ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

หาทางให้คนงานแข็งแกร่ง

           หลังจากที่ชิงเถากลับมาจากพบกับมี่หนิงหยางนางก็ไม่นิ่งดูดายใช้ชีวิตให้เปื่อยๆไปอีกแล้วนางเร่งวางแผนการป้องกันจากบุคคลที่หวังร้ายที่คิดจะเข้ามาทำร้ายพวกนางไม่ว่าจะทางใดก็แล้วแต่ถึงแม้ว่าตอนนี้ทั่วทุกที่ที่เป็นของครอบครัวเจี้ยนเฉิงชิงเถาจะวางอักขระป้องกันไว้แล้วหนึ่งชั้นแต่ก็ใช่ว่าวางใจได้ เพราะด้วยพลังปราณของนางมิใช่สูงส่งอันใด คนพวกนั้นอาจส่งคนเก่งกาจมาแก้แค้นนางที่ขัดขวางแผนการก็เป็นได้ดังนั้นช่วงนี้ชิงเถาต้องเร่งวางอักขระป้องกันไว้อีกชั้นหนึ่ง เพราะอย่างน้อยๆพลังปราณนางตอนนี้กับตอนที่วางอักขระครั้งแรกก็ห่างกันถึงหนึ่งระดับถ้าป้องกันใหม่ก็จะได้สบายใจขึ้นอีกหน่อย

“เถ้าแก่เถ้าแก่เนี้ย คุณหนู” หานตงเข้ามาเอ่ยทักทายออกมาอย่างเคารพวันนี้ที่ร้านของตระกูลเจี้ยนเฉิงหยุด แต่เนื่องจากชิงเถาได้เสนอให้พวกเขาได้ฝึกฝนทั้งการฝึกปรือด้านฝึกปรานแล้วก็ที่สำคัญคือมีฝีมือทางยุทธ์ที่อย่างน้อยๆก็สามารถรับมือพวกนักเลงอันธพาลขี้เมาได้ก็ถือว่าดีแล้วดังนั้นพวกนางจึงเกณฑ์คนงานทุกคนพร้อมครอบครัวมาร่วมเข้ารับการฝึกสอนจากอาจารย์ที่พวกนางจัดหามาให้หลังจากที่พวกคนงานได้ยินว่าจะได้เรียนเรื่องนี้ก็พากันดีใจอย่างมากเพราะในโลกนี้มิใช่ว่ามีข้าวกินแล้วจะอยู่รอดอย่างเดียว แต่พวกเขาต้องมีกำลังและพลังด้วยนั่นเองถึงจะอยู่ได้อย่างมีความสุขถึงแม้ไม่มีเงินทองเยอะแยะก็ตาม

“ทุกคนพอได้ยินก็อยากขอบคุณเถ้าแก่อย่างจริงใจขอรับข้าก็ขอเป็นตัวแทนทุกคนขอบคุณเถ้าแก่ด้วยที่ห่วงใยพวกเราจ้างให้อาจารย์มาสอนพวกเราในวันนี้”หานตงหัวหน้าคนงานเขาเอ่ยออกมาอย่างขอบคุณอย่างสุดใจเขามิใช่ได้เงินได้ที่พักจากเถ้าแก่และครอบครัวนี้ แต่เขายังได้ร่มที่พักพิงและความห่วงใยจากพวกเขามาด้วยเขาจึงอุ่นใจอย่างยิ่งที่จะรับใช้พวกเขาอย่างนี้ไปเรื่อยๆถึงแม้ว่าจะมีเถ้าแก่หลายร้านที่มาติดต่อซื้อตัวให้เขาไปทำงานด้วยแต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่ไปไหนทั้งสิ้นเว้นแต่จะถูกขับไล่เขาก็ยังจะเกาะขาอ้อนวอนขออยู่ต่อให้พอเสียก่อนอยู่ดี

“ขอบใจเจ้ามากถึงอย่างไรก็เป็นเพราะว่าจะได้เป็นผลดีของร้านเท่านั้น พวกเจ้าไม่ต้องขอบคุณอันใด”จิ้นสิงเอ่ยออกมา จากนั้นจึงเดินนำเข้าไปดูคนอื่นๆ ที่เริ่มฝึกกันแล้วเพราะอาจารย์นั้นมาตั้งแต่เช้ามืด

“พวกเขาตั้งใจฝึกกันมากขอรับ”หานตงเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าคนอื่นๆ ยืนนิ่งมองไปยังด้านหน้าไม่ไกลที่คนงานกำลังตั้งใจฝึกกันอย่างขันแข็งแม้เพียงจะปุบปับปรับเนื้อปรับตัวไม่ทันไปเสียหน่อยแต่ก็ไม่มีใครเอ่ยบ่นออกมาแม้เพียงครึ่งคำ

“ท่านหานตงเจ้าคะข้าได้สั่งซื้อสมุนไพรบำรุงร่างกายไว้ให้สำหรับทุกคนแล้วคนละห้าชุดพวกเขาจะนำมาส่งให้วันนี้ช่วงบ่าย ยังไงก็ฝากท่านดูแลด้วยนี่เทียบยาเจ้าค่ะ”ลี่ถิงเอ่ยออกมาเพราะก่อนจะมาที่นี่พวกนางได้ไปติดต่อสั่งซื้อยาไว้ให้คนงานไว้แล้วจะให้พวกเขาฝึกอย่างเดียวก็คงจะเหนื่อยล้าจนเกินไปเพราะต้องทำงานหนักอีกด้วยนี้จึงถือว่าเป็นสวัสดิการอีกอย่างก็แล้วกัน ถึงแม้ว่าชุดยาที่นางสั่งไปจะไมได้เป็นโอสถเป็นเพียงแค่สมุนไพรสำหรับต้มแต่จากส่วนผสมที่ลี่ถิงได้คิดขึ้นมานั้นถือได้ว่าช่วยเรื่องร่างกายได้อย่างดีเกินราคาค่าเงินที่จ่ายไปอย่างมากทีเดียว

“ขอบคุณขอรับข้าน้อยขอบคุณทุกท่านจริงๆ” หานตงที่ได้ยินรีบเอ่ยออกมาอย่างไม่ขาดปาก ถ้าเป็นคนอื่นๆที่ได้ยินคงไม่ใช่แค่เอ่ยขอบคุณพวกเขาคงร้องไห้ออกมาแล้ว ทำไมเถ้าแก่และครอบครัวจึงได้ดีกับพวกเขาขนาดนี้นี่มิใช่เพียงให้พวกเขาได้กินยาบำรุงดีๆแต่ใครที่มีพ่อแม่หรือบุตรหลานต้องดูแลก็ยังสามารถแบ่งๆ กันได้อีกด้วยถือว่าพวกเขามีน้ำใจที่เท่ามหาสมุทรจริงๆ

“ไม่ต้องเกรงใจไปหรอกหานตงพวกเราตั้งใจให้จริงๆอีกอย่างสูตรยาสมุนไพรนี้ลี่ถิงก็คิดขึ้นมาเองเชียวข้ารับรองว่าดีจริงๆ”นางลี่จูเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยินดีและกล่าวชมบุตรสาวตนไปในตัวเนื่องด้วยชิงเถาศึกษาเรื่องสมุนไพรมาได้เป็นระยะหนึ่งถึงตอนนี้นางจะยังไม่ได้ฝึกหลอมโอสถอย่างจริงจัง แต่เรื่องสรรพคุณของสมุนไพรต่างๆนางก็ถือได้ว่าศึกษามาจนจบหนังสือเล่มใหญ่หลายเล่มเท่าที่ร้านหนังสือมีขายแล้วอย่างนั้นเพียงยาบำรุงจึงมิใช่เรื่องมากนักที่นางจะคิดสูตรขึ้นมาและหลังจากที่นางได้ลองให้คนที่จวนได้ลองดูแล้วทุกคนยิ่งชื่นชมกันเข้าไปใหญ่

“ข้าน้อยขอบคุณคุณหนูขอรับข้าน้อยและทุกคนจะตั้งฝึกให้สมกับที่เถ้าแก่ใจดีมอบสมุนไพรดีๆ มาให้”

           หลังจากผ่านวันที่เป็นวันเกิดของอันเต๋อเฟยมาหลายวันอยู่ๆ วันนี้มี่หนิงหยางก็ส่งลี่กันมาเชิญตัวชิงเถาไปพบสงสัยเขาจะระแวงพอสมควรเขาไม่ยอมให้คนอื่นที่นางไม่รู้จักมาเชิญนางเลยต้องส่งคนที่นางเห็นหน้าค่าตากันดีมาเช่นนี้ ซึ่งก็ถือว่าคิดดีแล้วเพราะเป็นคนอื่นที่นางไม่รู้จักนางก็ไม่อยากจะใจง่ายเชื่อเขาง่ายๆ แล้ว

“คุณชายมีเรื่องอันใดกับข้าน้อยเจ้าคะ”ชิงเถาเมื่อเข้ามาในห้องทำงานที่เคยมาเมื่อครั้งก่อนนางจึงถามออกมาอย่างสงสัยไม่มัวโอ้เอ้มองซ้ายขวาเหมือนเมื่อครั้งก่อนแล้ว

“ดูนี่”มี่หนิงหยางยื่นกระดาษม้วนหนึ่งมาตรงหน้านางชิงเถานางจึงรีบนำมันขึ้นมาดูด้วยความสงสัยทันที

“นี่มัน”สิ่งที่เขาให้นางดูเป็นผลการตรวจสอบยาพิษที่อยู่ในขนมเมื่อหลายวันก่อนนางไม่คิดว่าสมัยนี้ก็ยังมีห้องแลปส่งตัวอย่างไปตรวจกับเขาด้วยและผลที่เขาส่งให้นางดูก็เป็นตามที่เชี่ยนเชี่ยนบอกคือมียาพิษสลายพลังอยู่ซึ่งยาชนิดนี้จะไม่ได้เห็นผลอย่างทันท่วงที แต่ว่าจะทำให้ค่อยๆป่วยลงไปอย่างไม่รู้สาเหตุ และไม่นานก็จะตายไป โดยระยะรวมๆ ทั้งหมด อาจจะอยู่ที่ครึ่งปีถึงสองปีแล้วแต่คนไปซึ่งยานี้ถือว่าอันตรายพอควรเนื่องจากดูด้วยสายตาไม่ได้เลยเพราะเหมือนน้ำดื่มทั่วไปและมีกลิ่นเพียงอ่อนๆอ่อนมากจนถ้าไม่ใช่จมูกเยี่ยงสุนัขก็คงไม่อาจได้กลิ่นได้ ชิงเถานางคิดมาถึงตอนนี้แล้วอยากจะเปิดแลปรับตัวอย่างมาพิสูจน์เสียแล้วสงสัยคงรวยมิใช่เช่น อ๊ะตัวชิงเถานางนอกเรื่องไปอีกแล้ว

“ต้องขอบคุณเจ้ามากที่รีบมาบอกข้ามิเช่นนั้นแล้ว” มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาอย่างขอบคุณแต่หน้าตาเขานั้นดูดุดันเป็นอย่างมากเมื่อคิดถึงผลที่ตามมาหากไม่ได้นางมาเตือนไว้

“มันเป็นความรับผิดชอบของข้าด้วยเจ้าค่ะถ้าข้าปล่อยผ่านอย่างไม่คิดทำอะไร คงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่” ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิดนางต้องเสียใจแน่ถ้าไม่หยุดเรื่องไว้ต้องเสียใจแน่ถ้าครอบครัวนางจะถูกลงโทษจากเหตุการณ์สับเพร่าของนางเอง

“อืมตอนนี้เราตามล่าคนร้ายพวกนั้นเจอแล้วนะ”เขาบอกนางออกมาอีกเรื่องที่นางควรจะรับรู้ไว้

“จริงหรือเจ้าคะแล้วๆ แล้วพวกมัน ใครส่งพวกมันมา” ชิงเถารีบถามออกมาอย่างตื่นเต้นเมื่อได้รับข่าว

“พวกมันชิงฆ่าตัวหนีไปเสียก่อนจึงยังไม่รู้อะไรคงต้องใช้เวลานานหน่อยจึงจะรู้ตัวคนสั่งพวกมัน” มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาอย่างเครียดแค้น

“ถ้าคุณชายมีอะไรให้ข้าช่วยบอกได้เลยนะเจ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างจริงใจตอนนี้นางก็ว่าต้องรับผลจากเรื่องที่เกี่ยวข้องไปให้สิ้นสุดที่มีมี่หนิงหยางร่วมเป็นหนึ่งในเรื่องนี้ด้วยอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

“ตอนนี้ยังไม่มีแต่ถ้ามีข้าจะรีบแจ้งก็แล้วกัน” เมื่อเขาเอ่ยจบ ก็หมดเรื่องราวปล่อยนางกลับทันทีเขานี่ก็อะไรไม่รู้พอมีเรื่องก็เรียกตัวนางมา พอจบเรื่องก็ไล่นางกลับอย่างเร็วด่วนแต่ที่แปลกสำหรับชิงเถาก็คือช่วงนี้มี่หนิงหยางเป็นตัวปลอมตัวปลอมอย่างไม่ต้องสงสัย เขาต้องไปกินอะไรผิดสำแดงมาแน่ๆหรือไม่ก็กังวลกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากจนไม่เป็นอันเล่นแล้ว