โซ่ตรวนใจ

        ภายในห้องนั่งเล่น

        อนูปนั่งคู่กับฮารีม จินนี่เดินทางมาพร้อมกับทนายความ ร่างกายของเธอซูบผอมลงไปมาก แววตาซึมเศร้าดวงตาจ้องที่บาดแผลของอนูป “ผมเสียใจเรื่องของพี่ชายคุณ” จินนี่พยักหน้าไม่กล่าวอะไร ทนายความเลื่อนเอกสารใบหย่าของจินนี่ให้อนูป “คุณจีย่าเซ็นมาเรียบร้อยแล้วครับ ลูกความของผมไม่เรียกร้องค่าเสียหายหรือเงินเลี้ยงดูครับ” ปากกาด้ามทองหมุนเปิดปิดสายตาของอนูปไล่อ่านทุกตัวอักษรอย่างช้าๆ “ผมมีขอเรียกร้องครับ” จินนี่เงยหน้าขึ้น “คือผมต้องการให้การหย่านี้เป็นความลับ ไม่มีการตีแผ่ให้นักข่าวรับรู้ ผมจะเซ็นกำกับวันที่คือ 19สิงหาคม ตกลงไหมครับ” ฮารีมจ้องหน้าของอนูป กระซิบเบาๆ “19 สิงหาคม วันแต่งงานของฉันนายจะเล่นบ้าอะไรวะ” อนูปสะกิดหัวเข่าเพื่อนให้เงียบๆ “ตกลงค่ะ แต่หลังจากวันนั้นหนูจะเดินทางไปอยู่ที่เยอรมันนะคะ” อนูปก้มหน้าเซ็นชื่อในใบหย่า “ผมขอคุยกับคุณส่วนตัวได้ไหม จินนี่”

        ภายในห้องนอนของอนูป

        ร่างของทั้งคู่ยืนจ้องหน้ากัน อนูปก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าของจินนี่ “ผมทำให้คุณเจ็บปวดหลายครั้ง ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกัน ผมรู้ว่าคุณทุกข์ทรมานในเวลาที่ผมหยาบคายกับคุณ ผมพยายามให้คุณเข้าใจว่าผมรักอารีน่า จินนี่ ผมขอทราบความจริงได้ไหมว่า เกิดอะไรขึ้นกับคุณ” จินนี่เลิกคิ้วสูง “ชาร์มาไม่ได้เล่าอะไรให้อาจารย์ฟังหรือคะ” จินนี่ทรุดร่างนั่งลงบนเก้าอี้นวมใหญ่ จินนี่เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดเรื่องที่แท้งลูก ความเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ในห้องนั้น อนูปก้มหน้ารับฟังเรื่องราวทั้งหมด ความโกรธวินัยเพิ่มมากขึ้น “อาจารย์โชคดีนะคะ มีเพื่อนๆที่รักอาจารย์มาก” อนูปโอบใบหน้าของจินนี่ จุมพิตริมฝีปากเบาๆ ไม่ลุกล้ำเกินกว่านั้น “ผมชอบคุณมาก ชอบความกล้า ชอบเวลาคุณร่าเริง ในวันที่คุณเข้าเเข่งขัน คุณแสดงความยินดีเมื่อชาร์มาได้รับเหรียญทอง” จินนี่จับมือของอนูป “เรารักกันไม่ได้ หนูเข้าใจค่ะ”

        อนูปถอดสร้อยมงคลสูตรออกลำคอของเธอ จินนี่รู้สึกใจหายวาบ ปลายนิ้วของเขาเช็ดผงกุมกุมออกจากไรผมกลางหน้าผาก “คุณจะได้พบกับผู้ชายที่รักคุณ เขาคนนั้นจะมอบลูกน้อยน่ารักๆให้คุณ หลายปีต่อมาเราจะพบกัน คุณจะบอกผมว่า ขอบคุณค่ะ อาจารย์ที่เราได้หย่ากันในวันนี้” จินนี่โผล่เข้ากอดร่างของอนูป หญิงสาวปล่อยโฮออกมา “หนูรักอาจารย์จริงๆนะคะ” หยดน้ำตาของอนูปร่วงออกมา อนูปจุมพิตศีรษะของจินนี่ “ผมไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุรุนแรงทำให้พี่ชายของคุณต้องจบชีวิตแบบนั้น ผมไม่มีความสุขเลย ภาพของเขาติดตาผมตลอดเวลา” อนูปผละร่างของจินนี่ “คุณจะแก้แค้นแทนพี่สุธรรมก็ได้ แต่ผมขอพบหน้าลูกสาวของผมก่อนสักครั้ง” จินนี่เงยหน้าสบตากับอนูป “ทำไมต้องแก้แค้นด้วยค่ะ พี่คือคนร้าย ยิงตำรวจตายหลายคน พี่คือมาเฟีย ความจริงพ่อต่างหากค่ะ” จินนี่เช็ดหยดน้ำตาให้แห้ง “วันที่ 19สิงหาคม ใบหย่าจะส่งมาตามที่อยู่ที่นี่ค่ะ” ปลายนิ้วของอนูปเงยใบหน้าเรียวงามของจินนี่ “วันนี้วันเกิดของคุณ สุขสันต์วันเกิดครับ” อนูปหยิบกล่องของขวัญกำมะหยี่สีน้ำเงินที่วางเตรียมไว้บนโต๊ะทำงาน “ผมมีของขวัญจะมอบให้คุณ” อนูปเปิดฝากล่อง หยิบแหวนทองคำขาวฝังเพชรเม็ดงามตรงกลางวง “สวมมันไว้ห้ามถอด เราต่างก็รู้ว่า เราอยู่ด้วยกันไม่ได้ แต่สิ่งนี้คือตัวแทนของผม ผมจะคงอยู่ในมุมเล็กๆของหัวใจคุณ” อนูปสวมกอดร่างของจินนี่ในอ้อมแขนเป็นครั้งสุดท้าย

        สำนักงานสภาทนายความ Park Shield

        อารีน่ายื่นคำร้องของเลี้ยงดูอานีช่าเป็นไปตามที่อนูปคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้า เธอแนบเอกสารสัญญาของอรุณให้เพื่อนทนายความ “คุณจะว่าความคดีนี้เองหรือจะให้พวกผมช่วยยื่นคำฟ้อง” อารีน่ารู้สึกน้ำตาของเธอห้ามไม่อยู่ “ฉันแต่งคำฟ้องเรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันขอแค่สิทธิ์เลี้ยงดูลูกสาวอย่างเต็มที่เท่านั้น และขอกลับมาใช้นามสกุลของฉันด้วยค่ะ” หญิงสาวนั่งรอเจ้าหน้าที่จัดคิวทนายความผู้ช่วยให้เธอ “คุณทราบใช่ไหม ก่อนเรื่องนี้จะขึ้นศาล คุณต้องเตรียมใจในเรื่องการไกล่เกลี่ยและพบฝ่ายจำเลยมากกว่า 3 ครั้ง เพราะคดีอาจยืดเยื้อไปหลายปี” เสียงฝีเท้าของรองเท้าผู้ชายหยุดข้างโต๊ะทำงานของเจ้าหน้าที่ในสภาทนายความ อารีน่าก้มหน้ายอมรับ เธอสิ่งที่ได้ยิน “อารีน่า” ราชิตทนายความหนุ่มใหญ่ยืนตะลึงมองอารีน่าด้วยความดีใจ “ราชิต คุณทำงานที่นี่เหรอคะ” ราชิตยิ้มต้อนรับเธอ เขาคว้าเก้าอี้นั่งสีดำเลื่อนเข้ามานั่งใกล้เธอ “ลูกสาวใช่ไหมครับ เธอสบายดี และสามีของคุณเป็นไงบ้าง”

        สนามหญ้าด้านหน้ามีเรือนรับรอง ท่ามกลางหิมะตกลงมาปรอยๆ ทุกสิ่งทุกอย่างในบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวสวยงาม อารีน่านั่งในห้องรับรองด้านในตามลำพังกับราชิต “เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นนี้ค่ะ คุณช่วยฉันได้ไหม” ราชิตได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากอารีน่า “แล้วถ้าผมขอถามตรงๆว่า ใครคือพ่อของเด็ก คุณตอบผมได้ไหม” อารีน่านั่งเงียบเพราะเธอไม่รู้เช่นกัน   “เรื่องนี้ เรามีโอกาสชนะเพียง 20% เพราะอะไรรู้ไหม เพราะว่า อรุณเป็นคนนำเชื้อหรือสเปริมส์มาทำการผสมเทียม และคุณยินยอมแค่ฝากครรภ์ เมื่อคลอดแล้วครับ 5 เดือนเต็ม คุณจะส่งมอบเด็กทารกให้ตระกูลอันวาร์โดยชอบธรรม” ราชิตเลื่อนแผ่นกระดาษให้เธอ “แต่ผมจะช่วยคุณครับ ผมคิดว่าผมพอมีวิธี” สีหน้าของอารีน่าเริ่มดีขึ้น “ฉันต้องทำอะไรบ้างค่ะ” ราชิตอ่านข้อสัญญาอีกฉบับของอนูปและใบหย่าที่อินเดีย “ฟ้องอนูปให้ข้อหา หน่วงเหนี่ยวกักขัง ทำร้ายจิตใจของคุณ ดีไหมครับ”

        “เอ่อ ไม่นะคะ เขาไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลย คุณก็เห็นว่าเขาดูแลฉันดีมาก” ราชิตหัวเราะในลำคอ “แล้วคุณมาที่นี่ทำไมครับ” อารีน่ารู้สึกแขนขาอ่อนแรงพูดไม่ออก “ผมขอเวลา ประมาณ 4-5 วันได้ไหมครับ นี่คือนามบัตรของผม” อารีน่ารับนามบัตรด้วยสีหน้าที่วิตกกังวล “อารีน่า มันจะพอมีหนทางครับ วางใจ ทำใจให้สบาย ผมจะไปส่งคุณที่รถ”

        ราชิตช่วยอารีน่าสวมเสื้อคลุม “ภรรยาและลูกของคุณมาอยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหมค่ะ” ราชิตไม่กล่าวอะไรออกมา ช่วยเธอถือเอกสาร ภายนอกอากาศเริ่มเย็นลง อารีน่าหยุดที่หน้ารถเก๋งของเธอ “ภรรยาของผม เธอไม่กลับมาที่นี่ครับ ส่วนลูกน้อยผมยกให้เธอตามคำขอ” ริมฝีปากของอารีน่าสั่นเพราะความตกใจ “พวกคุณเลิกกันทำไมคะ” ราชิตขยับแว่นตาของเขา ไขกุญแจรถให้เธอ เปิดประตูให้เธอ “ผมไม่ต้องการหย่าครับ ผมไม่เคยเห็นลูกของผม อารีน่า ผมเข้าใจในความรู้สึกของคุณ บางครั้งเราต้องฟังเสียงเล็กๆในหัวใจ เมื่อกี้คุณพูดถึงอนูปในทางบวก การหย่าคือ สิ่งที่ปวดร้าวมากๆครับ ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยังไม่พร้อม ให้โอกาสเขาพบคุณพูดคุยกันและที่สำคัญหัวใจของคุณต้องยอมรับมันจากใจของคุณจริงๆ ผมได้ติดตามข่าวของอนูปกับจีย่ามาบ้างครับ   ผมขอแนะนำคุณในฐานะทนายความ  คุณมีโอกาศชนะ ถ้าอนูปยังไม่หย่าขาดกับจินนี่ แต่ถ้าพวกเขาหย่ากัน คุณก็ทำอะไรเขาไม่ได้เพราะในสัญญาของพี่ชายของอนูป ระบุให้อนูปรับเลี้ยงเด็กคนนี้ได้ ผมบอกได้เลยว่า หนังสือสัญญาของคุณอรุณรัดกุมมากๆ แม้แต่คุณก็หาช่องโหว่ไม่เจอ “

        อารีน่าขับรถมุ่งหน้ากลับคอนโดมิเนียม หญิงสาวจอดรถที่ไฟแดงบริเวณสี่แยกทางตัดเลี้ยวเข้าคอนโดมิเนียม รถเก๋งอเนกประสงค์ของอนูปจอดฝั่งตรงข้าม  อารีน่าก้มหน้าลงรอสํญญาณไฟปล่อยรถฝั่งของเธอ  อนูปจ้องมองใบหน้าหญิงสาวไม่กระพริบตา หัวใจของเขาเต็มตูมตาม "22วันเต็มที่ผมไม่ได้เห็นหน้าคุณ ใจร้ายจริงๆ"  อารีน่าเร่งคันเร่งเมื่อสัญญาณไฟสีเหลืองกระพริบเตือน  รถเก๋งของเธอเลื่อนออกจากที่จอดอย่างช้าๆ  รถของอนูปพุ่งออกมาเช่นกัน เขาตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยงตัดหน้ารถของเธอ เสียงเบรคของรถทั้งสองดังสนั่น เสียงแตรรถดังขึ้นพร้อมกันหลายคัน  เเรงเบรคกะทันหันอย่างแรงทำให้อารีน่ายกมือบังใบหน้าระวังการกระเเทรก "คนบ้าที่ไหน ขับรถแบบนี้  อยากตายหรือไง" หญิงสาวหันหน้ามองที่กระจกรถด้านคนขับรถ ร่างของอนูปยืนข้างประตู รถเอนกประสงค์ของเขาจอดขวางรถเก๋งของเธอ "อนูป"