พลิกชะตานาง

ขณะที่เธอกำลังรับของคาว และต่อด้วยของหวานแบบจัดเต็มอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงแว่วหวานแฝงจริตทักทายดังขึ้นมา

“อ้าว...บังเอิญจังเลยนะ น้องอ้ายฉิง” 

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่เ๽้าของเสียงจะปรากฏตัวพร้อมรองเท้าส้นสูงและกระเป๋าแบรนด์เนมในมือ

หญิงสาวผู้มาใหม่คือ ซินหยาง ลูกสาวคุณลุงที่ครอบครัวเธอนับถือกันประหนึ่งครอบครัว และเป็๲ครอบครัวเดียวกับที่หักหลังพวกเธออย่างเ๣ื๵๪เย็น… เธอรู้จักดี ทั้งใบหน้าแต่งจัด กลิ่นน้ำหอมแรง ๆ และรอยยิ้มหวานที่ไม่มีวันซ่อนแววริษยาได้มิด ขนาดดูออกง่ายแบบนี้ แต่ในอดีตเธอและครัวครัวกลับไม่เฉลียวใจเลย ทั้งหมดล้วนมาจากคำเดียวจริงๆ “ความไว้ใจ”

“แหม เราไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ ถ้าพี่ไม่ได้มาทานร้านอาหารที่นี่วันนี้ ก็คงไม่ได้เจอเรา” ซินหยางเอ่ยพร้อมทั้งยืนกอดอกเล็กน้อย มองคนตัวเล็กกว่าที่นั่งอยู่ตรงหน้า๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า “มากินที่นี่ด้วยเหรอ? ร้านนี้เขาจองยากจะตาย แล้วดูเราแต่งตัวเข้าสิ ไม่สมกับบรรยากาศเลย ถ้าใครต่อใครมาเจอเราตอนนี้ คงก็คงจะอับอายขายครอบครัว รามไปถึงหน้าบริษัทของเราจริงๆ”

อ้ายฉิงยกยิ้มบาง พร้อมยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างสงบ “ก็คงบังเอิญจริงๆ นั่นแหละคะ ที่เจอพี่ซินหยางที่นี่ ร้านนี้สำหรับคนที่ไม่สำคัญก็คงจะจองยากจริงๆ นั่นแหละคะ แต่ก็แปลกนะคะ ที่แต่ละทีอ้ายฉิงอยากทานเมื่อไหร่ ตอนไหน ก็ได้ทานตลอดเลยแหละคะ แหมมมมม …. อ้ายฉิงนี่โชคดีที่สุดเลยนะคะ ไม่ต้องจองก็ได้กินตลอดดด พี่ซินหยางว่าอย่างงั้นไหมคะ”

คำตอบนั้นทำให้แววตาของซินหยางเปลี่ยนวูบไป ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ

“ดีจังเลยนะ...เรานี่โชคดีเสมอเลย …. แต่อะไรก็ไม่แน่นอนนะ พี่ขอเตือนเราว่า ไม่มีอะไรที่ตลอดไปหรอกนะ อ้ายฉิง” น้ำเสียงเย็นเยียบลงแต่ยังประดับด้วยรอยยิ้ม

อ้ายฉิงยังคงนั่งนิ่ง และตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อนว่า “นั่นซินะคะ …. ขอบคุณค่ะพี่ซินหยางที่ช่วยเตือน ส่วนเ๹ื่๪๫การแต่งกาย หรือแต่งตัวของอ้ายฉิง….. ก็คงไม่รบกวนให้พี่ซินหยางมาเป็๞ห่วงหรอกนะคะ เพราะบริษัทคงไม่เจ้งเนื่องจากการแต่งตัวของอ้ายฉิงหรอกนะคะ แต่ถ้ามันจะเจ้งมันน่าจะเกิดจากการที่มีใครบางคนโกงกินบริษัทมากกว่า พี่ซินหยางคิดว่าไงคะ” คำพูดเรียบง่าย แต่ทำให้ใครบางคนสะดุ้งในใจเบาๆ

ซินหยางยืนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติและถอนหายใจออกมาเบา ๆ “เฮ้ยยย ….. พี่พูดไปก็เพราะเป็๞ห่วงเรานะ กลัวเราจะถูกมองไม่ดี เพราะการแต่งตัวมันไม่เข้ากับสถานที่ในร้านนี้… แต่เอาเถอะ… พี่เข้าใจว่าคุณหนูอ้ายฉิงผู้สูงส่งคงไม่อยากรับความหวังดีจากพี่ … พี่เสียใจจริงๆ ที่ความหวังดีของพี่ทำให้เราไม่พอใจ งั้นก็ขอให้มื้อเย็นของเรา ‘สมบูรณ์แบบ’ เหมือนชีวิตเราก็แล้วกันนะ พี่ไม่กวนเราละ”ว่าจบแล้วเธอก็หมุนตัวเตรียมเดินจากไป พร้อมกับดวงตาแดงระเรื่ออย่างคนที่ถูกรังแกให้ได้รับความเสียใจอย่างแสนสาหัส ท่ามกลางสายตารอบๆ ที่ส่งมาให้อย่างสงสารที่น้องสาวไม่ยอมรับความหวังดีของพี่สาวอย่างเธอ

เฮอะ…แสดงละครบีบน้ำตาให้ใครดููกัน ร้านนี้เธอก็ทานประจำอีกอย่างเธอก็ไม่ได้แต่งตัวไม่ได้ไม่ดี หรือไม่สุภาพขนาดนั้น แต่หล่อนนั่นแหละ ที่จัดเต็มเกินไป อย่างกะจะไปงานกาลาดินเนอร์

ชุดราตรีผ้าซาตินสีไวน์แดงแนบเนื้อที่ไล้ไปตามสัดส่วน แขนเสื้อเว้าลึกเผยผิวเนียนราวพอร์ซเลน แผ่นหลังเปลือยเปล่า ผมยาวถูกรวบไว้หลวมๆ เป็๞มวยต่ำ มีปอยผมหลุดระลงมาเคลียแก้ม เสริมด้วยต่างหูระย้าคู่บางที่ต้องแสงไฟแล้วเปล่งประกายระยิบระยับ ดูเพ็ชรเม็ดเบ้งเท่าไข่ห่านที่เธอใส่มาที่ต่างหูซิ หูจะหลุดไหมนั่น ของปลอมหรือเปล่าก็ไม่รู้ ริมฝีปากแต่งแต้มด้วยสีแดงเข้มขับผิว ผสานกับกลิ่นน้ำหอมที่ฉีดมาแบบจัดเต็มอีก… 

เสียงสดใสดังขึ้นก่อนที่เธอจะทันได้เดินออกไป

“พี่ซินหยางอย่าเพิ่งไปคะ”

ร่างบางหยุดชะงักอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน แต่ไม่ยอมหันกลับมา เธอแอบยกยิ้มเบาๆ ทั้งที่ดวงตายังแดงช้ำ พร้อมคิดในใจ คนโง่ก็ยังคงเป็๞คนโง่อยู่เหมือนเดิมซินะ เดี๋ยวมันก็ต้องมาง้อเรา เดี๋ยวมันก็ต้องมาขอโทษเราเหมือนทุกที ดูซิมันจะทนสายตาจากคนรอบข้างไปได้ซักเท่าไหร่ พรุ่งนี้ข่าวแวดวงสังคมคงลงข่าวคุณหนูอ้ายฉิงผู้เอาแต่ใจของบริษัทในเครือฟู่กรุ๊ป … หึ สะใจจริงๆ … เอาซิ …. จะขอโทษ ก็รีบขอโทษมาเร็วๆ ชั้นรอแกอยู่ นังอ้ายฉิง รีบขอโท ยอมรับผิดมาซะ ชั้นจะได้รีบไป เสียเวลาจริงๆ

“อ้ายฉิงมีอะไรจะบอกคะ อ้ายฉิงจะบอกว่า…. อ้ายฉิงขอแก้ไขคำพูดพี่ซินหยางซักเล็กน้อย …. ไอ่ที่พี่ซินหยางบอกว่า บริษัทของเรา …. อ้ายฉิงว่า มันไม่ได้เป็๞ของเรานะคะ อย่าใช้คำว่าเราเลย มันเป็๞บริษัทของตระกูลฟู่คะ ตระกูลฟู่ถือครองหุ้นส่วนใหญ่และมีสิทธิตัดสินใจในการดำเนินการส่วนมากแบบทันทีเลยนะคะ อ้ายฉิงก็หวังว่าพี่ซินหยางจะเข้าใจตรงกันนะคะ” รอยยิ้มเกลื่อนเต็มใบหน้า ลักยิ้มทั้งสองข้างบุ๋มเข้าไปข้างแก้มทั้งสองข้างแลดูน่ารักน่าทะนุถนอม สวนทางกับสิ่งที่ปากเล็กๆ เอื่อนเอ่ยออกมาไปมาก

ซินหยางชะงักงัน ใบหน้าร้อนผ่าว ความโกรธเกลียดพุ่งทะลุขึ้นมากลางอก น้ำตาจากในตาแดงที่จวนเจียนจะไหลเมื่อซักครู่แห้งเหือดไปตอนไหนไม่มีใครทราบ ใบหน้าบิดเบี้ยวจนไม่สามารถรักษาบทบาทพี่สาวแสนดีไว้ได้ ร่างบางของซินหยางรีบก้าวจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งกลิ่นน้ำหอมแรง ๆ ไว้ตามทาง...และทิ้งบรรยากาศเ๶็๞๰าที่แม้ร้านจะเปิดฮีตเตอร์ไว้ ก็ไม่อาจทำให้อุ่นขึ้นได้เลย

อ้ายฉิงเพียงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมาขอของหวานอีกที่จากบริกรที่อยู่ห่างออกไป 

(เห้ยยย….อ้ายฉิงพูดมากไปหน่อย สงสัยต้องเพิ่มของหวานอีกซักที่ สองที่ เดี๋ยวน้ำตาลจะตกเหมือนพี่ซินหยางที่หงุดหงิดมะกี้)

ทุกอย่างสงบอย่างรวดเร็ว ถ้าเป็๞แต่ก่อน เธอคงจะเชื่อคำของพี่ซินหยางอย่างแน่นอน ว่าหล่อนมีความหวังดีกับเธอจริงๆ แต่เมื่อเธอได้ผ่านประสบการณ์มาหนึ่งชาติ เธอก็รู้ซึ้งดีเลยแหละ กับนิสัย และการกระทำที่เสแสร้งของหล่อน ตอนนี้เธอยิ่งกว่าคุ้นชินกับพายุที่มาในรูปแบบของรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษนั่นแล้ว คนเรานี่ รู้หน้าไม่รู้ใจกันจริงๆ เลย

(อ้ายฉิง : หน้ากากหลุดอยู่ตรงนี้ละคะพี่ซินหยาง… มาเก็บไปเร็วๆๆ)