“ตรงส่วนไหนที่บอกว่าเป็หมีของพวกเ้าในตอนที่ข้าพบมัน มันก็นอนาเ็อยู่แล้ว ข้าก็แค่รู้สึกสงสารมันจึงได้ทำการปิดชีพเพื่อให้มันไม่รู้สึกทรมานก็เท่านั้นเอง” เมื่อรุ่นเยาร์ทั้งสองที่ตามพี่หวังมาได้ยินสิ่งที่หวังอีฮังพูด ถึงกับหมดคำพูด
“นี่เ้าหวังอีฮังเ้าจะมากเกินไปแล้ว”รุ่นเยาว์ผู้หนึ่งรู้สึกไม่ชอบหน้าหวังอีฮัง พี่หวังยกมือขึ้นเพื่อห้ามปลามรุ่นเยาว์ทั้งสองเอาไว้ “หวังอีฮังข้าเห็นว่าเ้าเป็คนของตระกูลหวังตระกูลเดียวกับข้ามเช่นนั้นข้าก็คงลงมือกับเ้าไปเสียแล้ว ครั้งนี้เห็นแก่เ้าเป็คนในตระกูลเดียวกันข้าถือซะว่า ข้าเป็คนที่ดีคนหนึ่งก็แล้วกัน”
คำพูดของพี่หวะงนั้นทำให้หวังอีฮังนั้นรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่ถึงอย่างไรก็ตามในตอนนี้เขามีระดับเพียงแค่เปิดประตูบานที่หนึ่งเพียงเท่านั้น เขาไม่อาจต่อสู้กับระดับเปิดประตูบานที่สามได้อย่างพี่หวัง
“อย่างงั้นเหรอ ท่านพี่ช่างน้ำใจงามยิ่งนักข้าพึ่งเคยพบคนใจดีอย่างท่านที่มอบมอนสเตอร์ที่ดีให้แก่ข้า”สายตาของหวังอีฮังในตอนนี้เป็สายตาที่ยั่วยุอย่างมาก พี่หวังที่เห็นก็ไม่สนและเดินจากไป ”ข้าจะบอกอะไรให้เ้ารู้เอาไว้ เมื่อข้าได้เข้าไปในสำนักเมื่อใด จะไม่มีคนที่ชื่อหวังลั่วหลานอยู่ในตระกูล” พี่หวังกล่าวจบและเดินจากไป
หวังดีฮังกำหมัดแน่นความทรงจำของร่างที่เขาอยู่ในตอนนี้มีความโกรธแค้นที่แสดงออกมา 'ข้าจะสั่งสอนเขาแทนเ้าเอง ดังนั้นเ้าโปรดอย่าได้กังวลไปเลย'หลังจากนั้นหวังอีฮังก็รู้สึกผ่อนคลาย
‘ในอดีตข้านั้นแข็งแกร่งกว่าตอนนี้นับร้อยนับพันเท่า ข้าจะแสดงให้เ้าได้เห็นผู้ใดที่กล้ามาเป็ศัตรูกับข้า ผู้นั้นมันจะชิปหายเพียงใด' เมื่อในอดีตหวังอีฮังนั้นเคยสังหารผู้ที่มีระดับเดินตามเส้นทางด้วยเพียงดัชนีเดียวเพียงเท่านั้น
หวังอีฮังยังคงล่ามอนสเตอร์อยู่หลายสัปดาร์ “ท่านดูดซับผลึกหมีหินม่วงสำเร็จ” หวังอีฮังในตอนนี้เขารู้สึกว่าเขากำลังััถึงประตูบานที่สองได้แล้ว แต่เขานั้นก็ยังขาดพลังที่จะเปิดได้ หลังจากที่ดูดซับผลึกหลายก้อนในตอนนี้หวังอีฮังนั้นแข็งแกร่งขึ้นย่างมาก
“ในตอนนี้ข้ามั่นใจว่าข้าสามารถวิ่งหนีไก่หินม่วงที่เบิดประตูบานที่สามได้ ถึงแม้ว่ามันจะยังคงอยากที่จะต่อสู้กับมันได้แต่ก็สามารถทำให้หนีได้"
“ตอนนี้ก็ผ่านมาสองเดือนแล้วสินะที่ข้านั้นสามารถเปิดประตูบานที่หนึ่งได้ ขาดผลึกเพียงไม่กี่ก้อนข้าก็จะสามารถเปิดประตูบานที่สองได้แล้ว” หวังอีฮังในตอนนี้เขายังคงตามล่ามอนสเตอร์อยู่
“นั้นมันมดนี่ แต่ว่าทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้กัน” หวังอีฮังรู้สึกกังวลกับหมดที่เขาเห็นอย่างมาก แต่ก็เป็โอกาสที่ดีถ้าเขาสามารถฆ่ามันและเอาผลึกของมันมาได้ มดตัวสีดำตัวขนาดหนึ่งเมตร ซึ่งนั้นทำให้พวกมันนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก มดูเา นั้นคือชื่อมดที่หวังอีฮังรู้สึกเกรงขาม
“พี่หวังดูมดตัวนั้นสิ”เสียงรุ่นเยาว์คนหนึ่งตระโกนเรียก พี่หวังขมวดคิ้ว “มดนั้นมีอะไรหรือเ้าหนึ่ง” พี่หวังนั้นรู้สึกไม่ค่อยพอใจนักที่เ้าหนึ่งนั้นเรียกเขาให้มาดูมด แต่เมื่อเขาเห็นมันก็รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที “หากข้าได้ผลึกของเ้ามดตัวนี้มาข้าก็มีโอกาศที่จะสามารถเปิดประตูบานที่สี่ได้สำเร็จ
พี่หวังนั้นเรียกเ้าสองและเ้าหนึ่งเพื่อวางแผนล่ามดในครั้งนี้ เมื่อทั้งสามวางแผนเสร็จก็เริ่มดำเนินตามแผน “เ้าสอง เ้าต้องเอาน้ำหวานของน้ำผึ้ง หยดตามทางเพื่อที่จะล่อมดออกมา ส่วนเ้าหนึ่งคอยสังเกตการ เพื่อที่จะไม่ให้มอนสเตอร์ตัวอื่นมารบกวนเ้าสอง ส่วนข้าจะไปรอที่ข้างลำธารเพื่อจัดการมันที่โล่ง”
ทั้งสามคนทำตามแผนที่ได้วางเอาไว้ หวังอีฮังที่สังเกตุอยู่ก็ใช้ระบบประตูบานที่หนึ่งเพื่อที่จะใช้พลังแสงไร้ทางต้านออกมา แสงสีม่วงล้อมลอบร่างกายของหวังอีฮังจากนั้นเขาก็ร่องหนในสายตาผู้อื่นในทันที หวังอีฮังเพิ่งรู้ว่าแสงไร้ผู้ต้านนั้นสามารถทำให้ร่องหนได้ก็ตอนที่เขาสู้กับจิ้งหรีดม่วง ถ้าในตอนนั้นเขาไม่ใช้แสงไร้ทางต้านเขาคงถูกจิ้งหรีดนั้นสังหารไปแล้ว
เมื่อเ้าสองล่อมดออกจากป่าได้สำเร็จการต่อสู้ของพี่หวังกับหมดก็ได้เริ่มขึ้น “เปิดประตูบานที่หนึ่ง” พี่หวังเรียกใช้ระบบ เพื่อเรียกชุดเกาะออกมา พี่หวังนั้นใช้หมัดในการต่อสู้ดังนั้นเขาจึงเรียกแค่ชุดเกาะออกมาเพื่อจัดการกับมดตัวนี้
มดูเาระดับเปิดประตูบานที่สาม มีพละกำลังมากแถมยังว่องไวอีกต่างหาก ส่วนปากของมันนั้นสามารถกัดต้นไม้ขาดครึ่งได้เพียงแค่กัดครั้งเดียว “หมัดเหล็ก” พี่หวังชกหมัดอย่างต่อเนื่อง เสียงหมัดกระทบกับเปียกของมดดังคล้ายกับเสียงของโลหะปะทะกัน
“ร่างกายของมดตัวนี้แข็งมาก” มดนั้นพยายามใช้ปากกัดพี่หวังอย่างเต็มที่ แต่พี่หวังนั้นก็รวดเร็วจึงสามารถหลบการกัดของมดได้อย่างฉิวเฉียด เ้าหนึ่งและเ้าสองที่ดูการต่อสู้จึงได้เข้ามาช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของมด
จึงทำให้พี่หวังนั้นมีโอกาสในการทำความเสียหายให้มดได้มากขึ้นหมัดเหล็กของพี่หวังเริ่มเจาะร่างการของมดได้ “อีกแค่นิดเดียว”พี่หวังทุ่มการโจมตีครั้งสุดท้ายไปที่หัวของมดเพื่อปิดฉากการต่อสู้ในครั้งนนี้
“ท่านสังหารมดูเา ท่านได้รับผลึกของมดูเา” เสียงประกาศดังขึ้น แต่สีหน้าของพี่หวังนั้นเปลี่ยนไป ในตอนนี้หน้าของเขานั้นซีดขาว “ทำไมข้าถึงไม่ได้ยินเสียงประกาศกัน” ความสงสัยเริ่มกัดกินจิตใจของพี่หวัง