พอถึงวันนัดหมาย หลี่จื่ออิงก็ไปที่โรงน้ำชาเฮ่อิตามที่ฟู่หนานซีส่งข้อความมาถึงนาง หลงจู๊ร่างท้วมตรงเข้ามาต้อนรับนางด้วยตนเองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ราวกับว่าเขารอการปรากฏตัวของนางมานานเต็มที
“คุณหนูหลี่เชิญที่ห้องส่วนตัวชั้นสองเลยขอรับ คุณชายฟู่กับคุณหนูหรั่นรออยู่ก่อนแล้วขอรับ”
หญิงสาวพยักหน้าตอบรับพร้อมกับก้าวเดินตามหลังหลงจู๊ผู้นำทาง
“เ้าสองคนไม่ต้องตามไปหรอก คุณชายฟู่สั่งอาหารให้บ่าวของเขาและคุณหนูทั้งสองไว้ที่โถงด้านล่างแล้ว คนของข้าจะดูแลคุณหนูของเ้าให้เอง” หลงจู๊ร่างใหญ่ตวัดสายตามองเสี่ยวลู่และเสี่ยวถิงวูบหนึ่งด้วยความไม่พอใจ
ตามกฎของโรงน้ำชาเฮ่อิ บนห้องส่วนตัวชั้นสองบ่าวรับใช้ไม่อาจติดตามเ้านายขึ้นไปได้ ไม่คิดว่าพวกนางเป็ถึงสาวใช้จากจวนขุนนางใหญ่เื่แค่นี้กลับไม่รู้!
เสี่ยวลู่และเสี่ยวถิงลอบหันมาสบตากันด้วยสีหน้าผิดหวัง ก่อนจะออกจากจวนมาเฉินอาหมู่ก็กำชับพวกนางไม่รู้กี่ร้อยรอบว่าให้ติดตามคุณหนูอย่างใกล้ชิดตลอดเวลา แม้จะรู้ว่าโรงน้ำชามีกฎพวกนางก็แสร้งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ ไม่คิดว่าหลงจู๊จะเคร่งครัดกับระเบียบมากมายถึงเพียงนี้
“เ้าสองคนรออยู่ข้างล่างนี่ล่ะ ข้ามีธุระต้องทำหลังจากนี้คงจะอยู่ร่วมสนุกกับพวกเขาได้ไม่นาน หากข้าคุยเพลินไปหน่อยพอถึงเวลาแล้วเ้าก็บอกหลงจู๊ให้ส่งคนไปเตือนข้าด้วยก็แล้วกัน”
สาวใช้ทั้งสองพากันถอนหายใจโล่งอก คุณหนูของพวกนางไหวพริบดียิ่งนัก หลังจากนี้หากเห็นว่าคุณหนูหายขึ้นไปข้างบนนานเกินไป พวกนางก็แสร้งไปเตือนกับหลงจู๊ว่าถึงเวลากลับแล้วก็จะมีคนไปเรียนคุณหนูให้เอง
บนชั้นสองมีห้องส่วนตัวอยู่ประมาณเจ็ดแปดห้องซึ่งมีขนาดต่างกัน ห้องที่ฟู่หนานซีจองเอาไว้อยู่ด้านในสุดทางปีกขวาซึ่งเป็ห้องขนาดใหญ่ที่รองรับคนได้เจ็ดแปดคน นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดฟู่หนานซีจึงต้องเลือกห้องใหญ่ถึงเพียงนั้น เพราะพวกนางมีกันแค่สามคนเท่านั้น
พอหลงจู๊เปิดประตูห้องเชิญให้นางเข้าไป หญิงสาวจึงได้เห็นว่าห้องขนาดใหญ่นั้นโอ่โถง หรูหรา ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนชั้นดีหลายชิ้นดูดีกว่าห้องขนาดเล็กที่นางเคยมาใช้หลายเท่านัก
โต๊ะอาหารทรงเตี้ยถูกจัดวางไว้ด้านหนึ่งมีเบาะนุ่มที่ใช้นั่งกับพื้นวางอยู่รอบโต๊ะ อีกด้านที่นางมองไม่เห็นคาดว่าจะเป็ที่นั่งพิเศษที่แยกไว้ต่างหากถูกกั้นด้วยฉากกั้นห้องวาดลวดลายูเาและแม่น้ำงดงามประณีต
ตรงโต๊ะอาหารฟู่หนานซีนั่งหันหน้าไปทางหน้าต่างอยู่ฝั่งหนึ่ง หรั่นเซียงหยูนั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา พอนางเดินเข้ามาฟู่หนานซีก็รีบลุกขึ้นยืนและเชื้อเชิญให้นางไปนั่งข้างเขา
การพบหน้าอดีตสามีในชาติก่อนครั้งนี้ของนางไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวแสร้งทำเป็ไม่เห็นการกระทำของฟู่หนานซี นางรีบเดินไปอีกฝั่งของโต๊ะแล้วทรุดตัวลงนั่งติดกับหรั่นเซียงหยูแทน
“เ้าไม่นั่งข้างคุณชายฟู่เหมือนเดิมหรอกหรือ?” หรั่นเซียงหยูใจนวางตัวไม่ถูก แต่ไหนแต่ไรมาหลี่จื่ออิงก็แทบจะทำตัวติดกันกับฟู่หนานซีอยู่ตลอดเวลา ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมานั่งข้างตน
“เราสองคนไม่ค่อยได้พบเจอกันเลยนะเซียงเอ๋อร์ ข้าคิดถึงเ้า วันนี้เลยอยากนั่งกับเ้าน่ะพวกเราจะได้คุยกันได้ถนัดหน่อย”
“อ้อ..เช่นนี้เอง ข้าบอกท่านแล้วอย่างไรคุณชายฟู่ว่าอิงเอ๋อร์ของพวกเรายังเป็คนเดิม เป็คุณชายหลินต่างหากที่กีดกันเราสองคนไม่ให้พบนาง” หญิงสาวเริ่มเปิดฉากใส่ไฟ
“พี่ชายข้า? เขาทำอะไรหรือเซียงเอ๋อร์ข้าไม่เข้าใจที่เ้าพูด”
“เราสองคนเพียรไปเยี่ยมเ้าที่จวนตั้งหลายครั้ง แต่คุณชายหลินกลับไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปหาเ้าที่เรือนน่ะสิ ทำอย่างไรได้เล่า..ยามนี้เขากลายเป็คุณชายใหญ่ที่ได้รับการยอมรับทั้งจากท่านแม่ทัพและเ้า แม้แต่พวกเราที่เคยเข้าไปในจวนได้โดยสะดวก เวลานี้ก็ทำไม่ได้แล้ว”
เวลานี้หลี่จื่ออิงเพิ่งจะเข้าใจ หลายวันก่อนที่ฟู่หนานซีกับหรั่นเซียงหยูไปหานางที่จวนแล้วจู่ๆ ก็เงียบหายไป ที่แท้ก็เป็หลินสวินนี่เองที่ไม่ยอมให้คนทั้งคู่บุกเข้าไปถึงเรือนชั้นใน
“ข้ายังสงสัยอยู่ว่าพวกเ้าสองคนหายไปไหนและทำไมต้องเรียกข้าออกมาพบนอกจวน ที่แท้ก็เป็เช่นนี้เอง”
“เขายุยงหรือใส่ร้ายอะไรข้าให้เ้าฟังบ้างหรือเปล่าอิงเอ๋อร์ หมอนี่มันไว้ใจไม่ได้ เ้าอย่าไปหลงเชื่อมันง่ายๆ เชียวนะ” ฟู่หนานซีข่มกลั้นความไม่พอใจที่หลี่จื่ออิงเดินข้ามไปนั่งอีกฝั่ง สนทนากับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายราวกับไม่ใส่ใจ
“อย่าว่าแต่สนทนากันเลย ข้าแทบจะไม่ได้พบหน้าพี่สวินเลยด้วยซ้ำ แล้วเขาจะใส่ร้ายพวกเ้าสองคนเื่อันใดได้เล่า หรือมีอะไรที่ข้าไม่รู้? พวกเ้ารีบบอกมาเร็วเข้า”
เห็นท่าทางอยากรู้อยากเห็นของหลี่จื่ออิงแล้วฟู่หนานซีก็วางใจว่านางไม่ได้ระแคะระคายเื่อุบัติเหตุเมื่อสามวันก่อน นั่นหมายความว่าเถียนอี่ถงยังคงใช้งานต่อไปได้และหลินสวินก็เพียงแค่วางท่าอวดรู้ไปเท่านั้น
“ข้าคิดว่าที่เขาไม่ยอมให้ข้าเข้าไปหาเ้าเพราะมีแผนจะใส่ร้ายว่าข้าไม่คิดห่วงเ้าน่ะสิ หากเขาไม่พูดก็แล้วไป เวลานี้พวกเราได้อยู่ร่วมกันเหมือนเดิมก็ดื่มกินกันให้สนุกจะดีกว่า”
พอฟู่หนานซีกล่าวจบหญิงรับใช้หน้าตาจิ้มลิ้มจากโรงน้ำชาสามคนเดินเข้ามาในห้องส่วนตัว สองคนถือจานขนมสี่จานมาวางไว้บนโต๊ะ อีกคนก็รินน้ำชาใส่ถ้วยให้คนทั้งสาม
หญิงสาวแอบมองสายตาเป็ประกายของฟู่หนานซีที่หันไปสบตากับหรั่นเซียงหยูอยู่เงียบๆ
นางเชื่อว่าพวกเขาจะใช้ลูกไม้เดิมๆ กับน้ำชาในถ้วยของนางแน่นอน!! และจุดจบของนางก็คงเป็ต้องนอนไม่ได้สติอยู่เพียงลำพังสองต่อสองกับฟู่หนานซีภายในห้องส่วนตัว ฉากต่อมาก็คงเป็หรั่นเซียงหยูพาคนเข้ามาพบนางกับฟู่หนานซีโดยบังเอิญ!!
นิ้วมือขาวนวลของหลี่จื่ออิงจรดลงกับถ้วยน้ำชา ใช้ปลายนิ้วลูบข้างถ้วยอ้อยอิ่งดึงดูดสายตาของคนทั้งสองให้มองมาที่ถ้วยนั้น
“ร้อนเกินไปหน่อย” สิ้นเสียงของหญิงสาว บ่าวรับใช้หญิงสามคนที่มาคอยปรนนิบัติก็ถึงกับหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าขอโทษคุณหนูผู้สูงศักดิ์พัลวัน
“บ่าวขออภัยเ้าค่ะ คุณหนูเมตตาบ่าวด้วย เดี๋ยวบ่าวจะเปลี่ยนชาถ้วยใหม่ให้เ้าค่ะ”
“ไม่ต้อง!!” ฟู่หนานซีะโห้ามดังลั่นจนหญิงรับใช้รีบหดหัวหมอบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว
“ข้า..ข้าหมายถึงเปลี่ยนถ้วยชาแล้วน้ำชาในกาก็ยังร้อนเกินไปอยู่ดี เ้ารอให้เย็นสักประเดี๋ยวก็ได้แล้วมิใช่หรืออิงเอ๋อร์”
เป็อย่างที่นางคิดจริงๆ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่น้ำชาในกาหรือขนม แต่เป็ถ้วยชาที่หรั่นเซียงหยูรีบส่งมาวางตรงหน้านางแทนหน้าที่สาวใช้ หากต้องเปลี่ยนถ้วยชาใหม่ แผนการวางยาสลบให้นางของฟู่หนานซีก็จะไร้ประโยชน์
“ใช่ ข้ารออีกหน่อยก็ดื่มได้แล้วจะกลัวอะไรนักหนาน่ารำคาญจริง! พวกเ้าออกไปรออยู่ข้างนอกเลย หากพวกเราไม่เรียกก็ไม่ต้องเสนอหน้าเข้ามา!”
สาวใช้สามคนรีบโขกศีรษะลงกับพื้นคลานถอยหลังออกจากห้องไปทันทีตามคำสั่งของหลี่จื่ออิง และนั่นก็ทำให้ฟู่หนานซีกับหรั่นเซียงหยูถึงกับยิ้มกว้างออกมา พวกเขากำลังคิดจะหาทางกำจัดสาวใช้ทั้งสามให้พ้นตาอยู่แล้วเชียว ไม่คิดว่าหลี่จื่ออิงกลับเป็คนแก้ปัญหานี้ให้โดยที่ไม่ต้องออกแรง!
หลี่จื่ออิงกลับมาให้ความสนใจกับถ้วยชาตรงหน้าอีกครั้ง เวลานี้ทั้งฟู่หนานซีและหรั่นเซียงหยูก็ยกถ้วยชาขึ้นมาเป่าเบาๆ ราวกับว่าจะทำเป็ตัวอย่างให้นางเห็น
นางยกถ้วยขึ้นมาจรดริมฝีปากออกแรงเป่าช้าๆ ตามอย่างสหาย เมื่อเห็นว่าฟู่หนานซีจิบน้ำชาไปอึกหนึ่ง นางก็ทำตามบ้าง
“ชาหลงจิ่ง รสชาติดีจริงๆ” หญิงสาวจิบชาไปเกือบครึ่งถ้วยก่อนจะวางมันไว้ตามเดิม
ชาหลงจิ่งสีเขียวมรกตกลิ่นหอมสดชื่นแบบนี้นางก็เคยได้ดื่มบ่อยๆ รสชาติและสีสันของมันไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย หากในถ้วยชามียาสลบเจือปนอยู่จริงก็นับว่าพวกเขาเลือกใช้ยาชั้นดีที่ทำให้คนกินไม่รู้สึกถึงความผิดปกติได้เลย
“หากเ้าชอบก็ดื่มให้หมดสิ เดี๋ยวข้าเติมให้ใหม่อีกถ้วยเอง” หรั่นเซียงหยูส่งยิ้มหวาน ฉวยกาน้ำชามาถือไว้ในมืออย่างเอาใจใส่
4K
