สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

"เอาล่ะ"

อาจารย์เมลินดาปรบมือเบา ๆ หนึ่งครั้ง

"ในเมื่อพวกเธอรู้เรื่องพื้นฐานกันแล้ว วันนี้เราจะไม่เรียนอยู่แต่ในห้องกันค่ะ"

เธอยิ้มกว้าง

"ไปสำรวจสถาบันกัน!"

เสียงขยับเก้าอี้ดังขึ้นพร้อมกันเล็กน้อย

ผมเก็บสมุดลงในกระเป๋า ก่อนลุกขึ้นจากที่นั่ง

จากนั้นพวกเราก็เดินตามอาจารย์เมลินดาออกจากห้องเรียน

อาคารเรียนหลักมีขนาดใหญ่กว่าที่ผมเห็นเมื่อวานเสียอีก

อาจารย์เมลินดาพาพวกเราเดินผ่านโถงทางเดินหลายแห่ง ทั้งห้องเรียนทั่วไป ห้องทดลองเวทมนตร์ ห้องสมุดขนาดย่อม ห้องพักอาจารย์ รวมถึงพื้นที่สำหรับทำกิจกรรมของนักเรียน

ระหว่างทาง เธออธิบายสถานที่ต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ ด้วยน้ำเสียงร่าเริง

"ตรงนี้เป็นห้องทดลองสำหรับวิชาเวทประยุกต์ค่ะ"

"ส่วนตรงนั้นเป็นห้องเรียนสำหรับวิชาทฤษฎีขั้นสูง"

"ถ้าเดินขึ้นบันไดตรงนั้นจะไปถึงหอคอยสังเกตการณ์ แต่ห้ามขึ้นไปเองถ้าไม่ได้รับอนุญาตนะคะ"

เธอพูดเร็วเสียจนบางครั้งผมต้องจำตำแหน่งต่าง ๆ เอาไว้ในหัวก่อน

ในที่สุดพวกเราก็มาถึงประตูบานใหญ่ที่อยู่สุดทางเดิน

อาจารย์เมลินดาผลักประตูเปิด

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นจากภายใน

เบื้องหน้าคือห้องฝึกขนาดใหญ่

พื้นเป็นหินสีเข้มเรียบสนิท รอบห้องมีวงเวทจำนวนมากฝังอยู่ตามผนังและพื้น ส่วนด้านข้างมีชั้นวางอาวุธเรียงรายจนแทบเต็มกำแพง

ดาบ หอก ธนู คทา ไม้เท้า ฉมวก

มีด ขวาน กระบอง

รวมไปถึงอาวุธที่ผมไม่คุ้นตาอีกหลายชนิด

อาจารย์เมลินดาหันกลับมา

"ทุกคนยังไม่มีอาวุธส่วนตัวกันใช่ไหม?"

ไม่มีใครตอบ

เธอจึงยิ้ม

"งั้นเลือกหยิบได้เลยค่ะ คนละหนึ่งอัน"

เธอชี้ไปยังชั้นวาง

"พวกนี้เป็นอาวุธพื้นฐานที่สถาบันจัดไว้ให้นักเรียนใหม่ยืมใช้"

"แต่มีข้อแม้อย่างหนึ่ง"

รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น

"ถ้าทำหาย ต้องจ่ายคืนด้วยคะแนนนะคะ"

ผมเดินเข้าไปดูอาวุธอย่างละเอียด

คำว่า พื้นฐาน ของสถาบันแห่งนี้ค่อนข้างน่าสงสัยทีเดียว

อาวุธแต่ละชิ้นถูกสร้างอย่างประณีต

ดาบมีความสมดุลดีเยี่ยม

คันธนูมีการเสริมความแข็งแรงด้วยเวทมนตร์

แม้แต่คทาธรรมดาที่วางอยู่มุมหนึ่งก็ยังมีวงเวทขนาดเล็กฝังอยู่ในแกน

สำหรับที่อื่น สิ่งเหล่านี้คงถูกเรียกว่าอาวุธชั้นดีไปแล้ว

ผมหยิบคทาขึ้นมาหนึ่งอัน

น้ำหนักกำลังพอดี

แกนกลางทำจากวัสดุที่นำมานาได้ดี

ผมหมุนมันในมือเล็กน้อย

"เลือกได้แล้วเหรอ?"

เอเลน่าเดินเข้ามาพร้อมดาบเล่มหนึ่ง

เธอทดลองฟันอากาศเบา ๆ

ฉับ!

การเคลื่อนไหวของเธอมั่นคงและแม่นยำ

เนเรียเองก็หยิบฉมวกขึ้นมา

เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนด้ามในมืออย่างคล่องแคล่ว

"ดีกว่าของเดิม"

เธอพูด

ผมหันไปมอง

"ของเดิม?"

เนเรียพยักหน้า

"อันนี้คมกว่า"

เอเลน่าหัวเราะเบา ๆ

"อย่างน้อยเธอก็ดูพอใจกับของใหม่"

อาจารย์เมลินดามองทุกคนที่เลือกอาวุธเรียบร้อยแล้ว ก่อนตบมือเบา ๆ

"ไหน ๆ ก็อยู่ในห้องฝึกแล้ว..."

เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย

"มีใครสนใจอยากประลองเพื่อทำความรู้จักเพื่อนร่วมชั้นกันหน่อยไหม?"

ห้องฝึกเงียบลงทันที

หลายคนมองหน้ากัน

บางคนกอดอก

บางคนกวาดสายตามองคนรอบข้าง

ไม่มีใครรีบเสนอตัว

อาจารย์เมลินดายืนรออย่างใจเย็น

ผมเองก็ไม่ได้คิดจะออกไป

การประลองโดยไม่มีเหตุผลจำเป็นไม่ใช่สิ่งที่ผมสนใจนัก

ขณะที่กำลังคิดว่าจะมีใครยอมออกไปหรือไม่

เอเลน่าก็ก้าวออกมาข้างหน้า

"ถ้าอย่างนั้น ฉันเองก็ได้ค่ะ"

อาจารย์เมลินดาตาเป็นประกาย

"โอ้!"

เธอหันกลับไปมองคนอื่น

"เอาล่ะ มีใครอยากเป็นคนสู้กับเธอไหม?"

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"ฉันเอง"

หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มนักเรียน

ผมสีเงินยาวสลวยทิ้งตัวลงมาตามแผ่นหลัง ราวกับเส้นไหมบริสุทธิ์ที่สะท้อนแสงจากโคมเวทบนเพดาน

นัยน์ตาสีฟ้าครามสดใสเปล่งประกายราวกับผิวน้ำทะเลในวันที่ไร้เมฆ

ริมฝีปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

เป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน

แต่กลับมีบางอย่างแตกต่างออกไป

จากแสงที่ผมมองเห็น...

มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กสาวธรรมดา

เป็นแสงที่นิ่งและหนักแน่น

ผ่านการขัดเกลามาอย่างยาวนาน

เหมือนคมดาบที่ถูกลับซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่มีส่วนใดเหลืออยู่ให้ขัดเกลาอีก

ไม่มีความลังเล

ไม่มีความประมาท

และที่สำคัญ...

ไม่มีความกลัวต่อการต่อสู้

ผมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

เป็นคนที่มีประสบการณ์สูง

แต่เธอไม่ได้มีบรรยากาศน่ากลัว

ตรงกันข้าม เธอกลับยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ

อาร์เซีย ลูมิน่า ลูกสาวของบารอนแถบชนบทผู้ที่สามารถพิชิตดันเจี้ยนสองแห่งได้ด้วยตัวคนเดียว

อาจารย์เมลินดายกมือขึ้น

"ว้าว เยี่ยมมาก!"

เธอมองทั้งสองคนสลับกัน

"งั้นคนที่จะสู้คือ เอเลน่า ดูแซลเบลด์ กับ อาร์เซีย ลูมินาร์ สินะ!"

หญิงสาวผมเงินพยักหน้า

"ใช่"

อาจารย์เมลินดากะพริบตาหนึ่งครั้ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"ตอบสั้นจังเลยนะ"

อาร์เซียยิ้ม

"ต้องพูดอะไรอีก?ละค่ะ"

"...ก็ไม่มีค่ะ"

เมลินดาหัวเราะ

"เอาล่ะ ทั้งสองคนเข้าไปประจำตำแหน่งได้เลย"

เอเลน่าถือดาบไว้ในมือ

ส่วนอาร์เซียเดินไปยังอีกฝั่งของสนาม ก่อนหยิบดาบฝึกขึ้นมา

เธอหมุนดาบหนึ่งรอบ

ท่าทางดูสบาย ๆ

ราวกับไม่ได้เตรียมตัวจะต่อสู้เลยแม้แต่น้อย

"สู้เต็มที่ได้เลยนะคะ"

อาจารย์เมลินดายกมือขึ้น

"ที่นี่มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสุดยอด ต่อให้พลาดโดนการโจมตีรุนแรงแค่ไหน ระบบจะหยุดการโจมตีและรักษาอาการบาดเจ็บทันที"

"ดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องบาดเจ็บ"

เธอยิ้ม

"เริ่มได้!"

ทันทีที่เสียงนั้นจบลง

เอเลน่าก็พุ่งออกไป

ฝีเท้าของเธอหนักแน่นและรวดเร็ว

ดาบถูกฟันออกจากด้านข้าง

ฟึ่บ!

อาร์เซียยกดาบขึ้นรับ

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังสะท้อนไปทั่วห้อง

เอเลน่าหมุนตัวและฟันกลับจากอีกด้านทันที

อาร์เซียก้าวหลบเพียงครึ่งก้าว

ปลายดาบผ่านหน้าไปอย่างเฉียดฉิว

จากนั้นอาร์เซียก็สวนกลับ

ฉับ!

เอเลน่าก้มตัวหลบ

ทั้งสองถอยออกจากกันพร้อมกัน

ไม่มีใครได้เปรียบ

อาร์เซียยิ้มกว้างขึ้น

"ฝีมือดีนี่"

เอเลน่ายิ้มเล็กน้อย

"เธอก็เหมือนกัน"

จากนั้นทั้งสองก็พุ่งเข้าหากันอีกครั้ง

ครั้งนี้ไม่มีใครออมแรง

ดาบทั้งสองปะทะกันอย่างต่อเนื่อง

เคร้ง!

เคร้ง!

เคร้ง!

การโจมตีของเอเลน่ามีความเป็นระบบ

ทุกจังหวะถูกควบคุมอย่างแม่นยำ

เธอไม่ได้ใช้แรงมากเกินจำเป็น และพยายามบีบพื้นที่ของอาร์เซียทีละน้อย

แต่อาร์เซีย...

กลับรับมือได้ทุกครั้ง

เธอแทบไม่เคยยืนอยู่กับที่นานเกินหนึ่งวินาที

การเคลื่อนไหวของเธอดูเรียบง่าย

ไม่มีท่าทางฟุ่มเฟือย

ไม่มีการออกแรงเกินจำเป็น

เพียงขยับเท้า

หมุนข้อมือ

แล้วใช้คมดาบเปลี่ยนทิศทางการโจมตีของคู่ต่อสู้

ดูเหมือนง่าย

แต่กลับสมบูรณ์แบบจนน่าประหลาด

เอเลน่าถอยออกมาครึ่งก้าว

ก่อนจะเปลี่ยนวิธีโจมตี

มานาเริ่มไหลเวียนไปทั่วร่างกาย

แรงกดดันรอบตัวเธอเพิ่มขึ้น

อาร์เซียเองก็ยิ้ม

"เอาจริงแล้วสินะ"

"ค่ะ"

เอเลน่าตอบ

มานาเคลือบอยู่บนคมดาบ

การเคลื่อนไหวครั้งต่อไปเร็วขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

ฉับ!

ดาบฟันลงตรงหน้า

อาร์เซียรับไว้

แรงปะทะทำให้พื้นใต้เท้าของทั้งสองแตกร้าวเป็นเส้นเล็ก ๆ

แต่ก่อนที่เอเลน่าจะโจมตีซ้ำ

อาร์เซียกลับบิดข้อมือ

เปลี่ยนมุมรับแรง

แล้วเบี่ยงคมดาบออกไป

เอเลน่าเสียหลักเพียงเล็กน้อย

อาร์เซียหมุนตัว

ปลายดาบหยุดอยู่ตรงอกของเอเลน่า

แต่ก่อนที่มันจะสัมผัสร่าง

วงเวทป้องกันก็สว่างขึ้น

การโจมตีถูกหยุดเอาไว้

ทั้งสองแยกออกจากกัน

เอเลน่าหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย

ไม่มีบาดแผล

ไม่มีเลือด

แต่เห็นได้ชัดว่าเธอเริ่มเสียเปรียบ

อาร์เซียยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงไม่เปลี่ยนไป

"เธอเก่งมาก"

เธอพูด

"อีกครั้งไหม?"

เอเลน่ากระชับดาบ

"แน่นอน"

ทั้งสองพุ่งเข้าหากันอีกครั้ง

คราวนี้มานาของทั้งคู่ไหลเวียนเต็มที่

เสียงดาบปะทะกันดังต่อเนื่อง

เคร้ง!

เคร้ง!

เคร้ง!

เอเลน่าใช้พลังของตัวเองผลักดันความเร็วขึ้นอีก

เธอฟันสามครั้งต่อเนื่อง

อาร์เซียหลบครั้งแรก

รับครั้งที่สอง

และก้าวเข้าใกล้ในจังหวะที่สาม

ระยะห่างหายไปในพริบตา

อาร์เซียพลิกดาบกลับด้าน

ใช้สันดาบกระแทกเข้ากับดาบของเอเลน่า

เคร้ง!

ดาบของเอเลน่าถูกเบี่ยงออกจากแนว

อาร์เซียหมุนตัว

ปลายดาบหยุดลงตรงหน้าคอของเอเลน่า

วงเวทป้องกันสว่างขึ้นอีกครั้ง

การประลองจบลง

อาจารย์เมลินดาปรบมือ

"เยี่ยมมาก!"

เอเลน่าลดดาบลง

เธอหายใจเข้าออกเล็กน้อย ก่อนยิ้ม

"ฉันแพ้แล้ว"

อาร์เซียลดดาบลงเช่นกัน

"สู้ได้ดี"

"เธอไม่บาดเจ็บเลยสักนิด"

เอเลน่ามองอีกฝ่าย

อาร์เซียหัวเราะเบา ๆ

"แค่โชคดีน่ะ"

คำตอบนั้นทำให้เอเลน่ามองเธออยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะส่ายหน้า

"ไม่ใช่หรอก"

อาร์เซียยังคงยิ้ม

"งั้นเหรอ"

อาจารย์เมลินดาเดินเข้ามาระหว่างทั้งสองคน

"ทั้งคู่ทำได้ดีมากค่ะ!"

เธอมองอาร์เซียอย่างสนใจ

"โดยเฉพาะอาร์เซีย การควบคุมระยะกับจังหวะดาบดีมากเลย"

อาร์เซียยิ้ม

ผมมองเธอจากด้านหลัง

คำพูดสั้น ๆ

รอยยิ้มที่ไม่เคยหายไป

และท่วงท่าตอนจับดาบเมื่อครู่

บางอย่

างในตัวเธอทำให้ผมรู้สึกแปลก ๆ

ไม่ใช่เพราะเธอแข็งแกร่ง

แต่เป็นเพราะ...

ท่าทางเหล่านั้นดูเหมือนคนที่คุ้นเคยกับการต่อสู้มานานมาก

นานเกินกว่าที่เด็กสาววัยเดียวกับพวกเราควรจะเป็น

อาร์เซียหันกลับมาในจังหวะนั้นพอดี

ดวงตาสีฟ้าครามสบเข้ากับสายตาของผม

เธอยิ้มให้

ก่อนพูดสั้น ๆ

"มองอะไรหรอ?"

ผมชะงักไปเล็กน้อย

"ไม่มีอะไรครับ"

"งั้นก็ดี"

เธอหันกลับไป

ยังคงยิ้มเหมือนเดิม

ผมมองแผ่นหลังของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนละสายตากลับมา

บางที...

ผมอาจคิดมากไปเอง.