ตั้งแต่เข้ามาในหอประมูลเจ้าเมืองนั้นไม่ได้เข้าร่วมการประมูลสมบัติเลยแม้แต่ชิ้นเดียวแม้แต่สมบัติล้ำค่าอย่างดอกบังชะตาวิญญาณเจ้าเมืองไกรภพก็ยังไม่คิดจะเข้าร่วมการแย่งชิง เพราะเขาตั้งใจมาเพื่อสิ่งเดียวเท่านั้นนั้นก็คือการรักษาอาการบาดเจ็บ
หลังจากที่สมบัติมากมายถูกนำมาประมูลแต่กลับไม่มีสิ่งที่สามารถช่วยเหลือเขาได้เลยจำทำให้เขาเผลอคิดไปว่าอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างเกิดขึ้นหรือเปล่า เนื่องจากเขาเชื่อว่าไผ่ไม่มีทางหลอกลวงเขาเด็ดขาดเพราะมันไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำเช่นนั้น
แต่ตอนนี้เมื่อการประมูลรายการสุดทายปรากฏขึ้นทำให้เขาเข้าใจทันทีว่าของล้ำค่าที่สุดจะต้องอยู่ในรายการสุดท้าย
ณ ห้องส่วนตัวของวิโรจน์ตอนนี้เขาลุกขึ้นยืนมองไปที่เวทีด้วยความตกใจหลังจากได้ยินคำพูดของคาเรน
“ไม่รู้ว่าความสามารถในการรักษานี้จะสามารถรักษาท่านปู่สองได้หรือไม่ ถ้ามันสามารถรักษาปู่สองได้จริงความแข็งแกร่งของตระกูลเราจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก”วิโรจน์พูดด้วยแววตาตื่นเต้น
“ไม่เสียหายที่จะลองนะครับคุณชาย แม้โอกาสจะน้อยแต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีโอกาสเลย”ชายชราที่นั่งอยู่ตรงข้ามพูดขึ้น แต่ในใจกลับกำลังตกใจที่การประมูลเล็ก ๆ แบบนี้จะมีอะไรแบบนี้ปรากฏขึ้น
“ถูกต้องแม้โอกาสจะเล็กน้อยแต่ก็ต้องลอง เราจะต้องชนะการประมูลครั้งนี้ให้ได้”วิโรจน์พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของชายชรา
เวลาผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีใครเสนอราคาเลยแม้แต่คนเดียว เพราะทุกคนต่างก็คิดแบบเดียวกันว่าถ้าคนผู้คนมีความสามารถในการรักษาแบบที่พูดจริงพวกเขาจะเอาอะไรที่มีค่ามาพอมาแลกเปลี่ยน
ไม่เช่นนั้นถ้าพวกเขาเสนอสิ่งแลกเปลี่ยนที่ไม่คู่ควรไปอาจจะทำให้พวกเขาอับอายได้
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงที่ฟังดูไพเราะของหญิงสาวดังขึ้นทำลายความเงียบ “ตระกูลโรสเวลต์ของเราขอแลกเปลี่ยนด้วยโอสถเร่งการฝึกฝนระดับSSจำนวนสองเม็ด”
ทุกคนต่างพร้อมใจมองไปที่ห้องส่วนตัวทันที
ไผ่ที่ได้ยินเสียงก็เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะเขารู้ว่าเสียงนี้คือเสียงของใคร
“เดียวดิฉันจะสอบถามให้ค่ะ” พูดจบคาเรนก็ก็หยิบป้ายหยกขึ้นมาติดต่อออกไป ไม่นานหลังจากนั้นคาเรนก็เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะส่ายให้แล้วตอบอย่างด้วยสีหน้าเสียดาย “ผู้ประมูลไม่แลกเปลี่ยนค่ะ”
“ตระกูลรุ่งโรจน์ขอใช้โอสถเร่งการฝึกฝนระดับSSสามเม็ดและสมบัติป้องกันระดับSSหนึ่งชิ้นเป็นของแลกเปลี่ยน”เสียงวิโรจน์ดังขึ้น
“ไม่คิดเลยว่าการประมูลครั้งนี้จะมีตระกูลใหญ่อย่างตระกูลรุ่งโรจน์เข้าร่วมด้วย”
คาเรนก็ทำเหมือนเดิมโดยการติดต่อไปและก็ส่ายหัวปฎิเสธอีกครั้ง
“ตระกูลมอแกนของเราเสนอโอสถเร่งการฝึกฝนระดับSS ห้าเม็ด สมบัติป้องกันระดับSSหนึ่งชิ้นและสมบัติทะลวงค่ายกลระดับSSหนึ่งชิ้นเป็นการแลกเปลี่ยน” เสียงเย็นชาของชายหนุ่มดังมาจากห้องส่วนตัวเดียวกับของหญิงสาวก่อนหน้านี้
“เมื่อครู่เป็นคนจากตระกูลโรสเวลต์ตอนนี้เป็นคนจากตระกูลมอแกนทั้งสองต่างเป็นตระกูลใหญ่จากอเมริกาไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะเดินทางไกลมาถึงที่นี่”
“นั้นนะสิ เบื้องหลังของหอประมูลนี้มีความเป็นมายังไงกันแน่”
แม้สิ่งแลกเปลี่ยนจะเพิ่มขึ้นแต่ทุกคนก็ยังคงเห็นคาเรนส่ายหัวปฎิเสธอีกครั้ง
มูลค่าของสมบัติที่เสนอมานั้นสูงขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เหลือตระกูลที่ยังแข็งกันอยู่เพียงแค่สามตระกูลเท่านั้นก็คือ ตระกูลมอแกน ตระกูลรุ่งโรจน์และตระกูลหลิน
ในขณะที่พวกเขากำลังเสนอราคาแข็งกันอยู่นั้นเสียงชราก็ดังขึ้นทำให้ทุกคนในหอประมูลถึงกับเงียบลง
“ถ้าท่านช่วยรักษาให้ผม ผมไกรภพเจ้าเมืองทะเลครามแห่งนี้จะถือว่าติดหนีท่านหนึ่งอย่าง ท่านสามารถขอให้ผมทำอะไรก็ได้ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ขอแค่ไม่ผิดศีลธรรมหรือไม่ส่งผลร้ายต่อเผ่ามนุษย์”น้ำเสียงจริงจังของเจ้าเมืองไกรภพดังมาจากห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่ง
ทุกคนต่างตกใจกับข้อเสนอของเจ้าเมืองไกรภพไม่มีใครคิดว่าเขาจะยอมจ่ายมากขนาดนี้ แต่เมื่อทุกคนฉุกคิดก็เข้าใจได้ว่าทำไมเจ้าเมืองไกรภพถึงยอมติดหนีคนอื่น
ข่าวที่เจ้าเมืองไกรภพแขนขาดนั้นไม่ได้เป็นความลับและเรื่องที่ว่ายังไม่สามารถรักษาแขนที่ขาดให้หายได้นั้นก็ไม่ได้เป็นความลับเช่นกัน
“ยินดีกับท่านเจ้าเมืองไกรภพด้วยที่ชนะการประมูลค่ะ” คาเรนเงยหน้าขึ้นแล้วตอบกลับเจ้าเมืองด้วยรอยยิ้ม
“ขอเชิญท่านเจ้าเมืองที่กลางเวทีเลยค่ะเราจะทำการรักษาท่านเจ้าเมืองตอนนี้เลย เพื่อแสดงให้ทุกท่านได้เห็นความน่าเชื่อถือของหอประมูลหมื่นสมบัติของเรา”คาเรนพูดด้วยรอยยิ้ม นี้คือสิ่งที่ไผ่บอกเอาไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว
ทุกคนได้ยินคำพูดของคาเรนต่างก็ประหลาดใจและคาดหวัง พวกเขาอยากจะเห็นว่าคนผู้นี้จะสามารถรักษาท่านเจ้าเมืองได้จริงหรือไม่
เจ้าเมืองไกรภพไม่ถามอะไรให้มากความเดินออกจากห้องตามพนักงานไปที่ใช้ค่ายกลแล้วปรากฎขึ้นบนเวที
หลังจากนั้นช่องว่างกลางเวทีเปิดออกก่อนจะมีแท่นเสาเลื่อนขึ้นมาด้านบนมีคนสวมหน้ากากสามคนยืนอยู่ ด้านหน้าเป็นหญิงสาวชุดขาวสวมหน้ากากและอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกันปล่อยแรงกดดันระดับตะวันออกมาอย่างรุนแรง
“ท่านเจ้าเมืองค่ะ ท่านผู้นี้คือคนที่แลกเปลี่ยนกับท่านและจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของท่านค่ะ”คาเรนผายมือไปที่น้ำที่กำลังสวมหน้ากากอยู่
“อาการบาดเจ็บของผมคงต้องรบกวนท่านแล้ว”เจ้าเมืองเอยกับน้ำด้วยความเคารพ