ตำนานราชันย์สะท้านภพ

รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือนเมืองชิงเหอพร้อมกับความคึกคักที่มากกว่าปกติ ข่าวเรื่องการมาถึงของ "ทูตพิเศษจากเมืองหลวง" ทำให้ทั่วทั้งเมืองตื่นตัว โดยเฉพาะเหล่าตระกูลใหญ่ที่ต่างเตรียมตัวส่งลูกหลานเข้าคัดเลือก

เย่หวงในชุดจอมยุทธ์สีขาวสะอาดตา (ที่เพิ่งซื้อใหม่ด้วยเงินกาชาที่เหลือ) เดินทอดน่องไปตามถนนมุ่งหน้าสู่จวนเจ้าเมืองด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ต่างจากผู้คนที่เร่งรีบ

(ความคิดในใจเย่หวง: 'สำนักยุทธ์หลวงดาราสวรรค์งั้นเหรอ... ในเกมมันคือแมพ "หุบเขาหมอกวิญญาณ" ที่ต้องเลเวล 40 ถึงจะเข้าได้ เป็นโซนที่มีทรัพยากรระดับสูงเพียบ แถมยังมีดันเจี้ยนลับซ่อนอยู่อีก... ถ้าได้เข้าไปเรียนที่นั่น ก็เหมือนได้ตั๋วผ่านทางเข้าโซนฟาร์มของชั้นดีชัดๆ!')

ในขณะที่เขากำลังวางแผนอนาคตอย่างเพลิดเพลิน สายตา [Gamer Vision] ก็เหลือบไปเห็นสัญลักษณ์ [!] (Event ) เด้งขึ้นที่กลางตลาดเบื้องหน้า!

"หือ? อีเวนต์สุ่มเกิด (Random Event)? เช้าขนาดนี้เลยเหรอ?"

เบื้องหน้าของเขา รถตู้ม้าคันงามที่ประดับด้วยผ้าม่านสีขาวบริสุทธิ์ถูกกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนล้อมกรอบเอาไว้ กีดขวางการจราจนทำให้ชาวบ้านต้องหลบเลี่ยงด้วยความหวาดกลัว

ผู้นำกลุ่มคือชายหนุ่มร่างท้วมในชุดผ้าไหมราคาแพงที่ดูรกรุงรัง ใบหน้ามันเยิ้มเต็มไปด้วยรอยยิ้มหยาบโลน ข้างกายมีผู้ติดตามที่มีกลิ่นอายผู้ฝึกยุทธ์ระดับ ขอบเขตวิญญาณ ขั้นต้น (3 คน) และ ขั้นกลาง (1 คน) คอยคุ้มกัน

"แม่นางมู่! อย่าเพิ่งรีบร้อนสิจ๊ะ!" 

ชายร่างท้วมตะโกนพลางเอาพัดจีบเคาะที่หน้าต่างรถม้า 

"ข้า 'จ้าวเฟิง' นายน้อยตระกูลจ้าวแห่งเมืองข้างเคียง อุตส่าห์เดินทางมาไกลเพื่อยลโฉม 'บัณฑิตสาวอัจฉริยะ' อย่างท่าน... ลงมาคุยกันหน่อยไม่ได้หรือ? ข้าจองภัตตาคารหรูไว้แล้วนะ!"

ม่านรถม้าถูกเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าของสาวใช้ที่โกรธจัด 

"หลีกทางไปนะ! คุณหนูของข้ามีนัดสำคัญที่จวนเจ้าเมือง! พวกเจ้ากล้าดียังไงมาขวางทาง!"

"โฮ่... ดุเสียด้วย" 

จ้าวเฟิงหัวเราะร่า 

"ไปจวนเจ้าเมืองเหมือนกันงั้นรึ? งั้นก็ไปด้วยกันสิ รถข้ากว้างนะ นั่งตักข้าก็ได้!"

มันยื่นมืออ้วนป้อมจะไปคว้ามือสาวใช้ แต่ทว่า...

"หยุดเถอะคุณชายจ้าว" 

เสียงหวานใสแต่เย็นชาและทรงอำนาจดังขึ้นจากในรถม้า มู่ชิงเสวี่ย ก้าวลงมาจากรถม้าอย่างสง่างาม นางสวมชุดบัณฑิตสีขาวขลิบฟ้าที่ดูเรียบง่ายแต่สูงส่ง ผมยาวสลวยถูกปักด้วยปิ่นหยกเพียงอันเดียว ใบหน้างดงามหมดจดไร้ที่ติ แต่แววตาคู่สวยนั้นกลับนิ่งสงบราวกับบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ในมือถือตำราเล่มเก่าไว้แนบอก

"ข้าไม่รู้จักท่าน และข้าไม่มีความประสงค์จะไปกับท่าน... กรุณาหลีกทางด้วย"

"โอ้โห... สวยสมคำร่ำลือจริงๆ!" 

จ้าวเฟิงตาลุกวาว น้ำลายแทบหก 

"ยิ่งท่านเย็นชา ข้ายิ่งชอบ! มาเถอะน่า อย่าเล่นตัวนักเลย ตระกูลจ้าวของข้าร่ำรวยไม่แพ้ใครในแคว้นนะ!"

มันพยักหน้าให้ลูกน้อง ผู้ติดตามระดับวิญญาณทั้งสี่คนจึงก้าวเข้ามาบีบวงล้อม เตรียมจะใช้กำลังฉุดคร่า!

[Quest : ช่วยเหลือสาวงาม!]

เป้าหมาย: ปกป้องมู่ชิงเสวี่ยและสั่งสอนอันธพาล

รางวัล: ความประทับใจจากมู่ชิงเสวี่ย + ???

"แหม... พล็อตนิยายน้ำเน่าชัดๆ คุณชายตระกูลรวยรังแกสาวงามเนี่ย..." 

เย่หวงถอนหายใจ แต่ปากกลับยิ้มกว้าง 

"แต่ก็นะ... บทพระเอกขี่ม้าขาว มันก็เท่ดีเหมือนกัน!"

"เฮ้ย! พวกแกน่ะ!" 

เสียงตะโกนของเย่หวงดึงความสนใจของทุกคน เขาเดินล้วงกระเป๋าแหวกฝูงชนเข้ามาหยุดอยู่กลางวงล้อม 

"รังแกผู้หญิงกลางตลาดแบบนี้... ที่บ้านไม่สอนมารยาท หรือว่าสมองมีแต่ไขมันจนลืมความเป็นคนไปแล้ว?"

"แกเป็นใครวะ!?" 

จ้าวเฟิงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ 

"กล้าดียังไงมาเสือกเรื่องของข้า นายน้อยจ้าว! รู้ไหมว่าพ่อข้าเป็นใคร!"

"ไม่รู้ และไม่อยากรู้" 

เย่หวงแคะหูอย่างกวนประสาท 

"แต่ข้ารู้ว่าอีก 3 วินาที... แกจะลงไปนอนกองกับพื้น"

"ฆ่ามัน!!" จ้าวเฟิงสั่งลูกน้อง

ผู้ติดตามทั้ง 4 คนพุ่งเข้าหาเย่หวงพร้อมกัน! พลังระดับวิญญาณขั้นต้นและกลางระเบิดออก หมายจะขยี้ชายหนุ่มปากดีให้เละ!

มู่ชิงเสวี่ยขมวดคิ้ว นางกำลังจะร่ายอาคมบางอย่างจากตำราในมือเพื่อช่วยชายแปลกหน้า แต่แล้วนางก็ต้องชะงัก...

ฟึ่บ! เย่หวงหายตัวไปจากจุดที่ยืนอยู่! [ก้าวย่างเงาเมฆา (ขั้นเชี่ยวชาญ) + AGI 100]

"ช้าไป..." 

เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูผู้ติดตามขั้นกลาง ผัวะ! ฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าอย่างจังจนฟันร่วง! ร่างนั้นหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะร่วงลงพื้นสลบเหมือด!

อีก 3 คนที่เหลือยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเงาสีขาวพุ่งผ่าน ปัก! ตุ้บ! โครม! เย่หวงใช้เพียงสันมือและฝ่ามือเปล่าๆ (เพราะไม่มีอาวุธ) สับเข้าที่ท้ายทอยและลิ้นปี่อย่างแม่นยำและรวดเร็ว จนมองตามไม่ทัน!

เพียงพริบตาเดียว... ยอดฝีมือ 4 คนก็นอนกองเป็นผักปลาอยู่แทบเท้าของเย่หวง!

"นะ... นี่มัน..." 

จ้าวเฟิงอ้าปากค้าง ขาสั่นพั่บๆ จนฉี่แทบราด เย่หวงเดินย่างสามขุมเข้าไปหามัน ง้างมือขึ้น... เพียะ! เสียงตบหน้าดังสนั่นลั่นตลาด! จ้าวเฟิงหน้าหัน แก้มบวมเป่งทันที 

"นี่สำหรับที่แกรังแกผู้หญิง..." 

เพียะ! 

"นี่สำหรับที่แกทำตัวน่ารำคาญ…

" เพียะ! 

"และนี่... สำหรับที่แกทำให้ข้าเสียเวลาเดินชมเมือง!"

จ้าวเฟิงลงไปนอนร้องไห้จุกตูดอยู่กับพื้น

 "ทหาร! ทหาร! ช่วยด้วย! มีคนทำร้ายร่างกาย! ไอ้หมอนี่มันเป็นกบฏ!"

หน่วยลาดตระเวนเมืองชิงเหอที่เพิ่งมาถึง (มาช้าตามสูตร) รีบวิ่งเข้ามาพร้อมหอกดาบ 

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ใครกล้าก่อความวุ่นวาย!" หัวหน้าทหารตะคอก

จ้าวเฟิงรีบชี้หน้าเย่หวง 

"มัน! จับมันเลย! มันทำร้ายข้า! ข้าเป็นหลานของสหายท่านเจ้าเมืองนะ!"

ทหารนับสิบหันหอกมาทางเย่หวง เตรียมจะเข้าจับกุม มู่ชิงเสวี่ยเห็นท่าไม่ดีจึงก้าวออกมา 

"ช้าก่อน! ชายผู้นี้เพียงแค่ช่วยข้า..."

"ไม่ต้องห่วงแม่นาง..." 

เย่หวงยกมือห้าม แล้วหันไปมองหัวหน้าทหารด้วยสายตาเรียบเฉย เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ... แล้วหยิบป้ายหยกสีขาวสลักรูปพยัคฆ์คำรามออกมา ชูขึ้นฟ้า!

[ป้ายหยกพยัคฆ์ขาว] สัญลักษณ์ตัวแทนของ "หลิวหรูเยียน" และอำนาจสูงสุดของตระกูลเจ้าเมือง!

"เบิกตาดูให้ชัดๆ..." 

เย่หวงเอ่ยเสียงเย็น 

"พวกเจ้าจะจับ 'แขกคนสำคัญ' ของท่านเจ้าเมืองงั้นรึ?"

หัวหน้าทหารและลูกน้องหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ทันทีที่เห็นป้ายหยก พวกเขาก็ทิ้งอาวุธแล้วคุกเข่าลงกับพื้นดังตึง! 

"ขะ... ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่! ขออภัยท่านผู้มีเกียรติ!"

เย่หวงเก็บป้ายหยก แล้วชี้ไปที่จ้าวเฟิงที่กำลังช็อกตาตั้ง 

"เอาไอ้หมูนี่ไปขังซะ ข้อหาก่อความวุ่นวายและลวนลามสุภาพสตรี... อ้อ แล้วบอกให้ตระกูลมันเอาเงินมาไถ่ตัวด้วยนะ ค่าทำขวัญแม่นางคนนี้"

"ระ... รับทราบขอรับ!" ทหารรีบลากตัวจ้าวเฟิงที่ร้องโวยวายออกไปทันที

เมื่อความวุ่นวายจบลง เย่หวงหันกลับมาหามู่ชิงเสวี่ย นางมองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่แค่ขอบคุณ แต่เต็มไปด้วยความสนใจใคร่รู้และการวิเคราะห์

"ขอบคุณคุณชายที่ยื่นมือเข้าช่วย..." 

มู่ชิงเสวี่ยย่อกายคารวะอย่างงดงาม 

"ฝีมือวรยุทธ์ระดับวิญญาณ... ความเร็วที่เหนือสามัญ... และป้ายหยกของพี่หญิงหลิว..." 

นางยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาเป็นประกายฉลาดเฉลียว 

"ท่านคงจะเป็น... 'เย่หวง' นายน้อยสามแห่งสำนักกระบี่เมฆา ที่เขาลือกันสินะ?"

เย่หวงยิ้มรับ 

"และท่านก็คงเป็น... แม่นางมู่ชิงเสวี่ย บัณฑิตสาวผู้เลื่องชื่อ" (ความคิดในใจเย่หวง: 'ฉลาดสมคำร่ำลือ... แถมยังสวยแบบคูลๆ ซะด้วย น่าสนใจแฮะ')

"ดูเหมือนเราจะมีจุดหมายเดียวกัน..." 

มู่ชิงเสวี่ยผายมือไปที่รถม้า 

"เพื่อเป็นการตอบแทน... ให้เกียรติข้าไปส่งท่านที่จวนเจ้าเมืองได้หรือไม่?"

เย่หวงมองสาวงามตรงหน้า แล้วยักไหล่ 

"ปฏิเสธสาวงามถือเป็นบาป... รบกวนด้วยขอรับ"