บทนำ
ร่างของใครคนหนึ่งกำลังสั่นสะท้านบนเก้าอี้ สายตาของเขาจับจ้องชายหญิงคู่หนึ่งบนเวทีพวกเขาสวมชุดเ้าบ่าวเ้าสาว กำลังยืนยิ้มและหัวเราะกับมุกของพิธีกร
“ไอลดา”
เสียงทุ้มเรียกชื่อหญิงสาวผู้เป็อดีตคนรักแปร่งไปกว่าทุกครั้งแม้ว่าเ้าของเสียงจะไม่รู้ตัว แต่คนรอบข้างจับความรู้สึกของคนพูดได้ดี อีกทั้งยังมองเขาด้วยความเห็นใจ
ไม่มีใครคาดคิดว่าคนอย่าง‘นายแพทย์รัชยุทธ์ ภวันรัตนกุล’ คุณหมอหนุ่มวัยสามสิบปีที่กำลังมีอนาคตไกลจะถูกผู้หญิงทิ้งเพราะเขานั้นทั้งสุภาพ เรียบร้อย และมาจากครอบครัวที่มีหน้ามีตาในสังคมจึงเป็ที่น่าสงสัยว่าเพราะเหตุใด คู่รักที่คบหากันหลายปีจึงกลายเป็คู่ร้างทั้งๆที่พวกเขากำลังจะแต่งงานกันในต้นปีหน้า
“ฉันบอกแกแล้วว่าอย่าชวนไอ้พีทมาก็ไม่เชื่อ ดูสิ เพื่อนเรานั่งซึมตาละห้อยน่าสงสารว่ะ”
“ก็น้องไอให้ชวนนี่หว่า จะให้ฉันทำยังไง”
“พูดเบาๆหน่อยสิวะ เดี๋ยวมันก็ได้ยินหรอก”
เสียงสนทนาที่แม้ว่าเ้าตัวจะพยายามพูดให้เบาแค่ไหนแต่รัชยุทธ์กลับได้ยินทุกถ้อยคำของการสนทนา นั่นสินะ เขามาทำอะไรที่นี่กันนะก็คงเป็เพราะอยากมาเห็นอดีตว่าที่เ้าสาวมีความสุขกับชายอื่นให้เจ็บใจเล่นหรืออาจจะมาเพื่อสมน้ำหน้าตัวเองก็ได้ ไม่ก็คงทั้งสองข้อนั่นแหละคุณหมอหนุ่มนึกขันและสมเพชตัวเอง
เสี้ยวนาทีหนึ่งเ้าสาวคนสวยหันหน้ามาทางคนช้ำรักที่กำลังมองเธอด้วยความตัดพ้อสภาพร่างกายของอดีตคนรักทำให้เธอรู้สึกเวทนา ใบหน้าที่เคยขาวสะอาดกลับมีหนวดเคราปกคลุมคล้ายเ้าตัวไม่คิดจะสนใจดูแลตัวเองอีกทั้งขอบตาคล้ำและร่างกายที่ซูบผอมจนดูทรุดโทรม ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิด
เมื่องานเลี้ยงจบลงทางญาติ และเพื่อนสนิทของเ้าบ่าวเ้าสาวต่างพร้อมใจกันมาส่งทั้งสองขึ้นรถเพื่อไปยังเรือนหอ ทุกๆคนต่างมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้ายกเว้นแค่ร่างของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถคันสีดำฝั่งตรงข้ามกับพวกเขา
แน่ล่ะรอยยิ้มของคนถูกทิ้งหายไปพร้อมกับหัวใจที่ถูกปิดลง นับจากนี้เป็ต้นไปชีวิตของเขาจะมีแต่ครอบครัวกับงานเท่านั้น ส่วนคนรัก… คนรักอย่างนั้นหรือรัชยุทธ์ย้อนถามตัวเองในใจ ก่อนจะแสยะยิ้มเหยียดหยัน สำหรับเขาแล้วตอนนี้ผู้หญิงเป็สิ่งมีชีวิตที่เ้าเล่ห์และมีมารยาหลายร้อยเล่มเกวียน พวกหล่อนหลอกล่อและลวงให้ผู้ชายหลงรักหัวปักหัวปำพอมีเป้าหมายใหม่ก็พร้อมจะเดินไปหาดั่งไม้เลื้อย
เมื่อความรักไม่ได้ดั่งใจจึงยกฝ่ามือฟาดลงไปที่พวงมาลัยรถยนต์อย่างสุดจะกลั้นร่างสูงสั่นสะท้านจากแรงสะอื้น เพราะเขากำลังเ็ปคล้ายกับมีดนับพันเล่มปักตรงกลางหัวใจ
‘เราไม่น่ามาที่นี่เลย มาทำไมวะพีทมาเพื่อดูคนรักเก่าไปมีความสุขกับคนอื่นเหรอวะ’
มือเรียวบางกำพวงมาลัยรถยนต์แน่นเมื่อเห็นเ้าบ่าวโน้มลงหอมแก้มเ้าสาวอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงเชียร์จากทุกๆคนท่าทีของเ้าสาวที่ม้วนตัวเขินอาย กลับทำให้คนมองคิดว่านั่นเป็มารยาที่เธอใช้หลอกล่อให้ผู้ชายหลง
‘คู่ครอง คู่ชีวิต แม่ของลูก’
สามคำนี้จะไม่มีในพจนานุกรมของรัชยุทธ์ภวันรัตนกุลอีกเด็ดขาด จะมีก็เพียงแต่ ‘คู่นอน’เท่านั้นที่เขาให้ผู้หญิงที่กำลังจะผ่านเข้ามาในชีวิตได้รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนริมฝีปากหยัก เมื่อคิดว่าต่อจากนี้ เขาจะเป็ฝ่ายคุมเกมบ้างไม่มีอีกแล้วผู้ชายแสนดี
กระจกสีดำจะค่อยๆเลื่อนขึ้นไปจนปิดสนิทมันปิดตายไปพร้อมกับสิ่งที่เ้าของรถยนต์เคยเรียกว่าความรัก
732
