จารึกที่ 15 : เงาพิทักษ์หอคอย : ค่ายกลลวงตาและกุญแจที่หายไป
รัตติกาลอันมืดมิดอนธการเข้าปกคลุมป่ากระดูกอย่างสมบูรณ์ อากาศที่เคยร้อนระอุใน่กลางวันแปรเปลี่ยนเป็ความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกไปถึงขั้วกระดูก น้ำค้างแข็งเริ่มเกาะตัวขาวโพลนตามยอดโครงกระดูกั์ สะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ ที่ส่องลงมาจากยอดหอคอยไกลลิบดูประหนึ่งดวงิญญาที่ล่องลอย
"หนาวชะมัด... นี่ถ้าเสื้อผ้าข้าเสียหาย ใครจะรับผิดชอบ!" อาเจียบ่นพึมพำจนควันออกปาก พลางกระชับเสื้อคลุมตัวเก่าที่เริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ "แม่นางหลิน ค่าเสี่ยงภัยในยามวิกาล คิดเพิ่มอีก 50 ตำลึงนะ เพราะมันเสี่ยงปอดบวม!"
หลินชิงเสวี่ยที่เดินโขยกเขยกตามมาข้างๆ (โดยมีอาเจียช่วยพยุงแบบขอไปที) ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ด้วยความอ่อนใจ "ข้า... ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะลงบัญชีไว้ให้"
ทั้งสองลัดเลาะผ่านดงโครงกระดูกมาจนถึง "ลานหน้าหอจารึกา" ที่นี่ไม่มีต้นไม้กระดูกแม้แต่ต้นเดียว มีเพียงลานหินสีดำกว้างใหญ่ที่ปูลาดเรียบกริบ และรูปปั้น "องครักษ์ศิลา" นับร้อยตัวที่ยืนสงบนิ่งเรียงรายเป็แถวอย่างเป็ระเบียบ ราวกับกองทัพที่หลับใหลรอวันตื่น
[หยุดก่อน!] มู่เฉิน ตวาดลั่นในห้วงจิติญญา [อย่าก้าวเข้าไปในลานหินแม้แต่ครึ่งก้าว!]
อาเจีย ยั้งเท้า ตัวโก่งจนเกือบหน้าทิ่มพื้น "มีอะไรหรือขอรับอาจารย์? หรือว่าพวกรูปปั้นนี่มันจะขยับได้?"
[ร้ายกาจกว่านั้น...] มู่เฉินเสียงเครียด [นี่คือ 'ค่ายกลลวงตาเงาพราย' ขั้นสูง ของ สำนักหัตถ์เทวะ ในอดีต... หากเ้าก้าวเข้าไปเพียงก้าวเดียว จิติญญาเ้าจะถูกดึงเข้าไปในวังวนภาพหลอน และร่างเนื้อจะถูกทวารบาลศิลาพวกนี้สับเป็หมูบะช่อ!]
"ห๊ะ! สับเป็หมูบะช่อ!" อาเจียหน้าซีดเผือด รีบถอยกรูดมายืนหลบหลังหลินชิงเสวี่ยทันที "แม่นาง เ้าเป็ศิษย์สายใน เ้าไปจัดการสิ!"
หลินชิงเสวี่ยส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง "ปราณข้ายังปั่นป่วน ข้าไม่อาจมองเห็นแก่นของค่ายกลนี้ได้... แต่ข้าััได้ว่ามันอันตรายยิ่งยวด"
อาเจียมมองลานหินสลับกับหอคอยเบื้องหน้า ความโลภและความกลัวตีกันในอกนัวเนีย 'ข้างในนั่นมีสมบัติ... แต่ข้างนอกมีกับดัก...'
"ช้าก่อน... หากนี่คือมายาภาพ? เช่นนั้นแก่นแท้ของมันย่อมว่างเปล่ามิใช่หรือ?"
อาเจียแสยะยิ้มเ้าเล่ห์มุมปาก ดวงตาเป็ประกายวูบวาบ
"ในเมื่อมันไม่มีอยู่จริง... ข้าก็แค่ 'ลบ' มันออกไปจากสายตาเสียก็สิ้นเื่!"
เขาล้วงขวดน้ำหมึก—ซึ่งถูกผสมน้ำเจือจางเสียจนแทบมองไม่เห็นสีเพื่อความประหยัด—ออกมา จุ่มปลาย พู่กันนิรันดร์ ลงไปเพียงเล็กน้อย แล้วตวัดวาด 'วงมรรคาแห่งความว่างเปล่า' ขนาดเล็กขึ้นกลางอากาศ
ทว่าครานี้มิใช่การวาดเพื่อโจมตีศัตรู แต่เขากลับประทับตรานั้นลงบน 'เปลือกตา' ของตนเอง!
วูบ...
อักขระ 'หลิง (ศูนย์)' ซึมซาบหายเข้าไปในดวงตา โดยอาศัยน้ำหมึกเจือจางเป็สื่อกลางแทนการเผาผลาญปราณ (เพื่อลดต้นทุนให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน)
ทันใดนั้น โลกในสายตาของอาเจียพลันเปลี่ยนไป... กฎแห่งมายาถูก 'ปฏิเสธ' โดยสิ้นเชิง ภาพลวงตาที่เคยบดบังทัศนวิสัยถูกอำนาจแห่งความว่างเปล่าชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเส้นทางที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่!
"วิชาลับ... เนตรส่องธรรม (ฉบับลดต้นทุน)!"
อาเจียตั้งชื่อประชดชีวิตไปอย่างนั้น แท้จริงแล้วมันคือการประยุกต์ใช้ 'เนตรบรรพจารึก' ขั้นพื้นฐาน เพื่อมองหาโครงสร้างที่แท้จริง
ทันทีที่หมึกััเปลือกตา โลกในสายตาของอาเจียก็เปลี่ยนไป...
ลานหินที่ดูเรียบเนียนหายไป กลับกลายเป็ "โครงข่ายอักขระสีแดง" นับหมื่นเส้นที่วางซ้อนทับกันอยู่อย่างซับซ้อนดุจใยแมงมุมมรณะ ทว่าภายใต้เนตรแห่งราชัน อาเจียมองเห็น "จุดบอด" เล็กๆ ที่เรียงต่อกันเป็เส้นทางเดียวที่ปลอดภัย
"ตามข้ามา! ห้ามเดินแตกแถวแม้แต่ก้าวเดียว ไม่งั้นข้าไม่คืนเงินมัดจำนะ!"
อาเจียเดินนำลิ่วๆ ด้วยท่าทางประหลาด (เดินซิกแซกซ้ายทีขวาทีเหมือนคนเมา) หลินชิงเสวี่ยกัดฟันเดินตาม ทุกย่างก้าวที่อาเจียเหยียบลงไป ค่ายกลรอบๆ จะส่งเสียง วิ้ง เบาๆ แล้วดับลงชั่วขณะ ราวกับหวาดกลัวพลังแห่งความว่างเปล่าจากปลายพู่กันของเขา
เมื่อพ้นจากลานสังหาร ทั้งคู่ก็มายืนหอบแฮกอยู่ที่หน้า "ประตูมหาศิลาทมิฬ" สูงตระหง่านเสียดฟ้า ประตูนี้ไม่มีลวดลายวิจิตรใดๆ มีเพียงความเรียบเกลี้ยงที่น่าเกรงขาม และที่สำคัญ... ไม่มีรูให้เสียบกุญแจ
"แล้วจะเข้ายังไงเนี่ย?" อาเจียเคาะประตู ก๊อกๆ "มีใครอยู่ไหม? ข้ามาส่ง... เอ่อ... ยันต์นำโชค! เปิดประตูรับโชคหน่อยเร็ว!"
เงียบกริบ... ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ
แต่ทว่า... พู่กันนิรันดร์ ที่เหน็บอยู่เอวของอาเจียกลับเริ่มสั่นระริก รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนอาเจียต้องคว้ามันออกมา
วูบ!
พู่กันดิ้นหลุดจากมือของอาเจีย ลอยพุ่งเข้าไปประทับแนบสนิทกับ "รอยบุ๋มเล็กๆ" กลางประตูที่อาเจียมองไม่เห็นในตอนแรก รอยบุ๋มนั่น... มีรูปร่างเหมือนกิ่งไม้คดงอ... เหมือนพู่กันนิรันดร์ทุกประการ!
วินาทีที่ด้ามพู่กันเสียบเข้ากับรอยบุ๋ม... มันมิใช่เสียงของไม้กระทบหิน แต่เป็เสียง "กังวานต่ำ" ที่สั่นะเืไปถึงดวงิญญา คล้ายกับเสียงของแม่กุญแจที่ได้พบกับลูกกุญแจที่หายสาบสูญ... ลวดลายบนประตูศิลาทมิฬเปล่งแสงตอบรับ "แกนหลักแห่งมหาภาวะซวี" ยืนยันว่าประตูบานนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอคอยการกลับมาของ "เจตจำนงแห่งเอกภพ" เพียงหนึ่งเดียวนี้เท่านั้น
[กุญแจ...] มู่เฉินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเ็ป [มันรอนายแห่งมันมานานนับพันปีแล้ว...]
ครืนนนน...
เสียง กงล้ออักขระ ภายในประตูทำงานดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นะเืเลื่อนลั่น ประตูศิลาค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดภายในที่ลึกสุดหยั่ง พร้อมกับกลิ่นอายของ "สมบัติ" และ "ความตาย" ที่โชยออกมาปะทะใบหน้า
อาเจียกลืนน้ำลายลงคอ คว้าพู่กันกลับมาถือไว้แน่นด้วยความหวงแหน
"แม่นางหลิน... ค่าเปิดประตู 1,000 ตำลึงทอง... จ่ายทีหลังได้ แต่ห้ามตายก่อนจ่ายนะ!"
1K
