ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

        หัวหน้าผู้คุมผู้ชื่นชอบการซุบซิบเอ่ยถามหนิงมู่ฉืออย่างอยากรู้อยากเห็น “นี่ แม่นาง เจ้าเกี่ยวข้องอันใดกับซื่อจื่อแห่งตำหนักอ๋องได้ยินว่าเพื่อเจ้าแล้ว ถึงขั้นทะเลาะกับฝ่าบาทเชียว!”

        หนิงมู่ฉือนิ่งตะลึงงันไปชั่วครู่ กอดผ้าห่มที่ได้รับมาแนบอกปากกัดหมั่นโถว ก่อนจะเดินไปที่มุมหนึ่งของห้องขัง ไม่สนใจหัวหน้าผู้คุมอีก หัวหน้าผู้คุมเห็นท่าทางเช่นนั้นของหนิงมู่ฉือก็เบ้ปากพร้อมทั้งเอ่ยวาจาดูแคลนออกมา “ช่างเถิด ไม่บอกก็ช่าง ถึงอย่างไรเจ้าก็ใกล้จะตายอยู่แล้วข้าอยู่ที่นี่มาสามปียังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดสามารถออกไปจากที่นี่แบบมีชีวิตเลยสักคน”

        หนิงมู่ฉือน้ำตาไหลขณะกัดหมั่นโถวที่เย็นชืดหมั่นโถวมีเนื้อแข็งมาก ยากที่จะกลืนลงคอ ในขณะเดียวกันก็นึกเป็นห่วงท่านอ๋องและจ้าวซีเหอที่อยู่ด้านนอกอย่างยิ่ง

        ครั้นร้องไห้จนเหนื่อย นางก็รู้สึกง่วงขึ้นมานางห่มผ้าแล้วหลับไป

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินมองหมอหลวงที่คุกเข่าอยู่กับพื้นตัวของหมอหลวงสั่นเทาอยู่ตลอด ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขาม “เจ้าคือหมอหลวงที่ไปตรวจอาการให้ซูเฟยก่อนหน้านี้มิใช่หรือ”

        หมอหลวงที่คุกเข่าอยู่กับพื้นยังคงตัวสั่นไม่หยุดขณะกำลังจะทูลตอบ ขันทีน้อยที่อยู่ด้านนอกเดินเข้ามาด้านในพร้อมกับรายงานว่า “อัครมหาเสนาบดีเฉินอวี้ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินพยักหน้าเป็นการอนุญาตอัครมหาเสนาบดีในชุดขุนนางสีแดงเข้มเดินเข้ามาภายในตำหนัก ก่อนจะถวายความเคารพฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาทคาระวะท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

        “ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่จำเป็นต้องมากพิธี”น้ำเสียงของฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ราวกับอีกไม่นานจะระเบิดโทสะออกมา

        อัครมหาเสนาบดีเดินไปยืนด้านข้าง จ้าวซีเหอเห็นเช่นนั้นก็ส่งยิ้มอ่อนไปให้พลางเอ่ย“ท่านอัครมหาเสนาบดีพระสนมซูเฟยตอนนี้ถูกพิษ ไม่ทราบว่าท่านได้ไปเยี่ยมหรือยัง”

        เฉินอวี้มองหมอหลวงที่คุกเข่าอยู่กับพื้นผาดหนึ่งใบหน้าทั้งเป็นกังวลและลุ่มลึกในเวลาเดียวกัน เมื่อได้ยินคำถามของจ้าวซีเหอยิ้มบางๆ พร้อมกับเอ่ยตอบ “หมอหลวงน่าจะไปดูอาการแล้วไม่มีเรื่องใดต้องกังวลนี่ขอรับ”

        จ้าวซีเหอยิ้มก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว “แต่พระสนมซูเฟยใส่ร้ายแม่ครัวของตำหนักอ๋องของข้าทำเช่นนี้เท่ากับใส่ร้ายตำหนักอ๋องของข้าด้วยเช่นกัน!”

        เฉินอวี้ยิ้มตอบ “ข้าน้อยได้ยินนางกำนัลเล่าว่าอาหารที่บุตรสาวของข้าน้อยได้ทานล้วนเป็นแม่ครัวผู้นี้ที่รับผิดชอบในเมื่อตรวจสอบแล้วว่าในปิ่งมีพิษ แบบนี้จะเรียกว่าใส่ร้ายได้อย่างไรซื่อจื่อพูดเช่นนี้ ต้องการจะใส่ร้ายบุตรสาวของข้าน้อยหรือขอรับ!”

        ท่านอ๋องลอบส่งสายตาให้บุตรชาย ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเฉินอวี้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“เฉินอวี้บุตรชายของข้าถูกตามใจจนเสียคน หากกล่าววาจาล่วงเกินท่านไป ขอท่านอย่าได้ถือสา”

        เฉินอวี้แย้มยิ้มตอบกลับให้ท่านอ๋อง “ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องเกรงใจข้าน้อยทราบดีขอรับ”

        จ้าวซีเหอแค่นเสียงฮึ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน“ทูลฝ่าบาทกระหม่อมมีพยานบุคคลพ่ะย่ะค่ะ”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินพยักหน้าเอ่ยถามหมอหลวงที่ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น “เจ้าว่ามาสิว่าพิษที่อยู่ในร่างกายซูเฟยใช่พิษเดียวกันกับพิษที่อยู่ในปิ่งใช่หรือไม่”

        หมอหลวงตัวสั่นหนักยิ่งกว่าเดิม พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวได้แต่เอ่ยเสียงดังว่า “ขอฝ่าบาทไว้ชีวิตกระหม่อมด้วย!”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินขมวดคิ้ว ก่อนจะใช้มือตบโต๊ะเสียงดัง ทำให้หมอหลวงมีสติแจ่มชัดขึ้นมาในทันใดฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินมองหมอหลวงด้วยแววตาคมปลาบ “เราถามเจ้าว่า พิษที่อยู่ในร่างกายของซูเฟยคือพิษชนิดเดียวกันกับที่อยู่ในปิ่งใช่หรือไม่เจ้าจะให้เราไว้ชีวิตอันใดของเจ้า!”

        หมอหลวงก้มหน้าแนบพื้นขณะเอ่ยตอบเสียงสั่นเทา “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมไม่ทราบว่าพระสนมซูเฟยถูกพิษอะไรพ่ะย่ะค่ะ!”

        เฉินอวี้มีสีหน้าเย็นชาฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเหลือบมองเฉินอวี้ผาดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามหมอหลวงต่อ “เจ้าบอกความจริงเรามา แล้วเราจะไว้ชีวิตเจ้า!”

        ตัวของหมอหลวงสั่นเทาอย่างรุนแรง “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมตรวจพบว่าพิษที่อยู่ในร่างกายของพระสนมซูเฟยไม่ใช่พิษชนิดเดียวกันกับที่อยู่ในปิ่งถ้าหากว่าพระสนมถูกพิษที่อยู่ในปิ่ง ป่านนี้น่าจะต้องเสียชีวิตไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

        เฉินอวี้ฟังถึงตรงนี้ คุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับเอ่ย “ทูลฝ่าบาท จากประโยคนี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าแม่ครัวผู้นั้นจงใจวางยาพิษเพื่อทำให้บุตรสาวของกระหม่อมเสียชีวิตพ่ะย่ะค่ะ!”

        ด้านจ้าวซีเหอถึงกับกำหมัดแน่นเมื่อได้ฟังแทบอยากจะเข้าไปต่อยหน้าเฉินอวี้เสียเดี๋ยวนั้น ทว่าถูกท่านอ๋องลอบส่งสายตาห้ามเอาไว้เสียก่อนจึงทำได้แค่กำหมัดเเล้วก็คลายเเล้วก็กำอยู่เช่นนั้น

        ท่านอ๋องลูบเคราขณะเอ่ยกับฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน “ฝ่าบาท ในเมื่อพระสนมซูเฟยไม่ได้ถูกพิษที่อยู่ในปิ่งเช่นนั้นก็แสดงว่า นางถูกพิษหลังจากที่ได้ทานปิ่งเข้าไป”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินทำท่าขบคิดอยู่ชั่วครู่หลังจากมีรับสั่งให้โบยหมอหลวงผู้นี้สามสิบที ก็หันไปรับสั่งกับท่านอ๋อง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราจะไปถามที่ตำหนักหมิงฉือให้รู้เรื่อง!”

        ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะเดินตามฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินไปยังตำหนักหมิงฉือ

        ซูเฟยที่นอนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมานทราบข่าวนี้รีบลุกขึ้นมานั่งก่อนจะเรียกนางกำนัลที่อยู่ด้านนอกห้องให้เข้ามา “พวกเจ้าฟังข้าให้ดี หากฝ่าบาทตรัสถาม ก็ให้บอกไปว่า ชุนเถาเป็นคนวางยาข้าเเล้วก็ห้ามเอ่ยเรื่องของหนิงมู่ฉือขึ้นมาเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่!”

        ซูเฟยทราบการสนทนาที่เกิดขึ้นในตำหนักของฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินแล้วเรื่องนี้ยิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆการมาครั้งนี้ของฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินน่าจะมาเพื่อถามนางให้แน่ชัดทำให้นางรู้สึกเครียดยิ่งนัก

        “แต่ก่อนหน้านี้ มีข่าวลือออกไปว่าที่ชุนเถาฆ่าตัวตายเพราะปัญหาทางบ้าน…”

        “ก็บอกไปว่า ข้าเองก็ถูกนางหลอกเช่นกันพวกเจ้านี่ไร้ประโยชน์เสียจริง!”

        ครั้นได้ยินคำประกาศว่า “ฝ่าบาทเสด็จ” หัวใจซูเฟยเต้นรัวและแรงนางพยายามรวบรวมแรงเพื่อลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเดินเข้ามาพร้อมท่านอ๋องและจ้าวซีเหอรวมถึงบิดาของตัวเองด้วย อีกทั้งข้างหลังยังมีหมอหลวงเดินตามเข้าสีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นซีดขาว

        เฉินอวี้เห็นท่าทางของบุตรสาวที่ดูเจ็บปวดและอ่อนแรง รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความปวดใจ“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

        ซูเฟยส่งยิ้มให้แก่บิดา “เรียนท่านพ่อ ลูกดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินมองซูเฟยด้วยสีหน้าราบเรียบน้ำเสียงที่เอ่ยถามเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความกดดัน “เราขอถามเจ้า หนิงมู่ฉือเป็นคนวางยาพิษเจ้าจริงๆใช่หรือไม่”

        ซูเฟยได้ยินคำถาม สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะร้องไห้ออกมา น้ำตาไหลอาบแก้มดุจหยาดน้ำฝนที่หยดลงบนดอกสาลี่ “ฝ่าบาทหม่อมฉันไม่รู้ว่าตัวเองไปล่วงเกินผู้ใดเข้า ถึงได้มีคนคิดร้ายต่อหม่อมฉันมากมายเพียงนี้ถึงขั้นอยากวางยาหม่อมฉันให้เสียชีวิต เป็นหม่อมฉันที่เข้าใจผิดแม่นางหนิงไปหม่อมฉันให้คนไปสืบความจริงเรื่องนี้จนกระจ่างแล้วเพคะ พิษที่อยู่ในปิ่งเป็นฝีมือของชุนเถานางกำนัลคนสนิทของหม่อมฉันเองเพคะ”

        ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินได้ยินก็มองซูเฟยด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อขณะที่จ้าวซีเหอมีสีหน้าเย้ยหยัน ส่วนท่านอ๋อง สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

        “เช่นนั้นสนมรักบอกเราได้หรือไม่ว่าพิษที่อยู่ในตัวเจ้าแท้จริงแล้วคือพิษชนิดใด” ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินจ้องมองซูเฟยด้วยแววตาคมกริบราวกับจะมองทะลุไปให้ถึงข้างใน

        ใจของซูเฟยกระตุกคราหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยทูล “ฝ่าบาท ก่อนหน้านี้ท้องของหม่อมฉันบวมเล็กน้อยทั้งยังรู้สึกเจ็บปวดนัก หม่อมฉันจึงคิดว่าตัวเองถูกพิษแต่ต่อมาหมอหลวงให้หม่อมฉันดื่มยา ตอนนี้จึงรู้สึกดีขึ้นมากแล้วเพคะ”

        ท่านอ๋องแค่นเสียงฮึ ก่อนจะเอ่ยออกมา “ร่างกายของพระสนมช่างล้ำค่าเสียจริงเกือบจะทำให้คนในตำหนักอ๋องของกระหม่อมทั้งหมดเกือบต้องตายเพื่อชดใช้ความผิดเพียงเพราะความไม่ตั้งใจของพระองค์!”