แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกใสของตึกระฟ้าใจกลางเมืองเข้ามายังห้องทำงานอันหรูหราของ “นัท” นั่งจมอยู่กับกองเอกสารมหาศาลหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยยิ้มแย้มตลอดเวลา บัดนี้เคร่งขรึมและเต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า
ดวงตาของเขาไม่ได้โฟกัสที่ตัวอักษรในเอกสารแต่อย่างใดแต่กลับมองไปยังรูปถ่ายใบเล็กที่วางอยู่มุมโต๊ะด้านหนึ่ง...รูปของเขากับน้ำที่ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แสนสดใส
เสียงจากสปีกเกอร์โฟนดังขึ้นเบาๆจนทำให้เขาเกิดอาการสะดุ้งเล็กน้อย “พี่นัทคะ ได้เวลาทานข้าวแล้วค่ะ” เสียงที่แสนสดใสของเลขาสาว
“โอเค...พี่เหลือเซ็นเอกสารอีกนิดหน่อยอ่ะกิ๊ฟ” นัทตอบโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองสายตายังคงวนเวียนอยู่ที่ภาพใบหน้าของแฟนสาวตลอดเวลา
บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อพนักงานคนอื่นๆเริ่มทยอยลุกออกจากโต๊ะเพื่อไปทานข้าวกลางวัน และในจังหวะนั้นเอง อรก็ปรากฏตัวขึ้นในชุดนักศึกษาเธอเดินตรงเข้ามาด้วยความมั่นใจใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาแอบมองหาใครบางคนอยู่ตลอดเวลา
“สวัสดีค่ะพี่กิ๊ฟ สวัสดีค่ะพี่ๆ ทุกคน” อรยกมือไหว้พนักงานที่เหลือบริเวณหน้าห้องพร้อมกับเอ่ยทักทายพนักงานที่เดินผ่านไป-มาด้วยน้ำเสียงสดใส“ตอนนี้พี่นัทอยู่ในห้องใช่ไหมคะ?”
“ค่ะคุณอร” กิ๊ฟเลขาสาวตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อรไม่รอช้า...เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานของนัททันที
ในขณะที่อรเดินผ่านกลุ่มพนักงานที่กำลังจับกลุ่มคุยกัน
“หนูเริ่มเห็นใจคุณอรเหมือนกันนะพี่” พนักงานคนหนึ่งกระซิบ“แอบชอบพี่นัทมาหลายปี ทั้งๆ ที่รู้ว่าพี่นัทคบกับคุณน้ำ แต่ก็ยังอดทนรอจนป่านนี้ ตอนนี้พี่นัทเลิกกับคุณน้ำแล้วไม่รู้ว่าพี่นัทจะเปิดใจให้กับคุณอรหรือเปล่า?”
“ความรักมันไม่มีเหตุผลหรอกพี่” กิ๊ฟตอบพลางส่ายหน้า “หน้าตาอย่างคุณอรถ้าจะพูดกันตามตรง ไม่จำเป็ต้องมารอพี่นัทนานขนาดนี้ก็ได้ หาผู้ชายดีๆ สักคนชีวิตก็น่าจะมีความสุขไปนานแล้ว”
“วันเกิดคุณอร คุณนัทก็ไม่ซื้อของให้สักอย่าง ใจแข็งปานหินเลยล่ะ ถ้าเป็หนู...ป่านนี้ถอดใจไปนานแล้ว”
“แต่ตอนนี้คุณอรคงเริ่มมีโอกาสบ้างแล้วล่ะนะ” พนักงานอีกคนเสริม
“จริงๆ คุณนัทน่าจะลองคบกับคุณอรบ้างนะ ชาติตระกูลก็คู่ควรกัน”
“คบกับคุณอรเนี่ยนะ?แค่เอารูปคุณน้ำออกจากโต๊ะคุณนัทให้ได้ก่อนเถอะ!”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับความจริงที่แสนเ็ป
ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบอรเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของนัทด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “สวัสดีค่ะพี่นัท”
“สวัสดีจ๊ะวันนี้ไม่มีเรียนเหรอ...อร?”นัทถามขึ้นโดยที่ยังไม่เงยหน้าจากเอกสารด้วยซ้ำไป
“ค่ะพี่นัท คลาสวันนี้อาจารย์แค่สั่งทำรายงานไว้ค่ะ” อรตอบพร้อมรอยยิ้มที่แสนน่ารัก
นัทเงยหน้าขึ้นมองสบตาเธอครู่หนึ่ง“แวะมาหาพี่บ่อยๆ อย่าให้พี่รู้นะว่าโดดเรียนมาอ่ะ ถ้าพี่รู้ว่าอรโดดเรียนมาพี่ไม่ยอมจริงๆ นะ”
“พี่นัทเป็แบบนี้ทุกทีเลย รู้ทันอรตลอด” อรหัวเราะเบาๆ พลางขยับเข้าไปใกล้
“เอาน่าๆ พี่ล้อเล่น โอเคๆ พี่ขอเก็บเอกสารแป๊บหนึ่งนะ”
ภายในร้าน FWB ไข่เจียวใจจดจ่ออยู่กับอยู่กับหน้าจอมือถือของน้ำภายในห้องนอนตัวเองเขากำลังขมวดคิ้วพลางพิมพ์คำค้นหาอย่างเคร่งเครียด “มือถือตกน้ำ ทำงัยดีอ่ะ?” นิ้วเลื่อนอ่านบทความเกี่ยวกับการกู้คืนข้อมูลและการซ่อมแซมเครื่องอย่างตั้งใจ
“ไข่เจียวๆๆ สายแล้วนะลูก! ลงมาช่วยพ่อเปิดร้านหน่อยวันนี้วันหยุดลูกค้าต้องเยอะแน่ๆ ทำอะไรอยู่เนี่ย!!!” เสียงะโของพ่อหมีดังมาจากชั้นล่าง
“วันนี้ผมลาป่วยหนึ่งวันครับพ่อ! ผมป่วยๆๆ ลากิจหนึ่งวันนนน!!!” ไข่เจียวะโตอบกลับไปทันควัน น้ำเสียงของเขายังคงใสแจ๋ว
“ป่วยอะไรของแกวะ! เสียงใสแจ๋วชัดขนาดนี้เนี่ยนะ?” พ่อหมีไม่ค่อยเชื่อเท่าใดนัก
“ก็เพิ่งป่วยเมื่อกี้นี้แหละพ่อ! ผมรู้ว่าพ่อเก่ง พ่อทำได้แน่ๆ เอาน่าพ่อ! วันนี้ผมลาหนึ่งวัน...ป่วยหนักมากจริงๆ นะพ่อ!”ไข่เจียวพยายามบีบคั้นน้ำเสียงให้ดูอิดโรย
“ดูมันทำ! ดูท่าทางลูกเราสิ อาการป่วยหนักมากเลยนะเนี่ยเราสองคนคงต้องหาซื้อกระเช้าดอกไม้ เดินขึ้นไปเยี่ยมด้วยมั้ง ท่าจะดีไม่เลวเลยนะ”พ่อหมีประชดพลางขำไปด้วย
“ช่างมันเถอะพ่อ! ลูกเราก็ไม่ได้หยุดมานานเหมือนกัน ปล่อยๆ ไปบ้างเถอะ! ไม่เป็ไรหรอกพ่อ” แม่ตุ๊กพูดไปพลางจัดร้านไปด้วย
ซุ้มร้านกาแฟบรรยากาศร่มรื่นภายในมหาวิทยาลัยกรุงเทพพัฒนาศึกษาฝ่ายมหาวิทยาลัย น้ำนั่งอยู่กับออมและดรีมบนโต๊ะเต็มไปด้วยตำราเรียนและชีทสรุปบทเรียนวางระเกะระกะ น้ำดูนิ่งเงียบขรึมกว่าปกติดวงตาของเธอยังคงเศร้าหมอง
“เป็งัยบ้าง! เข้าใจที่พี่อธิบายแล้วใช่ไหม?” ออมถามด้วยความห่วงใย
“ค่ะพี่ออม พี่เก่งเหมือนเดิมเป๊ะ อธิบายเข้าใจง่ายมากค่ะ” น้ำเสียงแ่เบาแต่แววตาเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย
“แล้วตอนนี้แกโอเคยังอ่ะ?” ดรีมถามเข้าประเด็นตรงๆด้วยความรู้สึกห่วงเพื่อน
น้ำนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับเพียงแ่เบา“อืมๆ ก็นิดหนึ่งแหละดรีม”
“แกต้องเสียสติขนาดไหน ถึงได้ปาโทรศัพท์ทิ้งน้ำไปแบบนั้นเนี่ย!” ดรีมบ่นอุบทันที
“ดรีมมมมม!” ออมดุเสียงเข้มทำให้ดรีมต้องรีบหดหัวลงด้วยความรู้สึกผิด “เื่เพิ่งเกิดไม่กี่วัน ให้เวลาน้ำหน่อยสิ”
ทันใดนั้นเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของออมก็ดังขึ้นออมขมวดคิ้วมองเบอร์แปลกที่โชว์อยู่บนหน้าจอ “ใครโทรมาหาพี่เนี่ย เบอร์ไม่คุ้นเลยอ่ะ...ฮัลโหลสวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ ขอสายป้าออมหน่อยครับ?”เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย
“ไม่ใช่ป้าออมค่ะ! มีแต่พี่ออมนะคะ ไม่ทราบว่าจากไหนคะ?” ออมตอบกลับด้วยความสงสัยคิ้วขมวดเล็กน้อย
“อ๋อครับผม ต้องขอโทษด้วยครับ พอดีผมเห็นเมมชื่อป้าออมไว้ก็นึกว่าเป็ป้าน่ะครับ พอดีผมเก็บโทรศัพท์ของคุณน้ำได้ที่ร้านครับ ไม่ทราบว่าคุณออมรู้จักกับคุณน้ำหรือเปล่าครับ?”
เสียงต้นสายจากชายแปลกหน้าทำให้ออมชะงักไปทันทีเธอหันไปจ้องน้ำที่นั่งอยู่ข้างๆ ทันที “พี่เพิ่งรู้ว่าน้ำเมมชื่อพี่เป็ป้าออม!เดี๋ยวเถอะ!!!!”
“เอ่อ...คือว่า...ผมอยากคืนโทรศัพท์ให้น้องน้ำครับ” ชายในสายเอ่ยปากต่อ
“สักครู่นะคะ”
“มีอะไรเหรอคะพี่ออม?”น้ำถามด้วยความสงสัย
“ผู้ชายคนนี้บอกว่า เป็คนเก็บมือถือของน้ำได้ อยากคืนให้น้ำ”
“ใครเหรอพี่ออม?”
“ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ”
“หนูว่าอย่าเลยพี่ ช่างมันเถอะ สมัยนี้ไว้ใจไม่ค่อยได้โทรศัพท์เครื่องเดียวไม่เป็ไรหรอกพี่” ดรีมรีบพูดแทรกขึ้นมาด้วยความหวาดระแวง “พวกรูปกับคลิป ไอ้น้ำก็สำรองไว้หมดอยู่แล้วนี่”
“เอางี้ล่ะกันพี่ บอกเขาว่าเดี๋ยวโทรกลับ” ออมเสนอทางออกที่ดูปลอดภัยที่สุด
“ฮัลโหลคะ คืองี้นะคะ...” ออมพยายามจะพูดต่อ
“เอ่อ...คือ...ผมได้ยินหมดแล้วครับ ผมไม่น่ากลัวอย่างที่คิดหรอกครับผมแค่อยากคืนโทรศัพท์คุณน้ำเฉยๆ มารับคืนได้ที่ร้านเบเกอรี่ในซอยข้างๆมหาวิทยาลัย. ผมอยู่ที่ร้านตลอด คิดว่าน้องคงเผลอทำตกน้ำตอนนี้เครื่องใช้ได้ตามปกติแล้วนะครับ” เสียงปลายสายพูดอย่างสุภาพ
“อืมๆๆ ขอบคุณมากนะคะ ที่เก็บไว้ให้” ออมตอบ
“ไม่เป็ไรครับ ไว้เจอกันครับ”
หลังจากวางสายออมก็หันมาจ้องหน้าน้ำอย่างจริงจัง “เอางัยน้ำ ว่างัย...อยากได้เครื่องคืนไหม?”
“น้ำ...น้ำ...” น้ำทำสีหน้าลังเล เสียงของน้ำแ่เบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ถ้างั้นพี่ถามน้ำจริงๆ นะ น้ำอยากได้โทรศัพท์คืนไหม? หรืออยากจะให้มันหายไปจากชีวิตของน้ำตลอดกาล?” ออมถามจี้จุดสำคัญ “พี่รู้ดีว่าโทรศัพท์เครื่องนี้พี่นัทซื้อให้จะเอายังงัย?”
น้ำนิ่งไปชั่วขณะความทรงจำทั้งหมดที่อยู่ในเครื่องนั้น ไม่ว่าจะเป็รูปถ่าย, ข้อความและวิดีโอล้วนแล้วแต่เป็สิ่งที่เชื่อมโยงเธอกับพี่นัทไว้ “ถ้าจะให้น้ำตอบจริงๆ น้ำอยากได้คืนค่ะพี่ออมโทรศัพท์เครื่องนั้นคือ...คะ...คือความทรงจำทั้งหมดของน้ำยังอยู่ในโทรศัพท์เครื่องนั้น”
“พี่นัทของแกจะรู้ไหมว่า เขาทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งเ็ปได้ถึงขนาดนี้ทำไมน้ำตาของแก มันถึงได้ดูไร้ค่าแบบนี้!” ดรีมตัดพ้อแทนเพื่อนด้วยความเจ็บใจ
“เอายังงัยดีแม่สาวสวยคนเก่งของพี่ออม” ออมถามย้ำ
“รอยยิ้มที่ร่าเริงของแกหายไปนานแล้วนะ ดรีมอยากได้น้ำคนเดิมกลับมาจริงๆ”
น้ำไม่ได้ตอบอะไรได้แต่พยักหน้าช้าๆใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า
“จะกินอะไรก่อนไหมน้ำ?”ออมถาม
“ไม่เป็ไรหรอกพี่ออม ไปกินที่ร้านตานั่นเลยก็แล้วกัน”
“ดรีมว่านายคนนี้นิสัยไม่ดีแน่ๆ ป่านนี้คงแอบดูข้อมูลในมือถือหมดแล้วมั้งคงมองหาคลิปโป๊แล้วก็เอาไปคุยกับเพื่อนชัวร์เลยแล้วนายคนนั้นเข้ามือถือน้ำได้ยังงัยอ่ะ ไม่ได้ใส่รหัสเข้าเครื่องไว้เหรอ?” ดรีมบ่นอุบ
“ปกติอ่ะน้ำใส่แต่ตอนที่ทะเลาะกับพี่นัทก็เข้าไปลบรูปหลายครั้งน้ำทั้งหงุดหงิดทั้งโกรธก็เลยเอารหัสออก จะได้ลบรูปลบโพสต์ง่ายขึ้น”
“แล้วเป็งัยล่ะ!ทำตัวเองแท้ๆ”
“ดรีมไม่ต้องไปต่อว่าน้ำแล้วแหละ พอแล้ว!! พี่ว่าไม่หรอกมั้งอ่ะนายคนนั้นก็แค่อยากหาคนมารับโทรศัพท์คืนมากกว่า” ออมพยายามมองในแง่ดี
“คงไม่มีอะไรหรอกดรีม แกก็มองโลกในแง่ร้ายเกินไปเขาคงไล่โทรหาคนที่รู้จักน้ำนั่นแหละ”
“เอ่อๆๆก็หวังว่างั้นแหละ”
บรรยากาศภายในร้านFWB ยามเย็นวันนี้ดูแปลกตาไปกว่าทุกวันไข่เจียวดูขยันขันแข็งเป็พิเศษ เขาจัดวางขนมปังและคัพเค้กอย่างประณีต เช็ดถูตู้ไอติมใสแจ๋วจนสะอาดเอี่ยมราวกับเตรียมต้อนรับแขกคนพิเศษ
“วันนี้มีอะไรเป็พิเศษหรือเปล่า? พ่อเห็นลูกจัดร้านั้แ่เมื่อวานวันนี้ร้านดูสะอาดสะอ้านผิดปกติจนพ่อคิดว่าเดินเข้าผิดร้านเลยนะเนี่ย!”พ่อหมีเอ่ยแซวพลางเดินเข้ามาดูความเรียบร้อยหลายจุด
“ไม่มีอะไรหรอกพ่อ ผมก็แค่อยากจัดร้านให้สะอาดเรียบร้อยเฉยๆ ไม่ได้ทำมานานแล้วไม่ดีเหรอพ่อ?”ไข่เจียวตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มปากไม่หุบตลอดเวลา
“พ่อเลี้ยงแกมาั้แ่เล็กๆ คิดว่าพ่อดูไม่ออกเหรอท่าทางแบบนี้ต้องนัดสาวมาดูตัวที่ร้านแน่ๆ ไม่คิดจะแนะนำให้พ่อรู้จักกับว่าที่สะใภ้หน่อยเหรองัย?”
“พ่อนี่ก็พูดไปเรื่อย หลุดไปไกลมากกกกก!” ไข่เจียวหัวเราะแก้เขิน “นัดดูตัวสาวที่ไหนกันนนนน”
“วันนี้แต่งตัวหล่อเนี๊ยบกว่าปกติชัดเจนขนาดนี้ ยิ่งน่าสงสัย!”
ในจังหวะนั้นเองออม,ดรีมและน้ำ...สามสาวเดินเข้ามาในร้านพอดี “เชิญๆ ครับ ข้างในยังมีที่ว่างครับ”ไข่เจียวเอ่ยต้อนรับด้วยน้ำเสียงสดใสมาก
“ร้านนี้มีอะไรอร่อยๆ บ้างคะ?” ออมเอ่ยปากถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“แนะนำคัพเค้กวานิลลาครับ ไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป ทานคู่กับกาแฟร้อนๆลงตัวที่สุดครับ ส่วนไอติมมีหลากรสหลากสีครับ”
น้ำจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกคุ้นๆ“นายคือคนที่เก็บโทรศัพท์ได้ใช่ไหม? เสียงคุ้นมาก น้ำจำได้ล่ะ นายคือคนที่เอาน้ำส้มมาให้น้ำใช่ป่ะคะ?”
“อ๋อๆๆ ใช่ครับผม!” ไข่เจียวตอบพร้อมรอยยิ้มที่กว้างจนแทบจะถึงใบหู
“ยังงัยก็ต้องขอขอบใจนายมากนะ ที่ช่วยเก็บโทรศัพท์ให้น้องน้ำ” ออมเอ่ยปาก
“ไม่เป็ไรครับ ยินดีครับ ผมคิดว่าคุณน้ำคงเผลอทำตกไว้ตอนเดินผ่านร้านน่ะครับ”
“ค่ะ...ขอบคุณมากนะคะ” น้ำพูดพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย“ตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้คืนซะแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปหยิบโทรศัพท์มาคืนให้นะครับ!” ไข่เจียวอยู่ในอาการความตื่นเต้นก่อนจะรีบเดินกึ่งวิ่งไปหลังร้านด้วยท่าทางอารมณ์ดีอย่างที่สุด
ดรีมที่สังเกตเห็นทุกอย่างด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนักรีบโน้มตัวไปกระซิบข้างหูออม “พี่ออม...ดรีมว่ารีบกินรีบกลับดีกว่าไหมพี่? เวลาเขาพูด สายตานายนั่นมองน้ำตลอดเลยนะพี่ออม!นายคนนี้โรคจิตแน่ๆ นิสัยก็แย่มากที่แอบเปิดดูโทรศัพท์คนอื่น!”
“อืมๆ พี่ก็แอบเห็นเหมือนกัน” ออมกระซิบตอบด้วยสีหน้ากังวล“ตอนแรกพี่นึกว่าคิดไปเอง แต่นี่จ้องมองน้ำแบบตาไม่กะพริบเลย น่ากลัวมากขอบอก!”
“มีอะไรเหรอดรีม...พี่ออม?” น้ำหันไปถามทันทีเมื่อเห็นทั้งสองคนทำท่าทางลับลมคมใน“ไม่มีอะไรหรอกมั้งพี่ออม พี่เขาก็ถามตามปกติไม่เห็นมีอะไรเลย พี่ออมกับดรีมคิดมากไปหรือเปล่า?”
“จ้า! แม่คนสวย สาวสวยผู้ที่เคยชินกับการถูกจ้องมองจากคนแปลกหน้าจนไม่รู้สึกอะไรเลย”ดรีมบ่นพึมพำทิ้งท้าย
ในคืนนั้นเอง...ไข่เจียวหยิบสมุดขึ้นมาบันทึกเื่ราววันนี้อย่างอารมณ์ดีเป็พิเศษ“วันนี้ได้ยืนใกล้ๆ น้องจมูกแดง คืนโทรศัพท์ไปแล้วแหละเป็ครั้งแรกที่ได้คุยกัน...”
320
