ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 157: มรดกและการอำลา

หลินฟานยื่นมือออกไป... สัมผัสกับ "เมล็ดพันธุ์เต๋าอสนี" ที่ลอยอยู่เบื้องหน้าอย่างแผ่วเบา
ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัส...

ลูกแก้วสายฟ้าสีทองนั้นกลับไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนวัตถุที่จับต้องได้... แต่มันได้สลายกลายเป็นกระแสข้อมูลและกฎเกณฑ์แห่งสายฟ้าบรรพกาลบริสุทธิ์... แล้วพุ่งเข้าสู่ใจกลางวิญญาณแรกก่อตั้งของเขาโดยตรง!

[ติ๊ง! ตรวจพบ "มรดกแก่นแท้แห่งจักรพรรดิ (ส่วนที่ 1) - เมล็ดพันธุ์เต๋าอสนี"!]

[ท่านได้รับผลทวีคูณ 1,000 เท่า!]

[กำลังหลอมรวมมรดกเข้ากับวิญญาณแรกก่อตั้งจักรพรรดิมังกรอสุนีบาต!]

พรึ่บบบบบบบบ!

วิญญาณแรกก่อตั้งขนาดจิ๋วของหลินฟานพลันส่องสว่างเจิดจ้าขึ้น! "มงกุฎสายฟ้า" ที่เคยดูโปร่งแสงอยู่เหนือศีรษะ... บัดนี้ได้กลายเป็นของแข็งที่จับต้องได้และดูสง่างามอย่างหาที่เปรียบมิได้!

นี่ไม่ใช่การยกระดับพลัง... แต่มันคือการยกระดับ "ความเข้าใจ" และ "การควบคุม" อย่างสมบูรณ์แบบ! และพร้อมกันนั้นเอง... ข้อมูลเกี่ยวกับตำแหน่งของ "มรดกชิ้นต่อไป" ณ "สุสานหมื่นกระบี่" ก็ได้ปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของเขา

ในขณะที่หลินฟานกำลังซึมซับพลังใหม่นั้น... วิญญาณมังกรบรรพกาลที่ได้ทำหน้าที่ของตนเองจนสำเร็จลุล่วงแล้ว... ก็ได้สลายกลายเป็นอนุภาคแสงสีทอง... หายไปจากมิติแห่งนี้ชั่วนิรันดร์...

ครืน... ครืน...

สุสานชั้นในเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย... เมื่อปราศจากเจตจำนงของมังกรคอยค้ำจุน... มิติแห่งนี้ก็เริ่มไม่เสถียร

หลินฟานโค้งคำนับให้แก่ความว่างเปล่าเบื้องหน้าอย่างลึกซึ้ง... ก่อนจะหันกลับมาหากลุ่มของตระกูลหลิงที่ยังคงยืนตกตะลึงอยู่

"สำเร็จแล้ว... เราต้องรีบออกไปจากที่นี่" เขากล่าว "มิติแห่งนี้กำลังจะปิดตัวลง"

ทุกคนได้สติกลับคืนมาแล้วรีบพยักหน้า

การเดินทางกลับนั้นราบรื่นอย่างยิ่ง พวกเขาออกมาจากสุสานชั้นใน กลับสู่หุบเขาอสนีบาตหมื่นทัณฑ์ส่วนนอก อสูรสายฟ้าในบริเวณนี้... เมื่อได้สัมผัสกับกลิ่นอายใหม่ของหลินฟาน... ต่างก็ก้มหัวและหลีกทางให้เขาราวกับเป็นราชาผู้กลับมาเยือนดินแดนของตน

เมื่อพวกเขาออกมาจากเขตหุบเขาได้สำเร็จ... ภารกิจทั้งหมดของหลินฟานในสถานที่แห่งนี้ก็ได้สิ้นสุดลง

เขาหันไปมองคุณหนูหลิงเสวี่ยเหยา "ข้อตกลงของเราในฐานะผู้อาวุโสรับเชิญได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ข้าบรรลุเป้าหมายของข้าที่นี่แล้ว ขอบคุณสำหรับเส้นทางที่ท่านนำมาให้"

หลิงเสวี่ยเหยามองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "แล้ว... พวกเราจะได้พบกันอีกหรือไม่... ท่านผู้อาวุโสเฟิงหลิน?"

หลินฟานยิ้มบางๆ อย่างลึกลับ "โลกใบนี้กว้างใหญ่นัก... บางทีโชคชะตาอาจจะนำพาให้เส้นทางของเรามาบรรจบกันอีกครั้งก็เป็นได้"
เขาโค้งคำนับให้ทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย...

แล้วไม่ได้กล่าวอะไรอีก... ร่างของเขาสลายกลายเป็นประกายสายฟ้า... แล้วหายวับไปจากหุบเขา...

ทิ้งไว้เพียงกลุ่มคนจากตระกูลหลิง... ที่กำลังจ้องมองท้องฟ้าที่ว่างเปล่า... และตำนานบทใหม่ที่เพิ่งจะถูกสร้างขึ้น...

การเดินทางเพื่อตามหามรดกชิ้นต่อไป... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!