งานแปลเอกสารไม่ยากอย่างที่คิด ทักษะภาษาจากประสบการณ์จริงของนักเรียนนอกอย่างปิ่นจึงทำงานนี้ได้อย่างสบาย
ที่จริงคุณแม่ก็ชวนให้ไปทำงานบริษัทที่คุณแม่เป็ประธาน แต่ปิ่นคิดว่า ดิ้นรนด้วยตัวเองน่าจะเวิร์ค แล้วก็ไม่อยากใช้เส้นด้วย
ขณะกำลังง่วนอยู่กับเอกสารบนโต๊ะทำงาน เสียงทุ้มนุ่มของบางคนขัดจังหวะ
“คุณปิ่น สวัสดีครับ จำผมได้ไหมครับ”
ชายหนุ่มในชุดทำงานซึ่งหน้าตาจัดว่าหล่อทักทายและส่งยิ้มให้หล่อนอย่างเป็มิตร
“ค่ะ สวัสดีค่ะ แต่เอ๊ะ...”
“อ๋อ... คงสงสัยว่าผมรู้จักคุณได้อย่างไร คุณปิ่นจำผมไม่ได้เหรอครับ ผมชื่อ รชานนท์ โชควัฒนา ผมอยู่ส่วนงานต่างประเทศ โดยสายงานเราคงได้เจอกันบ่อยแน่ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“ค่ะ ปรียาวดี นฤบดี เรียกปิ่นเฉย ๆ ก็ได้ สวัสดีค่ะ ว่าแต่...คุณยังไม่ได้บอกเลยว่ารู้จัก”
ปิ่นชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ก่อนถามคนที่ยื่นไมตรีมาให้อย่างสงสัย
“ผมเคยไปงานเลี้ยงต้อนรับคุณที่บ้านนฤบดีครับ เผอิญผมเป็เพื่อนกับธิดารัตน์ อภิมงคล นะครับ”
รชานนท์ตอบเลี่ยงไม่ตรงกับความเป็จริง เพราะในใจเขาหวังบางสิ่ง
“อ๋อ เหรอคะ”
ปิ่นนึกตาม วันนั้นเห็นแวบ ๆ น้องดาเต้นรำกับบางคนยังนึกสงสัยเลยว่าเป็ใคร ดูเหมือนสนิทกันมากด้วย
“วันนั้นคนเยอะ คุณปิ่นคงยุ่ง อาจจะไม่ทันเห็น”
“ฮื่อ”
ปิ่นพยักหน้า วันนั้นหล่อนยุ่งมาก พอคิดถึงวันนั้น คิดถึงธิดารัตน์ก็ให้พาลคิดถึงหน้าคนดุคนขี้บ่นที่ทำแผลไปปากสอนไปไม่หยุด
หญิงสาวเผลอตัวอมยิ้ม
รชานนท์มองเซเลบสาวตรงหน้าอย่างถูกใจ สาวสวยรวย เป็ผู้ดีมีเชื้อมีสาย เหมาะกับคนหล่ออย่างเขา
เขาเองก็เริ่มเบื่อธิดารัตน์แล้ว ไม่รู้เป็อะไรตามจิกอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน งอแงงี่เง่าไม่เข้าท่า พักหลังต้องหาทางบ่ายเบี่ยงเมื่อหล่อนโทรเรียกให้ไปหา
“คือ...ดิฉันขอ...เอ่อ...ทำงานนะคะ นายรีบใช้เอกสารไว้ค่อยคุยกันวันหลัง ขอโทษนะคะ”
“โอ้... ตามสบายครับ เชิญครับ ถ้างั้นผมไม่กวนแล้ว”
รชานนท์เดินจากไปแต่ไม่วายหันกลับมามองคนน่าสนใจที่เขาหมายตาและเขามั่นใจในความหล่อของตัวเองว่าหล่อนคงเป็เหมือนผู้หญิงอื่นๆที่เห็นภาพลักษณ์มาก่อนนิสัยภายใน
และผู้หญิงที่ได้เจอเขา เป็ต้องติดกับความหล่อของเขาทุกราย
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
ธิดารัตน์นอนคว่ำหน้าลงบนที่นอน หญิงสาวใช้ความหนาเป็ตัวซับน้ำตาและเก็บเสียงสะอื้นไห้ของตัวเองไม่ให้ดังออกไปภายนอกจนคนอื่นได้ยินโดยเฉพาะพี่ทิศ
แล้วเปลี่ยนจากนอนลุกขึ้นนั่ง แต่ยังยกมือปาดน้ำตาที่ไหลต่อเนื่อง
ธิดารัตน์เหลือบมองภาพในกรอบรูปบานใหญ่ตรงหัวเตียง เงาสะท้อนในดวงตาสั่นระริก คงพร่าเลือนจากน้ำอุ่นที่เคลือบอยู่ คนในภาพยิ้มราวมีความสุข คนมองเม้มริมฝีปาก แล้วเปลี่ยนเป็ขบฟันเบา ๆ
ทำไมเขาไม่ไยดี ทำไมเขาพูดกับเราแบบนั้น
มือบางของตนแทนผ้าเช็ดหน้า ปาดน้ำตาที่เอ่อคลอ กระพริบเปลือกตาหมายกั้นหยดน้ำไม่ให้ร่วงลงมา แล้วเงยหน้าหลับตา สูดลมหายใจลึก ช้า...นาน
หันไปหยิบบางอย่างออกมาจากลิ้นชักข้างเตียง ก้มหน้าลง มองกล่องพลาสติกเรียวยาวคอดเล็กตรงปลาย
ขีดแดงสองเส้นขึ้นเด่นชัด!!
เหมือนโดนรัดด้วยเชือก หรือโดนบีบจนแน่น ในหัวมันตื้อ มึน คิดอะไรไม่ออก
เมื่อคำพูดของผู้ชายที่หล่อนรักเขามากที่สุด รักมากเหลือเกิน พูดกับหล่อนอย่างโหดร้ายและเ็าว่า
“ดาแน่ใจนะว่า ท้องกับพี่”
ประโยคสั้นเพียงเท่านี้ เหมือนปลายมีดกรีดหัวใจจนเจ็บแปลบ
สาวน้อยผู้อ่อนต่อโลก ร้องไห้ออกมาอย่างหนักอีกครั้งและใช้ที่นอนรองรับน้ำตาแห่งความเสียใจต่อนานนับชั่วโมง
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
2K
