บ้านเช่าของโม่เฉินนั้นตั้งอยู่ท้ายเมือง ที่จริงเขาพยายามที่จะขอซื้อบ้านหลังนี้ต่อจากเ้าของเดิม แต่ว่าพวกเขายังตกลงราคากันไม่ได้ เขาพยายามหาบ้านหลังอื่นแล้วแต่ก็ไม่มีหลังไหนถูกใจเท่าหลังนี้
"ข้างหน้าก็ถึงบ้านข้าแล้ว" โม่เฉินหันไปยิ้มให้เย่ซวน
เย่ซวนก็พยักหน้าตอบ
...
"ถึงแล้ว" โม่เฉินชี้บ้านด้านหน้าให้เย่ซวนดู
มันเป็บ้านไม้ชั้นเดียว มีห้องอยู่ทั้งหมด 4 ห้อง ด้านหน้ามีพื้นที่ขนาดเล็กที่พอเอาไว้ให้เด็กวิ่งเล่นได้ ด้านในแบ่งเป็ห้องฝั่งละ 2 ห้องมีพื้นที่โล่งตรงกลาง
"มาๆเข้ามา"
"เดี๋ยวข้าจะให้ลูกสะใภ้จัดห้องให้เ้า"
"แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาทานอาหารกัน"
"ขอบคุณท่านเฉินมาก"
เย่ซวนก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน สิ่งแรกที่เขาเห็นคือโต๊ะกินข้าวที่อยู่กลางบ้าน ของมองสำรวจรอบๆ นอกจากโต๊ะแล้วเขาก็ไม่เห็นมีอะไรเลย
"ฮ่าๆ" เมื่อโม่เฉินเห็นว่าเย่ซวนมองสำรวจบ้านเขาเลยหัวเราะ
"บ้านหลังนี้มีแค่โต๊ะตัวนี้แหละ"
"ข้ารอซื้อบ้านหลังนี้เสร็จ ค่อยจะซื้อสิ่งต่างๆเข้ามาในบ้าน"
"แค่ท่านให้ที่พักข้า ข้าก็ขอบคุณท่านมากแล้ว" เย่ซวนรีบตอบ
"มาๆ"
"มานั่งดื่มกับข้าสักจอก แล้วค่อยเข้าห้องไปพักผ่อน"
เย่ซวนเดินไปเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับโม่เฉิน
"ดื่ม" โม่เฉินยกจอกเหล้ามาทางเย่ซวน
เย่ซวนลังเลก่อนที่จะยกจอกเหล้าขึ้นดื่ม เห็นเย่ซวนดื่มรวดเดียว โม่เฉินเลยหัวเราะชอบใจพร้อมกับเทเหล้าให้เย่ซวนใหม่
'เ้านี้แม้แต่ดื่มเหล้ายังไม่ยอมถอดผ้าคลุมหน้าออก' โม่เฉินคิดในใจ แม้ว่าเขาอยากจะเห็นหน้าเย่ซวนมากก็ตามแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
'น่าสงสารจริงๆ'
"ขอบคุณท่านเฉินมาก"
"พรุ่งนี้พวกข้าจะต้องออกไปตั้งแผงขายของ"
"แล้วเ้าละจะทำอะไรต่อ"
"ข้าว่าจะออกไปเที่ยวดูในเมืองสักหน่อย"
"เยี่ยมเลยงั้นเอาไว้พรุ่งนี้ เดี๋ยวเ้าไปที่แผงขายของ"
"ของข้าก่อนแล้วเราค่อยแยกกัน"
"เ้าจะได้รู้ว่าร้านของข้าตั้งอยู่ตรงไหน"
"ตกลง" เย่ซวนยิ้ม ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกดีต่อโม่เฉินขึ้นมาแล้ว
"งั้นเ้าไปพักในห้องเถอะ"
"อีกเดี๋ยวค่อยออกมาทานข้าวด้วยกัน"
โม่เฉินปล่อยให้เย่ซวนได้พักผ่อน เย่ซวนอยู่ห้องตรงข้ามกับชายชรา อยู่ติดกับ โม่เฟยหลิง และ โม่หนิงอัน ซึ่งเป็หลานของโม่เฉิน เฟยหลิงซึ่งเป็พี่ชาย อายุ 4 ปี ส่วน หนิงอัน ที่เป็น้องสาวอายุแค่ 3 ปี เท่านั้น
...
เย่ซวนเข้ามาภายในห้อง เขาถอดผ้าคลุมออกก่อนที่เขาจะวางกระบี่ที่ได้จากห้วงฝันไว้บนหัวเตียง ความจริงแล้วเย่ซวนสะพายมันเอาไว้ที่หลังตลอดแต่ไม่มีใครรู้ถึงการคงอยู่ของมัน
'เฟิ่งจิวไปไหนของนางนะ' เย่ซวนสงสัย
เพราะอยู่ดีๆก่อนที่จะเข้าเมืองนางก็ขอแยกตัวออกไป บอกเพียงว่าจะพาเฟิ่งจิ่วไปที่ไหนสักแห่งแต่เขาฟังไม่ทัน
'ช่างเถอะ' เขาส่ายหัวก่อนที่จะนั่งเดินลมปราณบนเตียงไม้
...
ภายในห้องของโม่เฉิน พ่อลูกกำลังนั่งคุยกันเื่ของเย่ซวน โม่เฉินเล่าให้ลูกชายฟังว่าเขาเจอเย่ซวนได้ยังไง
"ท่านถูกชะตากับเขา เลยชวนมาพักที่บ้านเรา ?" โม่หยวนไม่อยากจะเชื่อ เพราะปกติโม่เฉินไม่ใช่คนแบบนี้
"ใช่แล้ว ข้ารู้สึกได้ว่าเขาเป็คนดี"
"เป็คนดีแล้วทำไมต้องปิดบังใบหน้าด้วย" โม่หยวนสงสัย
"เอาละๆ"
"แกอย่าสงสัยอะไรอีกเลย" โม่เฉินยกมือห้าม
"เชื่อฉันสิ"
"เอาละพวกเราออกไปกินข้าวกันเถอะข้าหิวแล้ว"
หลังจากที่ทั้งสองออกมาจากห้อง อาหารก็ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
"มาๆ มากินข้าวเถอะ"
"แล้วคนที่เ้าพามาด้วยละ" หนิงอัน มองไปที่โม่เฉิน
"เย่ซวนเขาหน้าจะอยู่ในห้อง"
"เดี๋ยวข้าไปเรียกเขาเอง" โม่เฉินกำลังจะเดินไปที่ห้องของเย่ซวน ก็ถูกหลานสาวตัวน้อยขวางเอาไว้
"ข้าไปเองๆ" นางชูมือขึ้นแล้วะโมาไป
"ฮ่าๆ งั้นคงต้องรบกวนเ้าแล้ว" โม่เฉินหัวเราะออกมา เมื่อเห็นท่าทางของหลานสาวตน
ก่อนที่นางจะวิ่งไปที่ห้องของเย่ซวน
"ท่านเย่ซวนๆ"
"ได้เวลากินข้าวแล้ว"
เมื่อนางพูดจบนางก็วิ่งกลับไปทันที ไม่รอให้เย่ซวนตอบอะไรเลย
"ไปซะแล้ว" เย่ซวนยิ้ม
ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นและหยิบผ้าคลุมขึ้นมาใส่ กลายเป็ว่าเย่ซวนนั้นติดการใส่ผ้าคลุมไปซะแล้ว
เมื่อเขาเดินออกมาถึงกลางบ้านเขาก็เห็นว่าครอบครัวของโม่เฉินนั่งอยู่พร้อมหน้ากันหมดแล้ว
"มาๆเย่ซวน"
"เชิญนั่งๆ"
"ขอบคุณท่านเฉินมาก" เย่ซวนยิ้มพร้อมกับนั่งลงตรงที่ว่าง
"นี้เ้าจะกินทั้งแบบนี้รึ" โม่หยวนถามเมื่อเห็นเย่ซวนยังใส่ผ้าคลุมอยู่
เย่ซวนหันไปมองทางโม่หยวน
"ท่านหมายถึงอะไรรึ" เย่ซวนงุนงง กับคำถามของโม่หยวน เ้าตัวลืมไปว่าตัวเองใส่ผ้าคลุมอยู่
"ก็.." โม่หยวนกำลังจะพูด แต่ก็ถูกเสียงของคนเป็พ่อดุเอา
"โม่หยวน !"
"ข้าขอโทษด้วย" เมื่อเห็นสายตาของพ่อตน โม่หยวนเลยหันไปขอโทษเย่ซวน
'มันเกิดอะไรขึ้นกัน ?' เย่ซวน งุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขากำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ก็ถูกเสียงของเข่อซิง
"เอาละๆ หยุดพูดคุยกันได้แล้ว" เข่อซิงเห็นท่าไม่ดี
"กินข้าวกันเถอะ" นางหันไปหาเย่ซวนแล้วยิ้มให้เขา
"ขอบคุณฮูหยิน"
บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของ เฟิงหลิงกับหนิงอัน พวกเขาตื่นเต้นมากที่พรุ่งนี้จะได้ไปขายของกับครอบครัว เพราะนี้เป็ครั้งแรกที่พวกเขาเคยมายังเมืองแห่งนี้ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของทั้งสองคน บรรยากาศแปลกๆเมื่อครู่ก็หายไป
เย่ซวนที่นั่งทานอาหารอยู่ในตอนแรกก็อดยิ้มตามไม่ได้
หลังจากที่ทานอาหารเสร็จพวกผู้หญิงก็พาเด็กๆไปอาบน้ำเตรียมตัวที่จะเข้านอน
ตอนนี้ก็เหลือแค่เย่ซวน กับ สองพ่อลูกเท่านั้นที่กำลังนั่งดื่มสุรากันอยู่
...
"ท่านเย่ซวน"
"พรุ่งนี้เดี๋ยวท่านออกไปพร้อมกับข้านะ" โม่หยวนหันไปพูดกับเย่ซวน
"ท่านหยวนไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านหรอก"
"เรียกข้าว่าเย่ซวนก็พอ"
"ข้าอายุแค่ 20 ปีเอง" เย่ซวนพูดพร้อมกับยกจอกเหล้าขึ้นดื่ม
"ฮ่าๆได้" โม่หยวนเองเริ่มที่จะเมา
พวกเขาทั้ง 3 คุยกันจนดึกดื่น หลังจากที่โม่หยวนเมาเขากับเย่ซวนก็สนิทกันมากขึ้น จนสุดท้ายเขาก็เรียกเย่ซวนว่าน้องเย่ หลังจากที่เย่ซวนถามสิ่งต่างๆมากมาย โม่เฉินก็เห็นว่าลูกชายของตนเริ่มไม่ไหวแล้วเลยบอกให้แยกย้ายกันไปพักผ่อน
...
เช้าของอีกวัน เย่ซวนก็ถูกปลุกด้วยเสียงของเด็กๆทั้ง 2
"ท่านน้ารีบตื่นมากินข้าวเช้าได้แล้ว" เฟิงหลิงะโอยู่ด้านนอก
"ท่านน้าตื่น ท่านน้าตื่น" หนิงอัน เคาะประตูรัวๆ
ภายในห้องเย่ซวนลุกขึ้นสะพายกระบี่ก่อนที่จะใส่ผ้าคลุม
"รู้แล้วๆข้ากำลังจะออกไป" เ
เสียงหัวเราะของเด็กๆดังเข้ามาในห้อง ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งหนีไป
เมื่อเดินออกมาที่ลานบ้าน เขาเห็นฟางหรงกำลังเตรียมของที่จะไปขายอยู่
"สวัสดีพี่สะใภ้" เย่ซวนทักทายอย่างเป็กันเอง
"สวัสดีจ้ะ" ฟางหรงยิ้มให้เย่ซวน หลังจากที่สามีของตนตื่นมา เขาก็เล่าเื่ที่ดื่มเหล้ากับเย่ซวนให้ฟัง สุดท้ายเขาก็เรียกกันว่า พี่ชาย น้องชาย
"พี่โม่หยวนไปไหนรึ" เย่ซวนถาม
"อ่อ เข้าไปดูที่ ที่เราเช่าเอาไว้" เดี๋ยวก็คงกลับมา
ฟางหรงพูดจบ โม่หยวนก็เดินมาพอดี
"น้องเย่ในที่สุดเ้าก็ตื่นแล้ว" โม่หยวนเดินเข้ามาทักทาย
"เดี๋ยวพวกเราจะไปตั้งร้านกันแล้วเ้าจะไปกับเราเลยมั้ย"
"ได้สิ" เย่ซวนยิ้มก่อนเดินไปช่วยขนของขึ้นเกวียน
"ไปกันเถอะ" โม่หยวนพูดก่อนกระโดนไปบังคับเกวียน
พวกเด็กๆตื่นเต้นกันมาก คอยชี้นิ้วถามนู้นถามนี้กับฟางหรงอยู่ตลอดเวลา เย่ซวนมองพวกเขาก็อดคิดถึงเด็กๆที่สถานเลี้ยงเด็กไม่ได้
ระหว่างทางมีร้านค้าต่างๆมากมาย เย่ซวนเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน ของที่ขายตามข้างทางส่วนมากจะเป็สมุนไพร โอสถ และ อาวุธต่างๆมากมาย โม่หยวนบังคับเกวียนสักพักก็มาถึงแผงขายของที่เขาเช่าเอาไว้แล้ว
"ตรงนี้แหละน้องเย่ คือแผงขายของ ของข้า" โม่หยวนชี้
แม้จะไม่ใช่ทำเลทอง แต่ก็มีคนเดินผ่านมากมาย คนส่วนมากไม่มาประลองยุทธเลือกคู่ ก็มาชมงานประลองเพื่อความสนุก
"แล้วเ้าจะทำอะไรต่อ" โม่หยวนถาม
"ข้าว่าจะเดินดูไปทั่ว ไม่ได้จะไปไหนเป็พิเศษ"
"ตกลง ถ้ามีเื่อะไรเ้าสามารถมาหาข้าได้" โม่หยวนบอก ก่อนที่เขาจะเริ่มตั้งแผงขายของ โดยมีฟางหรงช่วย
...
หลังจากเย่ซวนแยกตัวออกมาเขาก็เดินดูแผงขายของต่างๆตามแผงขายของ
'สุดยอดไปเลย'
'มีแต่ของแปลกๆทั้งนั้น'
'เสียดายจริงๆที่ข้าไม่มีเงิน' เย่ซวนส่ายหัว ก่อนที่จะคิดได้ว่าเขาต้องเริ่มหาเงินแล้ว ไม่งั้นคงต้องเข้าไปอาศัยอยู่ในป่า
'แต่ว่าจะข้าจะหาเงินจากไหนดี' เย่ซวนคิดหนัก
'ถ้าเป็ตามนิยายที่เคยอ่านในโลกก่อน'
'วิธีที่หาเงินง่ายที่สุดก็น่าจะเป็การเข้าไปในป่าแล้วหาสมุนไพรมาขาย' แต่เขาไม่รู้เื่เกี่ยวกับสมุนไพรเลยนี้สิ
เย่ซวนเดินคิดวิธีการหาเงินต่างๆไปเรื่อยๆ สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจว่าจะออกไปหาพวกสมุนไพร หรือ พวกแก่นอสูรต่างๆมาขาย
'แต่ถ้าออกจากเมืองตอนนี้ต้องกลับเข้ามายากแน่ๆ' เขาเลยโยนความคิดนี้ทิ้งไปก่อน
เย่ซวนเดินมาได้สักพักก็เจอผู้ชายวัยกลางคนถือป้ายรับสมัครคนงานด่วนอยู่ แต่ไม่มีรายละเอียดอื่นๆเขียนเอาไว้
'จะบังเอิญเกินไปแล้ว' พออยากหาเงินก็เจอป้ายรับสมัครงานเลย
'ลองเข้าไปสอบถามดูก่อนดีกว่า'
เมื่อเดินเข้าไปชายวัยกลางคนก็หันมามองทางเย่ซวนทันที
"ท่านรับสมัครคนงานรึ" เย่ซวนถามขึ้น
"ใช่" ชายคนนั้นพยักหน้าตอบ
"เ้าสนใจ ?"
"ใช่แล้วข้าสนใจ"
"มันเป็งานแบบไหนกัน" เย่ซวนถามรายละเอียดต่างๆ
สรุปได้ว่างานที่ชายคนนี้รับสมัครคือ งานเลี้ยงสัตว์ เขาบอกว่าเป็งานง่ายๆ แค่คอยให้อาหารสัตว์เท่านั้น แถมค่าจ้างยังดีอีกด้วย
'น่าสนใจ' เย่ซวนคิด
"ตกลง" เย่ซวนตกลงสมัครงาน
"เ้าตกลงจริงรึ" สายคนนั้นยิ้มอย่างดีใจ
"เยี่ยมไปเลยๆๆ ฮ่าๆ" เขาพูดอยู่แบบนั้นซ้ำๆ
ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเพราะเขายืนรับสมัครงานอยู่ที่นี้มาหลายวันแล้วแต่ยังไม่มีคนมาสมัครสักที เขาอยากจะไปทำอย่างอื่นแล้ว เมื่อคนที่อยู่ใกล้ๆแถวนั้นได้ยินการสนทนาระหว่างเย่ซวน กับชายวัยกลางคนพวกเขาก็มองเย่ซวนด้วยสายตาแปลกๆ
"เดี๋ยวพรุ่งนี้เ้ามาเจอข้าที่นี่"
"แล้วเ้าชื่ออะไร" เขาถามขึ้น
"ตัวข้าชื่อ ซีห่าว เป็ทหารของเมืองนี้" ชายวัยกลางคนแนะนำตัวเอง
ความจริงแล้วซีห่าวเป็ทหารของท่านเ้าเมือง เขามีหน้าที่คอยให้อาหารสัตว์อสูร ที่เป็สัตว์พันธสัญญาของท่านเ้าเมือง แต่สัตว์อสูรตัวนี้ ดุร้ายเป็อย่างมาก มันชอบทำร้ายคนที่คอยให้อาหารมันอยู่ตลอด มันจะสนิทกับแค่ไม่กี่คนเท่านั้น
เขาเองก็กลัวถูกมันทำร้าย ที่ผ่านมาเขาเลยคอยรับสมัครคนงาน เพื่อที่จะให้ไปทำหน้าที่แทนเขา เย่ซวนเป็คนที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ คนก่อนๆส่วนมากจะได้รับาเ็แต่ไม่ก็ถึงกับล้มตา และทุกครั้งที่มีใครมาสมัครงาน พวกเขาก็จะทำงานแค่ครั้งเดียวเท่านั้นและพวกเขาก็ไม่มาอีกเลย ทำให้ซีห่าวต้องหาคนใหม่เรื่อยๆ
"ตกลง" เย่ซวนพยักหน้ารับ
"ข้าชื่อ เย่ซวน"
"ดีๆ เป็ชื่อที่ดีมาก"
"เดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้เช้า" ซีห่าวพูดกับเย่ซวนก่อนที่จะเดินจากไป
'ในที่สุดเราก็ได้งานแล้ว' เย่ซวนดีใจ
'โชคดีจริงๆ'
...
ขอบคุณสำหรับการติดตามครับ
ที่ลงช้าเพราะผมตัดสินใจไม่ได้สักทีว่า จะใช้คำในการพูด หรือ ใช้คำในการเขียนที่ถูกต้องดี 55+
ต้องขอโทษด้วยครับ เช่นคำว่า ละ กับ ล่ะ หรือคำอื่นๆอีก T T ไม่เก่งเื่นี้เลย
(มือใหม่หัดเขียนนิยายไม่ง่ายเลย)
223K
