บทที่ 14 กรอบแกรบ!
หมั่นโถว??
เยี่ยถวนถวน “!!!”
หมั่นโถวมีอะไรอร่อยกัน!!
เยี่ยถวนถวนเอียงคอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หากอำเภอเฟิงซานมีแต่หมั่นโถวให้กิน นางขอไปตัดหัวโจรกับองครักษ์เงาสนุกกว่าเป็ไหน ๆ
เด็กน้อยคิดจะทำอะไรก็ทำทันที นางล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อแล้ววิ่งแจ้นไปหาองครักษ์เงาเพื่อเล่นด้วย
“ฟิ้ว!!”
“ฟิ้ว ฟิ้ว~~~!!”
เหล่าองครักษ์เงาพาจวิ้นจู่น้อยโผบินไปมา จากยอดไม้นี้สู่ยอดไม้โน้น
เสียงหัวเราะสดใสของเยี่ยถวนถวนดังก้องไปทั่วป่า “สนุกจังเลย เล่นอีก ๆ!”
องครักษ์เงาทั้งหมดต่างชูนิ้วโป้งในใจ สมแล้วที่เป็ลูกของท่านอ๋อง ไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย ยังสนุกสนานได้ขนาดนี้ ช่างเป็เด็กน้อยผู้กล้าหาญและน่าเอ็นดูยิ่งนัก
หลังจากบินแล่นไปมาหลายรอบ เหล่าองครักษ์เงาระดับสูงต่างพากันกล่าวว่า วันหน้าจะต้องพาจวิ้นจู่น้อยไปบินที่หอคอยที่สูงที่สุดในใต้หล้าให้ได้
พูดถึงหอคอยที่สูงที่สุด...
ทุกคนนั่งอยู่บนยอดไม้ องครักษ์เงาคนหนึ่งเล่าข่าวลือในยุทธภพเกี่ยวกับหอคอยที่สูงที่สุดอย่างออกรส
“ว่ากันว่า หอคอยนั่นสูงที่สุดในดินแดนราชวงศ์ต้าฉู่ วันที่อากาศดี ๆ สามารถมองเห็นจิ้งจอกบนเขาอาบน้ำ และยังเห็นพระในวัดแอบกินไก่ป่าได้อีกด้วย!”
“โหววว~” เยี่ยถวนถวนเบิกตากว้าง นางอยากเห็นบ้าง
ก่อนที่องครักษ์เงาผู้นั้นจะเข้าสู่จวนอ๋อง เขาเคยเป็โจรใหญ่ในยุทธภพ ทำเื่ในยุทธภพมามากมายและได้เห็นอะไรมาไม่น้อย ดังนั้นในกององครักษ์เงา ผู้คนจึงตั้งฉายาให้เขาว่า ‘รู้ทุกเื่’
ผู้ที่รู้ทุกเื่มีนามว่าจางสือเอ้อร์ ไม่เพียงสามารถเล่าเื่สนุก ๆ ได้มากมาย แต่ยังสามารถยุยงให้คนในกององครักษ์เงาให้ขนมแก่จวิ้นจู่น้อยได้อีกด้วย
องครักษ์เงาล้วงกระเป๋าของตน พบเพียงขนมงูอบกรอบ ซึ่งเป็ขนมที่พี่น้องกินกันเป็ประจำ
ขนมงูอบกรอบ ตามชื่อที่เรียก... ถูกต้องแล้ว มันคือแผ่นเนื้องูที่ทำจากการอบแห้งเนื้องูแล้วโรยด้วยเครื่องเทศนานาชนิด เช่นงาและพริกป่น
องครักษ์เงารู้สึกลังเลอยู่บ้าง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็ของกินสำหรับพวกผู้ชายตัวโต ๆ หากให้จวิ้นจู่น้อยผู้เป็เหมือนเด็กน้อยน่ารักกินเข้าไปจะไม่เป็ไรหรือ...
“กรอบแกรบ!” เสียงดังขึ้นเมื่อจวิ้นจู่น้อยนักกินได้เอาเข้าปากไปแล้ว
ปากน้อย ๆ ขยับไปมา กินอย่างเอร็ดอร่อย
ทำให้พวกองครักษ์เงาที่แต่เดิมไม่หิวต่างพากันหยิบขนมของตนออกมา แล้วร่วมกัน เกิดเป็เสียงดังกรอบแกรบไปทั่ว
เื่ราวของหอคอยที่สูงที่สุดดำเนินมาราวครึ่งชั่วยาม จากนั้นทั่วทั้งป่าก็เต็มไปด้วยเสียงดังกรอบแกรบ
ไป๋จีที่เพิ่งเดินมาเพื่อมอบภารกิจ “...”
เสียงนกหวีดดังขึ้น พวกองครักษ์เงารีบเก็บของกินเล่นอย่างเป็ระเบียบ และจัดการแต่งตัวให้พร้อม
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ต้องเดินทางไปยังฐานที่มั่นของพวกโจรม้าแล้ว
“จวิ้นจู่น้อย เหตุใดท่านถึงขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ล่ะขอรับ” ไป๋จี๋ถามขณะอุ้มเยี่ยถวนถวนลงมา
ทว่ายังไม่ทันที่นางจะตอบ เหล่าองครักษ์เงาก็หายวับไปกับตาราวกับกลัวความผิด
เมื่อท่านอ๋องเก้ามาถึง ก็พบว่าบุตรสาวตัวน้อยนั่งกอดขนมเต็มไม้เต็มมือ
ทั้งยังมีถุงผ้าลายดอกไม้ ซึ่งข้างในบรรจุเมล็ดแตงโมคั่วที่ผ่านการแกะเปลือกอย่างบรรจง ดูก็รู้ว่าเป็ฝีมือของภรรยาที่ตั้งใจทำให้สามีสุดที่รัก
พวกเขาให้นางกินของพวกนี้ทั้งหมดเลยหรือ? เ้าตัวน้อยโง่เขลาผู้นี้ช่างเป็ที่รักใคร่ของผู้คนเสียจริง
เมื่อเห็นนางกอดขนมในอ้อมแขนแ่า เยี่ยจิ่นหานก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
ท่านอ๋องมีสีหน้าเ็าก่อนจะเอ่ยถามว่า “อยากบินหรือ?”
เยี่ยถวนถวนรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่ก็ยังฝืนพยักหน้าอย่างแข็งขัน “อืม อืม!”
ทันใดนั้นเอง
“ฟิ้ววว!~”
ร่างเล็ก ๆ ของเยี่ยถวนถวนก็ลอยขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง
เยี่ยถวนถวนโอบกอดลำคอของท่านพ่อ “โอ้โห! สูงกว่าองครักษ์เงาพาข้าบินเสียอีก! ท่านพ่อเก่งจังเลย!”
คำชมที่แสนซื่อของเ้าตัวน้อย ทำเอาท่านอ๋องที่เดิมทีเพียง้าพานางขึ้นไปบนยอดไม้แทบอยากจะพานางไปเด็ดดวงจันทร์ลงมา
ในขณะที่บินไปมา ขนมในอ้อมอกของเยี่ยถวนถวนก็ร่วงหล่นเกลื่อนพื้น
“ขนม ๆ…” เยี่ยถวนถวนอยากลงไปเก็บ
ท่านอ๋องไหนเลยจะยอม… เขาอุ้มเ้าตัวน้อยโง่เขลาไว้แล้วยกมือข้างหนึ่งก็บินไปยังอีกฝั่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว ไม่คิดจะสนใจขนมที่ร่วงหล่นแม้แต่น้อย
ขนมขบเคี้ยวอะไรพวกนั้น นางจะไปกินของที่ชายอื่นให้ได้อย่างไร
หรือว่าเขาผู้เป็บิดาเลี้ยงนางไม่ดี กระทั่งขนมขบเคี้ยวก็ซื้อให้นางกินไม่ได้?
เ้าตัวน้อยไม่รู้ถึงความอิจฉาในใจของผู้ใหญ่ ตอนนี้นางกำลังกังวลเื่อาหารในวันพรุ่งนี้
อำเภอเฟิงซานที่มีแต่หมั่นโถว ช่างเป็สถานที่ที่โหดร้ายยิ่งนัก!
เพียงแค่คิด ใบหน้าน้อย ๆ ก็บูดบึ้งตามไปด้วย
…
กองกำลังของจวนอ๋องเดินทางมาถึงอำเภอเฟิงซานในตอนค่ำ
อำเภอเฟิงซานนับเป็อำเภอขนาดใหญ่ มีผู้คนหลากหลายเชื้อชาติอาศัยอยู่ที่นี่ ทั้งพ่อค้าต่างชาติ ชนเผ่าเร่ร่อน และชนพื้นเมืองบางส่วน ผู้คนมากมายที่สัญจรไปมานี้เอง จึงกลบเกลื่อนความเคลื่อนไหวของกองทัพจวนอ๋องได้อย่างราบรื่น
เยี่ยถวนถวนที่เหน็ดเหนื่อยจากการบินเล่นมาตลอดทั้งวัน พอมาถึงโรงเตี๊ยมก็ทิ้งตัวลงนอนทันที
นางนอนแผ่กางแขนขา ใช้ร่างเล็ก ๆ ของนางยึดครองเตียงที่ใหญ่ที่สุดในโรงเตี๊ยมไว้อย่างไม่ยอมผละออก
ท่านอ๋องเก้า “...”
ไป๋จีคอยเฝ้าดูอย่างกังวลอยู่ที่หน้าต่าง แม้กระทั่งมือทั้งสองของเขาก็ยกค้างไว้ตลอด กลัวว่าท่านอ๋องจะไม่พอใจแล้วโยนจวิ้นจู่น้อยออกมาอีก
ถ้าเป็เช่นนั้น เขาก็ยังพอจะรับไว้ได้
เพราะเขาได้ยินเสียงดังโครมครามเป็ระยะ ๆ ราวกับว่าท่านอ๋องกำลังโกรธเกรี้ยว
แต่ไม่ว่าไป๋จีจะรอนานแค่ไหน จวิ้นจู่น้อยก็ไม่ได้ออกมา
“ท่านอ๋องเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ” ไป๋จีพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินจากไป
…
เมื่อเยี่ยถวนถวนลืมตาตื่นขึ้นมาก็เป็เวลาเที่ยงวันแล้ว
แม้ท้องน้อย ๆ จะร้องประท้วงเสียงดัง แต่นางกลับ...
“ไม่กิน ถวนถวนไม่กิน”
เยี่ยจิ่นหานหรี่ตาลง “เหตุใดเ้าจึงไม่กิน”
เยี่ยถวนถวนบ่นพึมพำ “หมั่นโถวไม่อร่อย ถวนถวนไม่กิน!”
เยี่ยจิ่นหานได้ยินเสียงบ่นของนาง รู้สึกขบขันในใจ
เขาเพียงแค่พูดเล่น แต่นางกลับคิดว่าเป็เื่จริง
“เช่นนั้นเ้าอยากกินอะไร”
“ไก่ตุ๋นน้ำแดง ขนมแป้งม้วนไส้ถั่วแดง เนื้อนุ่ม ๆ ไข่เค็ม ลูกชิ้นสี่รส ปลากะพงนึ่ง…”
พอเยี่ยจิ่นหานได้ยินก็รู้สึกว่าอาหารเหล่านี้ดูเหมือนจะมาจากทั่วทุกมุมโลก
ใครกันนะ ที่สอนนางพูดเช่นนี้
“ท่านพ่อ~~” เยี่ยถวนถวนเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงออดอ้อน “ถวนถวนหิวแล้ว แต่ถวนถวนไม่อยากกินหมั่นโถว ถวนถวนอยากกินเนื้อ”
ฟังดูสิ คนที่ไม่รู้อาจคิดว่านี่เป็ครอบครัวยากจนอะไรกัน เด็กอยากกินเนื้อสักคำถึงกับยากเย็นขนาดนี้
ไป๋จี๋ที่บังเอิญเดินผ่านมาพอดีอดใจอ่อนไม่ได้ จึงรีบเข้าไปรายงาน
เขาเข้ามารายงานอย่างเหมาะเจาะ “ท่านอ๋อง ไก่ตุ๋นน้ำแดงเป็ของขึ้นชื่อของโรงเตี๊ยมส่งมาถึงแล้ว ให้นำขึ้นโต๊ะเลยหรือไม่ขอรับ?”
ยังไม่ทันที่เยี่ยจิ่นหานจะตอบ ร่างเล็ก ๆ ก็พุ่งผ่านหน้าเขาไปอย่างรวดเร็ว
ถูกต้องแล้ว เ้าตัวน้อยโง่เขลาได้วิ่งออกไปยังห้องพักแล้ว ขาน้อย ๆ ของนางเคลื่อนไหวได้รวดเร็วยิ่งนัก!
เยี่ยจิ่นหานขมวดคิ้วแน่น ครุ่นคิดอย่างจริงจังว่าลูกของเขาอาจมีพร์ด้านวิชาตัวเบาอยู่บ้าง
หลังจากที่เยี่ยถวนถวนกินจนอิ่มหนำสำราญแล้ว นางก็รู้ว่าที่บิดาบอกว่า ‘มีแต่หมั่นโถว’ นั้นเป็การหลอกเด็กเท่านั้น
‘ชีชี ที่อำเภอเฟิงซานนี้มีอะไรอร่อย ๆ อีกบ้าง’ เยี่ยถวนถวนถามระบบในใจ
ถวนชีชีเป็เพียงระบบฮ่องเต้หญิงที่เพิ่งเริ่มทำงาน จึงไม่มีระบบตรวจจับอื่นใดนอกจากการรับรู้อันตราย
แต่มันไม่อาจบอกว่าไม่รู้ได้ เพราะเด็กน้อยยังเล็กนัก ไม่ควรให้นางรังเกียจระบบั้แ่เด็ก
ดังนั้นถวนชีชีจึงเดาเอาทั้งหมด [ที่นี่มีของอร่อยมากมาย เ้าอยากออกไปดูหรือไม่]
‘จริงหรือ!’ เยี่ยถวนถวนพิงตัวกับหน้าต่างมองลงไปข้างล่าง ข้างนอกคึกคักวุ่นวายจริง ๆ
ตอนบ่าย เยี่ยถวนถวนเกาะแขนเสื้อของเยี่ยจิ่นหานราวกับเป็ตุ๊กตาห้อยตัวน้อย
“ท่านพ่อ ออกไปเที่ยวกันเถอะเ้าค่ะ”
“ท่านพ่อ~”
“อย่ากวน”
“ท่านพ่อ~~”
เด็กสามขวบช่างร้ายกาจเสียจริง ไม่ว่าจะดุอย่างไรก็ไม่ยอมหยุด
ในที่สุดท่านอ๋องเก้าผู้ยิ่งใหญ่ก็ต้องยอมแพ้แก่ความพยายามของบุตรสาว ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่ออกไปในยามพลบค่ำ
ตั้งใจจะพาเยี่ยถวนถวนผู้ที่ชอบรบกวนผู้อื่นคนนี้ไปเดินเที่ยวตลาด…
2K
