“ซีห่าวถ้าเ้าจัดการเื่พ่อแม่แล้ว ไม่มีที่อยู่ก็ไปที่ศาลเ้าพ่อเสือขาวล่ะ ที่นั่นมีิญญาเร่ร่อนอยู่เยอะ มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนที่เ้ารู้จัก”
“จริงหรือ! ข้าต้องไปแน่ ข้าจะไปพร้อมกับเ้า ขอเวลาข้าไปเข้าฝัน บอกท่านพ่อท่านแม่ก่อน เ้าอยู่ตรงนี้รอข้า”
เซียวเหยา นั่งรออยู่มานั่งตรงหน้าบ้าน ‘ทำไมถึงรู้สึกร้อนรุ่ม ละอ่อนเพลียแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ พลังเรากำลังจะหมดไป ไม่ได้ข้าต้องช่วยค้นหาหวังเหว่ยให้เจอก่อน’
‘ภรรยาเขารับปากแล้ว ว่าอยู่ที่ไหนจะหาของเซ่นไหว้ ไปที่ศาลเ้าพ่อเสือขาว คงแค่รู้สึกเหนื่อย นั่งสมาธิรอซีห่าว ก็แล้วกัน’
ใกล้สว่างของวันใหม่ ซีห่าวที่เข้าฝันพ่อกับแม่ และน้องชายน้องสะใภ้ ให้ฝันพร้อมกันทั้งสี่คน ใช้พลังไปเยอะ ต้องบอกภาพเล่าเื่ราว กว่าจะจบก็เป็เวลายามอิ๋น (03.00-05.00น.)
“เด็กน้อยข้าจัดการ บอกเล่าเื่ราวอ่านความฝัน ให้แก่พวกเขาเรียบร้อยแล้ว ดูท่าทางเหมือนเ้าเหนื่อย กลางวันแดดแรงจะทำให้ิญญาของข้าอ่อนแรง เรารีบไปตอนนี้กันเถอะ”
“ไปสำรวจบ้านแถวที่เกิดเหตุ เผื่อจะเจอกับหวังเหว่ย แล้วพวกเราค่อยกลับไปที่ศาลเ้าพ่อเสือขาว” เซียวเหยาหลังจากที่ได้นั่งสมาธิแล้วเรี่ยวแรงกลับมาเหมือนเดิม ลอยออกนำหน้าไปก่อน
เซียวเหยายืนอยู่หน้าหมู่บ้าน ใช้จิตสำรวจหาชายหนุ่ม อายุประมาณรุ่นเดียวกับซีห่าว และมีแสงที่หัวสีเทา
“หมู่บ้านนี้ไม่มี ไปหมู่บ้านอื่นเถอะ!” ทั้งสองสำรวจไปหลายหมู่บ้าน ที่อยู่ละแวกรอบเขา
“แสงแดดเริ่มร้อนแล้ว เราหาที่หลบก่อนเถอะ ข้ากลัวพลังจะหมดก่อน” ซีห่าวพูดแล้วก็มองหาที่หลบ
“ข้าไม่ได้เป็ิญญา ที่ต้องกลัวแสงแดด เ้าหาที่หลบเถอะ ถ้าเ้ารู้สึกหมดพลังหรือทนไม่ได้ ส่วนข้าจะหาต่อไป จะได้ไม่เสียเวลา”
“ถ้าเ้าไม่หยุดข้าก็ไม่หยุด แต่เ้าอย่ารำคาญ ข้าจะอยู่ใกล้กับเ้าเพื่อรับพลัง” ซีห่าวเลย กลายเป็เงาตามตัว ของเด็กน้อยล่องลอยตามกันไป
จนกระทั่งมาถึงหมู่บ้านป่าไผ่เตี้ย อยู่ใกล้ละแวกแถวูเา ที่ไม่ไกลจากจุดที่รถม้าตก ก็เป็เวลาเกือบเที่ยงวัน ซึ่งเป็เวลาที่แสงแดดจ้าที่สุด
“ท่าทางเ้าคงจะไม่ไหว ถ้าอย่างนั้นหาถ้ำตามแนวป่าไผ่ พักก่อนรอแดดอ่อนแสงแล้วค่อยหาต่อ” เซียวเหยาพา ดวงิญญาซีห่าว ไปหาถ้ำที่พอให้อาศัยหลบแสงแดดได้
“ลู่ซือผ่าฟืนเสร็จแล้ว ก็พักกินข้าวก่อน ค่อยเข้าป่าไปหาสมุนไพรกัน” เสียงหญิงวัยกลางคนดังขึ้น
เสียงนั้นทำให้เซียวเหยาหันไปมอง กระท่อมที่อยู่ห่างจากถ้ำไปไม่ไกล จึงเปลี่ยนทิศทางจากถ้ำ มาที่กระท่อม เพราะชื่อที่ถูกเลือกแปลว่า หลงทิศทาง
“หน้าตากร้านดำเพราะแสงแดด จนมองไม่เห็นไฝ แล้วแผลที่คางล่ะ” เซียวเหยาเข้าไปสำรวจใกล้ๆ
“อืม! คืออะไร? ทำไมถึงรู้สึกว่ามีคนจับ ที่ใบหน้าแล้วก็ค้าง”
“เ้าเป็อะไรหรือลู่ซือ?”
“ข้ารู้สึกว่าเหมือนมีใครมาจับที่ใบหน้า แล้วก็ที่ค้างเท่านั้นไม่มีอะไรหรอกท่านป้า”
‘บนหัวไม่ได้มีแสงสีเทา หรือว่าเขาไม่ได้ป่วย หรือว่าคิดหนัก แต่…หน้าตาเขาคล้ายกับเด็กชายผู้นั้น หรือว่าความจำจะเสื่อมแต่ไม่ได้ป่วย เลยจำเหตุการณ์อะไรไม่ได้’
เซียวเหยากำลังตัดสินใจว่าจะทำยังไง ก็มีเสียงชายวัยกลางคนดังขึ้นเสียก่อน
“ิญญา! ที่บ้านเรามีิญญาได้ยังไง เขายืนอยู่ตรงนั้นอายุใกล้เคียงกับลู่ซือ หรือว่าพวกเขาจะรู้จักกัน”
“ซีห่าวดูเหมือนท่านลุงผู้นั้น จะมองเห็นเ้า ลองถามเื่ของชายผู้นี้ดู” ดวงิญญาของชายหนุ่ม รีบลอยเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคน
“ท่านลุงมองเห็นข้าอย่างนั้นรึ แล้วได้ยินเสียงข้าไหม!”
“ข้ามองเห็นเ้าได้ และได้ยินเสียงที่เ้าพูด นั่นเป็เพราะว่าเ้ามีพลังิญญาที่เข้มข้น ถึงปรากฏตัวให้ข้าเห็นได้”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ชายคนนี้ท่านลุงเก็บเขามา จากเขาที่มีโจรปล้นฆ่าข้างกับต้นไม้ใหญ่ ที่รถม้าตกไปข้างล่างใช่หรือไม่ เมื่อสองปีก่อน”
“ใช่แล้วเ้ารู้จักเขาอย่างนั้นหรือ! เขาความจำเสื่อม ข้าและภรรยาเก็บเขามาจากตรงนั้นจริง รักษาจนหายแล้ว แต่เขากลับจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็ใครมาจากไหน เราทั้งสองคนก็จนปัญญาจะไปตามหาญาติพี่น้อง ก็เลยเลี้ยงเขาเหมือนลูกเหมือนหลานอยู่ที่นี่”
“ชายคนนี้ลูกและภรรยาเขากำลังตามหาอยู่! ที่บ้านเข้าใจว่าเขาเสียชีวิตแล้ว เขามีหลุมฝังศพอยู่ที่ตระกูล”
“ตัวเขาอยู่ที่นี่ แล้วญาติพวกเขาเอาศพมาจากไหน ไม่ใช่ว่าเป็ศพปลอมหรอกหรือ”
“ร่างที่ถูกฝังอยู่ในหลุมศพ คือข้าเอง ตอนนี้ข้ามาตามหาเขา เพื่อให้แน่ใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่”
“แต่เขาจำใครไม่ได้เลย บางทีถ้าได้กลับไปอยู่สถานที่เดิม เขาอาจจะจำได้”
เซียวเหยาได้ยินแบบนั้น เดินเข้าไปลู่ซือเพื่อส่งพลังให้
“เ้ามองหาอะไร ิญญาเ้าไม่ได้มาผู้เดียวใช่ไหม มากับใคร”
“เออ! ท่านลุง ข้ามากับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของศาลเ้าพ่อเสือขาว เพียงแต่ท่านมองไม่เห็นเท่านั้น ตอนนี้สิ่งศักดิ์สิทธิ์กำลังรักษา อาการหลงลืมให้ชายผู้นั้นอยู่”
“แปลกมากซีห่าวข้าส่งพลังไปแล้ว เขากลับไม่หาย ลูกชายเขาก็หยุดพัฒนาการไปสองปีเหมือนกัน ข้าส่งพลังให้ไปนิดหน่อย ก็ฟื้นคืนสติมาได้ แต่ทำไมผู้เป็พ่อ ถึงดื้อด้านขนาดนี้”
“รักษาแล้ว ส่งพลังให้ก็ยังไม่ได้สติอีกหรือ” ซีห่าวถามขึ้น
“เกิดอุบัติเหตุหัวกระแทกหลายครั้ง ความจำอาจจะหายไปหมด แต่ถ้าเขาฟื้นคืนสติขึ้นมา เขาจะจำเหตุการณ์สองปี ที่ผ่านมาไม่ได้” เสียงการพูดอธิบาย ของชายวัยกลางคนดังขึ้น เขาไม่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายหนึ่ง แต่สามารถฟังและดูท่าทางของ ซีห่าวได้
ปั๊ก! เสียงตบศีรษะดังขึ้น เมื่อรักษาดีๆ ไม่หาย เซียวเหยาเลยตบหัว หวังเหว่ยไปอย่างแรง จนะเืไปทั้งหัว
“โอ๊ย! ใครกันมาทุบหัวข้า?” เขาพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมารูปที่ศีรษะ แล้วมองไปรอบตัว ที่มีแต่ความว่างเปล่า
“แล้วที่นี่คือที่ไหน! ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”
“ดูเหมือนว่าเขาจะจำได้แล้ว ท่านลุงเล่าให้เขาฟังด้วย” ซีห่าวรีบบอก
เื่ราวทั้งหมด ถูกถ่ายทอดบอกเล่ามาเป็มาจาก ชายวัยกลางคนก่อน โดยผ่านทั้งซีห่าวและเซียวเหยา ให้หวังเหว่ยปะติดปะต่อเื่ราว ทั้งหมด
“ข้าเกิดอุบัติเหตุ ท่านป้าท่านลุงเอาข้ามารักษา แต่ข้าความจำเสื่อม และอยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว ที่บ้านข้าได้จัดงานศพให้ โดยใช้ร่างของผู้อื่น ภรรยาข้ากลายเป็หม้าย และถูกรังแกจากญาติพี่น้อง โดยเฉพาะพี่ชายของข้า”
“ใช่แล้วตอนนี้ นางกำลังจ้างคนตามหาเ้าอยู่”
“ท่านลุงท่านป้าข้าจะกลับบ้าน ต้องไปจัดการเื่ราวทั้งหมดให้เรียบร้อย แต่…ว่าข้า ้าให้ท่านทั้งสองไปอยู่กับข้าด้วย”
“เราทั้งสองคนชินกับชีวิตแบบนี้แล้ว ถ้าให้ไปอยู่ในจวนคงจะอึดอัด”
“ท่านทั้งสองไม่ต้องกลัว ข้าจะแยกตระกูลออกมา ปลูกบ้านอยู่ติดกับป่าเขา ให้ท่านทั้งอยู่อย่างมีความสุข ไม่ต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำแบบนี้”
“ท่านลุงไปเถอะ ่แรกนี้ข้าจะยังอยู่ ช่วยชายหนุ่มผู้ก่อน มีอะไรข้าจะได้บอกกับเขาได้ โดยผ่านท่านลุง”
“ตกลงเราทั้งสองจะไปกับเ้าด้วย ขอเวลาเตรียมตัวเก็บสิ่งของก่อน ตำลึงที่มีคงจะจ้างรถม้า จากหมู่บ้านนี้ไปที่บ้านของเ้าได้”
“ระหว่างที่รอท่านลุงเตรียมข้าวของ ข้าขอไปหลบอยู่ในถ้ำก่อน แดดแรงเหลือเกิน ข้าเริ่มรู้สึกเหนื่อย” ซีห่าวพูดแล้วก็หันมามอง เซียวเหยาก่อนจะลอยเข้าไปในถ้ำ โดยมีเด็กน้อยตามเข้าไปด้วย
“รู้สึกเหนื่อยแปลกๆ ขอนั่งสมาธิก่อน”
“เ้ารู้สึกเหนื่อยอย่างนั้นเลย ดูเหมือนแสงที่ออกจากตัวเ้า อ่อนแรงลงไปด้วย เป็เพราะเ้าใช้พลังเยอะไปหน่อยหรือไม่”
“น่าจะเป็แบบนั้น ถ้าข้าหมดแรง หมดพลังแล้ว หรือว่าข้าไม่อยู่ ฝากเ้าสานต่อเื่ทั้งหมด ของครอบครัวหวังเหว่ยด้วย ให้พวกเขาหาซื้อที่ใกล้กับเขต ศาลเ้าพ่อเสือขาวก็ได้ พวกเขามีจิตใจดี ิญญาเร่ร่อนที่อยู่แถวนั้น จะได้มีเครื่องเซ่นไหว้กินไม่ขาด”
“ข้ารับปากว่าจะช่วยพวกเขา ให้เรียบร้อยแล้วข้าถึงจะไปอยู่ ที่ศาลเ้าพ่อเสือขาวอย่างที่เ้าแนะนำ”
เวลาผ่านไปจนถึง่เย็น
“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ รถม้าข้าวของเตรียมไว้หมดแล้ว”
ทุกคนออกเดินทาง จากหมู่บ้านป่าไผ่เตี้ย เข้าในเมืองที่ยังมีแสงให้พอได้เห็น รถม้าวิ่งไปไม่หยุด
คนขับรถมาก็แอบแปลกใจ เหมือนว่าวันนี้ไม่ใช่พระจันทร์เต็มดวง แต่ทำไมถึงมองเห็นถนนได้ชัดเจน ใน่ที่ไม่มีบ้านใครอยู่ก็ยังมองเห็น
เซียวเหยา ‘ถึงตรงไหนที่ดูมืด ส่งพลังไฟไว้ข้างทาง แค่นี้ทำไมพลังถึงได้หมดไปไว้ขนาดนี้ หรือว่าเรามาอยู่ในแดน มนุษย์นานเกินไปแล้ว’
ไม่เพียงแต่ ช่วยในเื่แสงสว่าง ยังเติมให้พลังให้ม้าและคนขับ
จนท้องฟ้าเริ่มสว่าง รถม้าก็วิ่งมาถึงเมือง เหลียงซาน
“ซีห่าว! ข้ารู้สึกไม่ดี ร่างกายเหมือนจะหมดพลัง ฝากเ้าด้วย ข้าต้องรีบกลับไปที่ศาลเ้าก่อน”
ิญญาของซีห่าวได้แต่มองตาม จะไม่ให้หมดพลังได้ยังไง นางให้แสงสว่างตลอดการเดินทาง ไหนจะเติมพลังให้คนขับและม้าอีก ตัวเขาก็ได้รับพลังมาไม่น้อย ดวงิญญาถึงแข็งแกร่งขึ้น
แต่…แทนที่ดวงจิตของเซียวเหยา จะกลับไปที่ศาลเ้า เด็กน้อยแวะไปหาหวังฟาง เขียนข้อความไว้ที่โต๊ะ
‘สามีของเ้ายังมีชีวิตอยู่ ที่เขาไม่กลับมา เพราะว่าไปรับาเ็ที่ศีรษะ ทำให้จำไม่ได้ว่า ตัวเองเป็ใครมาจากไหน ตอนนี้เขาหายแล้ว เดินทางอีกไม่นานก็จะมาถึงบ้าน’
หวังฟางเดินเข้าเห็น ข้อความในกระดาษ สองมือที่จับกระดาษสั่นไหว น้ำตาแห่งความดีใจไหลนองเต็มหน้า คนที่เสียชีวิตไปแล้ว กลับยังมีชีวิตอยู่ และกำลังเดินทางมาหานางและลูก
“ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอบคุณอภินิหารของเ้าพ่อเสือขาว ที่ช่วยตามหาสามีข้าจนเจอ ยังรักษาเขาจนหาย ชาตินี้ข้าจะไม่ลืมบุญคุณ”
“ท่านปู่! ข้ากลับมา แต่ร่างกายข้าอ่อนแอ จนไม่มีแรงแม้จะขยับตัวไปไหนแล้วเ้าค่ะ”
“เซียวเหยา! เ้าเป็อะไรไป ทำไมแสงอำนาจพลังหมดลงแบบนั้น เ้าได้ไปสังหารใครหรือไม่”
“ข้าไม่ได้สังหารใครเลย! จะมีก็แต่…”
“แต่อะไร? รีบบอกปู่มา เผื่อจะได้ช่วยทัน!”
“ข้าใช้พลังทำร้ายพี่ชายสามีของ หวังฟาง”
“แค่นั้นไม่น่าจะมีปัญหา เพราะเขาไม่ได้เสียชีวิตสักหน่อย ต้องมีอะไรเยอะกว่านั้นเ้าคิดมาให้ดี”
“โอ๊ย! ท่านปู่! ข้าปวดไปทั้งตัว แทบจะทนไม่ไหวแล้ว!”
“เ้ายังบอกปู่ไม่หมด ยังมีอะไรอีกที่เ้าทำลงไปอีกหรือไม่”
“เผาิญญาผีร้าย แล้วก็เผาที่อยู่ของโจร ไปสองที่”
“เ้าแค่เผาอย่างงั้นหรือ มีอะไรมากกว่านั้นหรือไม่?”
“ข้าใช้วิชากักขังพวกเขาไว้ เพื่อเราให้กองปราบไปจับ”
“แล้วก็โจรใจเหี้ยมโหด มันฆ่าเหยื่อเกือบทุกราย ข้าเลยเผาและกักขังพวกเขาไว้ในป่า พวกเขาอาจจะสำนึกตัวได้ ที่นั่นกองปราบหรือทหาร คงเข้าไปไม่ถึง”
“โอ้! เซียวเหยา ปู่คงช่วยอะไรเ้าไม่ได้แล้ว เ้าใช้ไฟสังหารผู้อื่น แม้จะไม่ตั้งใจและรู้เท่าทันก็เถอะ โจรพวกนั้นสมควรตายก็จริง แต่ว่าเ้าไม่มีสิทธิ์ ไปสังหารพวกเขาด้วยไฟ ที่ได้รับการชี้แนะมาจาก ผู้เฒ่าแห่งไฟ”
9K
