ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

และในเช้าวันใหม่ สารปลอมจากพระราชาอาณาจักรดีไวท์ส่งตรงมาถึงพระราชวังแบล็กบาร์ลอน ด้วยการเดินทางของนายทหารตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เมื่อทหารม้าเร็วนายนั้นมาถึงด้านหน้าพระราชวังแล้ว เขารีบวิ่งแจ้นเข้าพบพระราชาอาณาจักรนี้ในทันที โดยที่เขาไม่ทราบเลยว่าเขาจะไม่ได้กลับออกมาจากพระราชวังนี้อีกเลย“สารจากองค์เหนือหัวของข้าขอรับ...” ทหารม้าคนนั้นคุกเข่าเพื่อเป็นการให้เกียรติกับผู้ของแผ่นดิน ถึงแม้ว่าองค์ราชาที่เขากำลังคุกเข่าทำความเคารพอยู่นี้จะไม่ใช่ราชาของเขาก็ตาม“อื้ม....” พระราชานิโคลรัส ผู้ครองแผ่นดินอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอนกางสารออกเพื่ออ่านสิ่งที่อยู่ภายใน แต่เมื่อเขาอ่านมันได้เพียงสองบรรทัด มันกลับทำให้เขาเริ่มที่จะคิ้วขมวด เมื่ออ่านได้สักครึ่งหนึ่งของทั้งหมดมือก็เริ่มสั่นเทาเต็มไปด้วยความโกรธ และเมื่ออ่านจบเขาก็หยิบดาบขึ้นมาด้วยความทนไม่ไหว และดาบตรงนั้นได้ฟาดลงยังทหารม้าเร็วคนนั้นด้วยความรวดเร็ว ท่ามกลางความสงสัยของเหล่าขุนนาง และทหารมากมายที่อยู่ตรงนี้ และแน่นอนว่ามันรวมถึงเจ้าชายอันดับที่หนึ่งที่ยังงงๆกับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ เพราะโดยปกติแล้ว เสด็จพ่อหรือพระบิดาของเขาจะใจเย็นมาก ไม่น่าจะทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง หรือไม่มีเหตุผล เขาจึงถามออกไป“เสด็จพ่อ เกิดเรื่องอันใดขึ้นอย่างนั้นรึขอรับ... สารจากอาณาจักรดีไวท์กล่าวว่าเช่นไรบ้าง” องค์ชายจ้องมองไปที่สารนั้นด้วยความอยากรู้ เพราะอาการของพระบิดาของเขาเปลี่ยนไปหลังจากได้อ่านข้อความนั้น นิโคลรัสที่เห็นว่าบุตรชายของตัวเองถามออกมาอย่างนั้นก็ยื่นสารนั้นให้กับบุตรชายได้อ่านมันด้วยตัวเอง โดยที่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมาสักคำ ก่อนที่จะกลับไปนั่งบนบังลังด้วยความเดือดดาล องค์ชายอันดับหนึ่ง ปีเตอร์ ได้อ่านข้อความที่อยู่ในสารแล้วก็เดือดดาลไม่แพ้กัน เขาถึงกับเดินออกไปนอกท้องพระโรง อย่างเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาเป็นประโยคแรกว่า“เตรียมกำลังพลของเราให้พร้อม ... เราจะทำการบุกยึดทั้งอาณาดีไวท์ และทำลายสมาคมนักฆ่านั้นให้ราบคาบ” เขาโยนสารนั้นลงบนพื้นก่อนจะเดินจากไปที่ไหนสักแห่งหนึ่ง ทหารคนสนิทก้มลงมองไปยังสารนั้น ข้อความที่สรุปออกมาได้นั้นก็พบว่ามันสมควรแล้วที่ทั้งองค์ราช าและทั้งองค์ชายจะทรงควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ‘อาณาจักรดีไวท์ของเราไม่ได้เป็นขี้ข้าของอาณาจักรใด ... เราเชื่อในความถูกต้องเสมอมา และเสมอไป.. อาณาจักรของท่าน (แบล็กบาร์บิลอน) ทำการเข่นฆ่าประชาชนแห่งอาณาจักรดีไวท์ไปอย่างมากมายในอดีตที่ผ่านมา... การที่องค์ชายอันดับที่สองบุตรของท่านที่ต้องการเจรจาทางการทูตมากกว่ากำลังทหารนั้นนับเป็นเรื่องที่ดี .. แต่เรื่องบางเรื่องมันก็ต้องมีการแก้แค้นเป็นธรรมดา.. เลือดย่อมต้องล้างด้วยเลือดเป็นธรรมดาเช่นกัน... หวังว่าท่านราชา และองค์ชายอันดับที่หนึ่งนั้นจะเข้าใจในตัวของประชาชนของข้า และให้ถือว่าการตายของเจ้าชายอันดับที่สองนั้น เป็นเรื่องที่เสมอภาคไม่มีอะไรติดค้างต่อกันอีกต่อไป... ทีโอดอล ออน ดิ ดีไวท์’ แล้วสารนั้นแหละเป็นตัวจุดฉนวนแห่งความขัดแย้งชิ้นใหม่ของทั้งสองอาณาจักร แม้แต่ตัวของทหารคนสนิทอ่านก็ยังรู้สึกโกธรเป็นอย่างมากด้วยเช่นกัน แต่ในตอนนี้เขาจะต้องใจเย็นให้มาก เพราะว่าจากข้อสังเกตของเขา ในตอนนี้ภายในราชสำนักของอาณาจักรเหมือนมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างๆกะทันหัน ขุนนางหน้าใหม่หลากหลายคนที่พึ่งจะผ่านการสอบมานั้น ต่างเป็นผู้คนที่เขาไม่รู้จัก หรือเป็นบุคคลที่มาจากรากหญ้า และส่วนใหญ่ก็ไม่สามารถตรวจสอบได้เช่นกัน บางคนถึงกับโดนโยกย้ายตำแหน่งให้ไปทำหน้าที่ใหม่อย่างผิดสังเกต เขาจะต้องคอยสืบมาให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ ในมุม มุมหนึ่งของพระราชวังหลังนี้กับมีบุคคล บุคคลคนหนึ่งยิ้มออกมาที่มุมปากในเงามืดก่อนที่เขาจะหายไปอย่างไร้ล่องลอย และเขาคนนั้นคือบุคคลที่ได้รับอันดับที่หนึ่งตอนฝึกสายลับ ‘แคมบัส’ หัวหน้าศูนย์ลับประจำสาขาอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอน เมื่อออกมาภายในที่ปลอดภัยแล้ว เขาก็กดส่งข้อความให้กับหัวหน้าสมาคมนักฆ่าอย่าง ฌอน คริสเตียนโดยตรงทันที ‘ทุกอย่างเป็นไปตามสิ่งที่ท่านปรารถนาขอรับ ท่านผู้นำสูงสุด’ แน่นอนว่ามันเป็นแผนของฌอนตั้งแต่แรกแล้วที่จะให้พวกมิตรของศัตรูหันมาเป็นศัตรูกันเอง ก่อนที่เขาจะยึดทุกๆอย่างที่เป็นของพวกมันมาเป็นของตัวเองทั้งหมด ฌอนที่ได้รับข่าวในเช้าวันนี้ เขาก็อารมณ์ดีทันที เพราะทุกอย่างลงตัว และวันนี้เองลูกค้าที่ร้านเองก็เยอะมากด้วยเช่นกัน“เริ่มแผนการต่อไปเริ่มได้แล้ว” ฌอนพิมพ์ข้อความกลับไปอย่างนั้น และแน่นอนว่าในตอนนี้ทุกภาคส่วนของสมาคมนักฆ่าเริ่มที่จะเคลื่อนไหวแล้ว แนนซี่เองก็ดีใจที่เป้าหมายของฌอนใกล้จะสำเร็จ ตามข้อตกลงของเธอที่ทำไว้กับระบบแล้ว มันทำให้เธอเองก็อารมณ์ดีด้วยเช่นกัน แต่มันก็แตกต่างจากผู้คนในพระราชวังอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอนที่กำลังทำสารเพื่อใช้สำหรับการทำสงครามกับอาณาจักรดีไวท์ เหล่าทหาร และประชาชนหลายต่อหลายคนที่กำลังเตรียมตัวเข้ารายงานตัวกับทางราชสำนัก บางบุคคลก็ยังเป็นแค่ชาวบ้านตัวเล็กๆ ที่อยากมีส่วนร่วมกับสงครามในครั้งนี้ มันอาจจะเป็นเพราะว่าพวกเขาต่างรู้ว่าสารลับของอาณาจักรดีไวท์ที่ส่งมามันตีความได้เช่นไร มันไม่ได้หมายความว่า ‘การสิ้นพระชนขององค์ชายอันดับสองของพวกเขาเป็นเรื่องที่สูญเปล่าอย่างนั้นหรือ’ พวกเขาเหล่านั้นจึงต้องการที่จะเป็นทหาร เพื่อที่จะช่วยเป็นอีกหนึ่งในสิทธิ์เสียงว่าเจ้าชายอันดับสองของพวกเขานั้นมีคุณค่าทั้งทางกาย และจิตใจยังไง แต่ตามกฎของนานาอาณาจักรทั้งสิบที่ตั้งอยู่บนโลกแห่งนี้ เกี่ยวกับสงคราม พวกเขาได้ทำสัญญาและออกมาเป็นกฎของการทำสงครามขึ้นมา เพื่อเป็นมาตรฐานในการทำสงคราม หนึ่งในนั้นคือการประกาศสงครามกับอาณาจักรที่ตนหมายตาจะครอบครอง หรือต้องการจะโจมตีด้วยผลประโยชน์ที่ขัดแย้งต่อกัน เพื่อเป็นเกียรติในการศึก และทำการรบออกมาให้สมศักดิ์ศรีแห่งนักรบ และอีกอย่างมันจะได้ไม่เป็นการทำลายเศรษฐกิจ หรือเหล่าประชาชนที่ไม่ต้องการจะเข้าร่วมสงครามอีกด้วย คนธรรมดาหรือพ่อค้าจะได้มีเวลาตั้งตัว และหลีกเลี่ยงสงครามได้ทันการ โดยอาณาจักรที่ถูกสารสงครามจากอีกอาณาจักรหนึ่ง จะมีเวลาเตรียมตัวสำหรับการทำสงครามเป็นเวลา 1 เดือนเพียงเท่านั้น หลังจากนั้นอาณาจักรที่ส่งสารสงครามก็จะสามารถจู่โจมได้อย่างเต็มรูปแบบโดยไม่ผิดกฎสงครามและแน่นอนว่าม้าเร็วของอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอน ได้เคลื่อนตัวออกจากพระราชวังไป มุ่งหน้าออกไปทั่วทุกสารทิศ และแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นจะต้องเป็นอาณาดีไวท์ที่เป็นเป้าหมายการทำศึกของพวกเขา นายทหารคนหนึ่งเดินทางด้วยม้าที่เร็วที่สุดในอาณาจักร พร้อมกับสารม้วนสีแดงที่บ่งบอกว่าจะทำการโจมตีอาณาจักรดีไวท์อย่างชัดเจน ส่วนม้าตัวอื่นๆที่แบ่งออกไปตามทางนั้น ส่วนหนึ่งก็ต้องออกไปแจ้งกับอาณาจักรที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวกับสงครามเลย เพื่อให้พวกเขาเป็นพยานว่าพวกเขาจะสู้กันในสงครามตามกฎที่เคยได้ทำสัญญากันเพียงเท่านั้น และถ้าหากใครอยากจะเป็นพันธมิตรกับอาณาจักรไหนก็ให้ส่งสารกลับมาเป็นพันธมิตร และคอยช่วยเหลือกัน ส่วนฝ่ายที่เป็นกลางก็จะต้องตอบกลับมาด้วยเช่นกัน และมันก็เป็นหนึ่งในแผนของฌอนเช่นกันที่ต้องการให้มันเกิดขึ้น ฌอนสั่งงานให้กับสองพี่น้อง โจวและโวโรนิก้ากลับไปทำภารกิจเดิมที่พวกเขาเคยทำ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังกลัวว่าจะเป็นชายคนเดิมที่กลับมาส่งสาร แต่เมื่อได้ยินว่าชายคนนั้นตายไปแล้วจากปากของฌอน พวกเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะนึกแต่งบทละครของพวกเขา ที่จะทำการแสดงให้กับทหารม้าเร็วอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอนได้รับชม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 73

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 73

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้