั้งสามติดเจ้าขนาดนี้เลยงั้นรึ?"

หลานชิงหันมาพูดกับหลานเยว่

หลานเยว่พลันถอนหายใจเล็กน้อย

"ท่านพี่ จากนี้ไปข้าจะไปฝึกพลังและเตรียม-พร้อมจนกว่าจะถึงวันเดินทาง"

"ห้ะ! กะทันหันอย่างนี้เลย?"

"เฮ้อ... เจ้าบอกข้าหน่อยไม่ได้รึไงว่าเจ้าจะไปฝึกที่ใด? ข้าจะได้ไปส่งอาหารให้เจ้าได้~"

"ข้าเพียงแค่ฝึกอยู่ในห้องเท่านั้น"

"ฝึกในห้อง?"

"แต่บางวันก็อาจจะไปฝึกอยู่ในป่า

แต่ท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะกินข้าวทุกวัน"

"งั้นก็ตามใจเจ้าละกัน~"

หลานชิงเดินจากไป...

จากนั้นหลานเยว่ก็กลับห้องและเข้าไปฝึกอยู่

ใน'ห้วงเวลามิติ'ทันที

เขาไปฝึกอยู่ในป่า

ได้ไปหาฝู่พิณบ้าง

และหลานเยว่ก็วนลูปอยู่อย่างนี้จนประมาณ

หนึ่งเดือนได้ผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว

เช้าวันรุ่งขึ้น (ก่อนวันออกเดินทาง)

หลานเยว่ก็ได้เดินออกมาข้างนอกห้อง

กำลังเดินสูดอากาศและยืดเส้นยืดสายตัวเอง

"ท่านพี่ ท่านกำลังจะไปที่ใด?"

หลานเยว่บังเอิญได้เจอกับหลานชิงเข้า

"ศิษย์น้อง~ เจ้ากลับมาแล้วงั้นรึ?!

ทุกคนต่างคิดถึงเจ้ามากเลยรู้ไหม?"

หลานชิงพูดด้วยความตกใจและดีใจ

"ข้ารู้ แต่ว่าท่านพี่จะไปที่ใด?"

"อ้อ! ข้ากำลังจะไปหาท่านแม่~

เจ้าก็ไปด้วยกันสิ ท่านแม่ต้องดีใจมากแน่ๆ"

และทั้งคู่ก็ได้มาถึงห้องที่แม่ของพวกเขาอยู่

"อ้าวลูก! กลับมาแล้วงั้นรึ?!"

หลานเสวี่ยเดินเข้ามากอดหลานเยว่ทันที

"ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านแม่เป็นห่วง"

"แต่เจ้าก็กำลังจะไปอีกแล้วนี่?"

หลานชิงพูดขึ้น

"จริงด้วย! ลูกจะไปเมื่อใดงั้นรึ?"

"พรุ่งนี้"

"ห้ะ!!!"

หลานเสวี่ย/หลานชิงต่างก็ตกใจกัน...