จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 52 เอกสารว่างเปล่า

หลี่เฉิงต้งไม่สามารถตัดสินได้ว่าเมิ่งเยว่ฉานตามหาเย่เฟิงเพื่ออะไร จึงรีบถามทันที "ผู้บัญชาการ ไม่ทราบว่า ท่านตามหาเย่เฟิงมีเรื่องอะไรหรือครับ"

"ไม่มีอะไร ฉันเพียงได้ยินว่าเขาถูกคนของคุณจับกุม ดังนั้นฉันจึงเรียกร้องให้คุณปล่อยตัวเขาเดี๋ยวนี้ เพราะเขาก็เป็นคนในกองบัญชาการทหารของเรา"

"เย่เฟิงก็เป็นคนในกองบัญชาการทหารหรือ?"

หลี่เฉิงต้งแทบหยุดหายใจ หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว

"หลี่กวงเย่ แกมันเลว แกจะฆ่าฉันให้ตายหรือไง!?"

หลี่กวงเย่ที่ถูกเอ่ยถึงนี้ คือชื่อของผู้เฒ่าหลี่ในหมู่บ้านชิงซาน

ถ้าหลี่เฉิงต้งรู้ว่าเย่เฟิงเป็นคนของกองบัญชาการทหาร เขาคงไม่กล้าสั่งให้หลิวต้าจวินไปจับเย่เฟิงมาแน่ ๆ เพราะนั่นไม่ต่างอะไรกับการหาเรื่องใส่ตัว

ไม่ได้การ ถ้าให้ท่านผู้บัญชาการที่อยู่ตรงหน้ารู้ว่าเขาขังเย่เฟิงไว้สามวัน แถมยังไม่ให้อาหารและน้ำอีก ถ้าท่านผู้บัญชาการคนนี้สนิทกับเย่เฟิง เขาคงไม่รอดแน่!

ยังพอมีโอกาส ต้องรีบแก้ไขสถานการณ์โดยเร็ว

คิดได้ดังนั้นหลี่เฉิงต้งรีบพูดขึ้นทันที "ท่านผู้บัญชาการอาจจะยังไม่ทราบ เรื่องนี้ที่จริงแล้ว เราปล่อยเย่เฟิงไปแล้ว"

"ปล่อยไปแล้ว?"

เมิ่งเยว่ฉานมองหลี่เฉิงต้งด้วยความสงสัย

"ใช่ ปล่อยไปแล้ว!"

หลี่เฉิงต้งพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

เขาคิดง่าย ๆ ว่าจะกำจัดเมิ่งเยว่ฉานและคนอื่น ๆ ไปก่อน จากนั้นค่อยไปคุยกับเย่เฟิงดี ๆ พยายามปรับความเข้าใจให้ได้ ถึงจะเสียหน้าบ้างก็ไม่เป็นไร ขอแค่แก้ไขสถานการณ์ได้ก็พอ

แต่ถึงเขาจะวางแผนไว้อย่างดี แต่สถานการณ์ก็มักจะพลิกผันไปในทิศทางที่คาดไม่ถึงเสมอ

"ท่านผู้บัญชาการ ที่จริงแล้วเถ้าแก่เย่ยังอยู่ที่สถานีตำรวจ ผมสามารถพาท่านไปพบเขาได้!"

มีคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

คนคนนั้นคือหลิวต้าจวิน

คำพูดของหลิวต้าจวินทำเอาหลี่เฉิงต้งแทบจะเป็นลม

ดวงตาของเขาแดงก่ำ จ้องหลิวต้าจวินเขม็ง "ที่นี่มีสิทธิ์ให้แกพูดด้วยหรือไง? ไสหัวกลับไปได้แล้ว"

หลิวต้าจวินค่อนข้างกลัวหลี่เฉิงต้ง แต่เขาก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อพูดในครั้งนี้

"เดี๋ยวก่อน ให้เขาพูดต่อ เมื่อกี้คุณบอกว่าเย่เฟิงยังอยู่ที่นี่?" เมิ่งเยว่ฉานถามหลิวต้าจวิน

"ครับ ท่านผู้บัญชาการ เถ้าแก่เย่อยู่ในห้องสอบสวน" หลิวต้าจวินพูดอย่างไม่กลัวเกรง

ในเมื่อเขาพูดไปแล้ว ก็ต้องเดินหน้าต่อไปให้สุดทาง

จุดประสงค์ของเขาก็เรียบง่ายมาก ในเมื่อเย่เฟิงสามารถหาคนจากกองบัญชาการทหารมาได้ แสดงว่าเย่เฟิงต้องไม่ใช่คนธรรมดา 

การที่เขาช่วยพูดแทนเย่เฟิงในตอนนี้ ก็เหมือนกับการช่วยเหลือตัวเองไปด้วย เพราะเขาเป็นสารวัตรมานานกว่าสิบปี บางสิ่งบางอย่าง เขาก็ควรจะเสี่ยงบ้าง ถ้าแพ้พนัน อย่างมากก็แค่ลาออกจากงานก็เท่านั้น

"รองผู้กำกับหลี่ นี่คือสิ่งที่คุณบอกว่าปล่อยตัวเขาไปแล้ว?" เมิ่งเยว่ฉานมองหลี่เฉิงต้งด้วยสายตาเย็นชา

หลี่เฉิงต้งแทบกระอักเลือด เขาไม่คิดว่าหลิวต้าจวินจะหักหลังเขาแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่าเมิ่งเยว่ฉานและคนอื่น ๆ อยู่ที่นี่ด้วย เขาคงพุ่งเข้าไปบีบคอหลิวต้าจวินให้ตายไปแล้ว

"ท่านผู้บัญชาการ ที่จริงแล้ว ผมสั่งให้คนไปปล่อยตัวเย่เฟิงแล้ว อาจจะเป็นไปได้ว่า พวกเขาอาจจะยังไม่ปล่อย…"

"ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัว พาฉันไปหาเย่เฟิงเดี๋ยวนี้"

"ครับ ท่านผู้บัญชาการ!"

หลิวต้าจวินทำความเคารพ แล้วรีบเดินนำหน้าเมิ่งเยว่ฉานไป

หลี่เฉิงต้งยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่ได้ตามไป รู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ไม่รู้ว่าโทรหาใคร

อีกด้านหนึ่ง หลิวต้าจวินพาเมิ่งเยว่ฉานมาถึงห้องสอบสวนแล้ว

เมิ่งเยว่ฉานเห็นเย่เฟิง

แน่นอนว่าเย่เฟิงก็เห็นเธอเช่นกัน

"ขอโทษนะ เย่เฟิง ระหว่างทางมีเรื่องนิดหน่อย ฉันมาช้า นายไม่เป็นไรใช่ไหม?" เมิ่งเยว่ฉานกล่าวขอโทษ

"ไม่เป็นไร คุณเมิ่งมาช่วยผม ผมก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว" เย่เฟิงพูดพร้อมกับยิ้ม

"ไปเถอะ ฉันจะพานายออกไป!"

"เดี๋ยวก่อน คุณเมิ่ง ช่วยอะไรผมอีกอย่างได้ไหม?"

"ว่ามาสิ อะไรล่ะ!"

"ขอยืมปืนหน่อยได้ไหม?"

"นายจะเอาปืนไปทำอะไร?"

"ฆ่าคน!"

เมื่อเย่เฟิงพูดประโยคนี้จบ ร่างกายของเขาแผ่จิตสังหารออกมา

เมิ่งเยว่ฉานไม่ใช่คนธรรมดา เธอรับรู้ถึงจิตสังหารของเย่เฟิงได้ เธอรู้สึกเย็นยะเยือกในใจ 

"เย่เฟิง อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ฉันสามารถช่วยนายออกมาได้ แต่ถ้านายจะฆ่าคน ฉันไม่มีอำนาจมากขนาดนั้น"

"ไม่เป็นไร มีแค่นี้ก็พอ"

เย่เฟิงหยิบเอกสารออกมาจากไหนไม่รู้แล้วยื่นให้เมิ่งเยว่ฉาน เขาไม่ถามด้วยว่าเมิ่งเยว่ฉานจะตกลงหรือไม่ คว้าปืนแล้วเดินออกไปทันที

เมิ่งเยว่ฉานมองเอกสารในมือ ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ยืนนิ่งอยู่กับที่

เอกสารในมือเธอ ออกโดยกองบัญชาการทหารตี้หลง ไม่มีอะไรเขียนอยู่เลย ว่างเปล่าทั้งหมด

เหตุผลที่ว่างเปล่า เพราะเย่เฟิงไม่ต้องการเขียน ถ้าเขาต้องการ เขาสามารถเขียนชื่อตัวเองลงไปได้ตลอดเวลา สามารถกรอกยศได้ตามใจชอบ ไม่ว่าจะเป็นพลตรี พลโท หรือแม้แต่พลเอก

ถึงแม้ว่าเขาจะปลดประจำการแล้ว แต่เบื้องบนก็ยังมอบสิ่งนี้ให้กับเขา

นี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเย่เฟิงสร้างคุณงามความดีให้กับกองบัญชาการทหารมากมายขนาดไหน ถึงจะได้สิ่งนี้มา

ถึงจะไม่มีอะไรเขียน แต่ก็มากพอที่จะฆ่าคนได้

ถ้าให้คนอื่นดู คนที่ไม่รู้จักต้องคิดว่านี่เป็นแค่กระดาษเปล่า ๆ แต่เมิ่งเยว่ฉานไม่เหมือนกัน เธอเป็นคนของกองบัญชาการทหาร และยังเป็นหน่วยพิเศษอีกด้วย ดังนั้นเธอจึงรู้จักเอกสารนี้

นี่คือเอกสารที่ผู้บัญชาการระดับสูงสุดเท่านั้นถึงจะมี เป็นไปไม่ได้ที่จะปลอมแปลง

สวรรค์ เขาเป็นใครกันแน่?

ความตกใจของเมิ่งเยว่ฉานไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้

ก่อนหน้านี้ตอนที่เจอเย่เฟิงในหุบเขามรณะ เธอคิดว่าเย่เฟิงเป็นคนที่มีความสามารถ แต่ตอนนี้ เธอมองเขาไม่ออกเลย

ในขณะเดียวกัน เย่เฟิงถือปืนของเมิ่งเยว่ฉาน เดินออกมาข้างนอก บังเอิญเจอหลี่เฉิงต้งพอดี

เมื่อหลี่เฉิงต้งเห็นเย่เฟิง ก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มเดินเข้าไปหา 

"เถ้าแก่เย่ ทั้งหมดนี้เป็นแค่การเข้าใจผิด!"

"หึหึ ขังผมไว้สามวัน แล้วตอนนี้มาบอกว่าเข้าใจผิด รองผู้กำกับหลี่ ถ้าเป็นคุณ คุณจะคิดว่านี่เป็นแค่การเข้าใจผิดหรือไง?" เย่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

"เถ้าแก่เย่พูดถูก เรื่องนี้ผมทำไม่ถูก แต่ผมสามารถขอโทษคุณได้ หวังว่าคุณจะให้อภัยความผิดของผม" หลี่เฉิงต้งพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเรื่อย ๆ

"ไม่จำเป็น เพราะผมไม่ต้องการให้คนตายมาขอโทษผม!"

ตอนนี้หลี่เฉิงต้งเพิ่งสังเกตเห็นว่าเย่เฟิงถือปืนอยู่ในมือ เขากลัวจนตัวสั่น "เย่เฟิง นายจะทำอะไร ที่นี่คือสถานีตำรวจนะ แล้วฉันยังเป็นรองผู้กำกับอีกด้วย ถ้านายกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ไม่มีใครช่วยนายได้แน่"

"รองผู้กำกับหลี่ ตอนนี้คุณรู้จักกลัวแล้วหรือไง?"

ปัง!

เย่เฟิงเหนี่ยวไกทันที

แต่นัดนี้ ยิงเข้าที่ต้นขาของหลี่เฉิงต้ง

หลี่เฉิงต้งร้องลั่น เขาไม่คิดว่าเย่เฟิงจะกล้ายิงจริง ๆ เขาบ้าไปแล้วหรือไง

"พวกนายยืนเฉยทำไม ไม่เห็นหรือไงว่ามันจะฆ่าฉัน รีบยิงมันให้ตายซะ!"

ตำรวจที่ยืนอยู่ข้างนอกต่างตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน ต่อให้เป็นในหนังก็คงไม่มี

แต่พวกเขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบชักปืนออกมาจ่อไปที่เย่เฟิง ถ้าเย่เฟิงขยับอีกนิด พวกเขาคงยิงจริง ๆ

"หยุดนะ วางปืนลงเดี๋ยวนี้นะ!"

ตอนนี้เมิ่งเยว่ฉานเดินออกมาจากห้องสอบสวน เธอยืนบังหน้าเย่เฟิง แล้วสั่งตำรวจเหล่านั้น

"ท่านผู้บัญชาการ ท่านไม่เห็นหรือไงว่าเย่เฟิงจะฆ่าผม ต่อให้เขาเป็นคนของกองบัญชาการทหาร ก็ไม่สามารถทำอะไรตามใจชอบแบบนี้ได้" หลี่เฉิงต้งพูดด้วยสีหน้าซีดเผือด

เมิ่งเยว่ฉานไม่สนใจหลี่เฉิงต้ง หันไปมองเย่เฟิงแล้วถามว่า "นายจะฆ่าเขาจริง ๆ เหรอ?"

"อืม!"

"ก็ได้ งั้นฉันจะทำตามที่นายต้องการ!"

เมิ่งเยว่ฉานสั่งให้ทหารที่เธอพามาชักปืนออกมา จ่อไปที่ตำรวจเหล่านั้นแล้วพูดว่า "เรื่องที่นี่ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ วางปืนลงซะ ฉันไม่อยากพูดซ้ำสอง หากเกิดอะไรขึ้น ฉันจะรับผิดชอบเอง"

"ท่านผู้บัญชาการ ท่านทำแบบนี้ทำไม ท่านเป็นบ้าเหมือนกับเย่เฟิงหรือไง?"

หลี่เฉิงต้งแทบจะเป็นลม เขาไม่คิดว่าเย่เฟิงจะฆ่าคน เมิ่งเยว่ฉานยังช่วยเขาอีก ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนของกองบัญชาการทหารไร้กฎหมายแบบนี้?

"พวกนายทำอะไร ชักปืนขึ้นมา ฉันเป็นหัวหน้าพวกนาย พวกนายต้องฟังฉัน จับมันซะ"

แต่ตำรวจเหล่านั้นมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็วางปืนลง

ไม่มีใครโง่ ใคร ๆ ก็มองออกว่าหลี่เฉิงต้งจับคนที่ไม่ควรจับ

เย่เฟิงกล้ายิงปืนในสถานีตำรวจ ไม่บ้าก็ต้องมีผู้มีอิทธิพลหนุนหลัง

พวกเขาเชื่ออย่างหลังมากกว่า

ดังนั้น การเชื่อฟังหลี่เฉิงต้งในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับการหาเรื่องใส่ตัว