เทพยุทธ์โลกนิยาย

ตอนที่ 50

     'อย่าเลยขอรับนายท่าน' เจ้าระบบเองก็เห็นภาพมโนของไป๋กุนหลาง จึงออกมากล่าวห้าม 'แค่เริ่มเงื้อหมัดท่านก็กลายเป็นเศษฝุ่นแล้ว'

     ไป๋กุนหลางนึกภาพตาม เขาเงื้อหมัดเตรียม โฮ่วตงเหลือบตามองอย่างเหยียดหยาม แล้วยกมือขึ้นดีด 'เป๊า' ตัวเขาก็สลายหายไป

     เฮือก!!!...ไป๋กุนหลางสะดุ้งหลุดจากมโน…'อย่าลองเลยดีกว่า' เขาคิด

     "อะแฮ่ม!..." ไป๋กุนหลางสะบัดภาพในหัวออกไป แล้วกล่าว "ขายดอกหญ้าพิสุทธิ์ให้ท่านน่ะได้ แต่ผู้อาวุโสท่านไม่รู้สึกหรอ ว่านี่เป็นการเอาเปรียบผู้เยาว์อย่างข้ามากเกินไป"…ไป๋กุนหลางทำหน้าเศร้า "มันก็จริงอยู่ที่ข้าตกลงจะให้ยาตัวนี้กับท่าน แต่ท่านก็ควรทำมันขายพร้อมข้าสิ ไม่ใช่หลอกถ่วงเวลาข้า แล้วตนเองแอบไปเก็บผลหมอกควันมาทำยาขายก่อนอย่างนี้"

     แม้เหตุผลของไป๋กุนหลางจะนับว่าถูกต้อง แต่โฮ่วตงยังไม่คิดจะยอมรับ จึงค้านว่า "ข้าก็ให้ยาโอสถทองกับเจ้าตั้งสิบเม็ดแล้ว และอีกอย่าง อาการบาดเจ็บของเจ้า เจ้าคิดว่ามันรักษาง่ายนักหรือ ถ้าไม่ใช่เทพยุทธ์อย่าคิดเลยว่าอาการของเจ้าจะหายขาด ทั้งหมดนี่ถือว่าเป็นการชดใช้แล้ว"

     ไป๋กุนหลางหรี่ตามองเหยียด "ยาโอสถทองสิบเม็ดก็ถือว่าชดใช้แล้ว..เฮอะเฮอะ! ถ้าหากข้าไม่หลงกลลูกไม้อันต่ำช้าของท่านล่ะก็..ข้าก็คงมียาโอสถทองหลายสิบเม็ดไปแล้ว" เขาแขวะ

     "ส่วนเรื่องอาการบาดเจ็บ ใช่ถ้าเป็นอัจฉริยะคนอื่นมันคงยากที่จะรักษา หรือมิอาจรักษาได้ตลอดชีวิต แต่นี่ใคร"...ไป๋กุนหลางชี้หน้าตัวเอง "คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าท่าน คนที่กล่าววาจากับท่านคือ องค์ชายห้าไป๋กุนหลาง แห่งราชอาณาจักรแสงสว่าง! ต่อให้คนบนหอคอยสวรรค์ไม่ช่วยข้า แต่มีหรือที่ท่านแม่ทัพมู่หยงป้าจะนิ่งเฉย ไหนจะนักพรตหยุ่นเช่ออีกคน"

     ไป๋กุนหลางแบมือ ยักไหล่ แสดงท่าทางเย้ยหยัน "ท่านว่าข้าลำบากไหมล่ะ?"

     "..." โฮ่วตงมือสั่น รู้สึกอยากยกขึ้นโบกกบาลของจอมโอ้อวดที่อยู่ตรงหน้า 'สักเปรี้ยงดีไหมหนอ'

     แต่โฮ่วตงก็เถียงไม่ออก เพราะไป๋กุนหลางพูดถูกทุกอย่าง อาการของเขาไม่ว่าจะเป็นมู่หยงป้าหรือหยุ่นเช่อ ก็สามารถรักษาได้อย่างง่ายดาย แม้จะทำได้เพียงขับพลังธรรมชาติออกมาก็ตาม 

     ส่วนยา...เอ่อ…ยาที่ต้นทุนต่างกันแต่สรรพคุณกลับเท่ากัน ถ้าเอามาพูดก็เหมือนกับยื่นหน้าออกไปให้อีกฝ่ายตบ ตัวเขาเองก็ไม่ได้หน้าด้านขนาดนั้น

     "เอาล่ะๆ เจ้าต้องการอะไรเป็นการชดเชยก็ว่ามา" สุดท้ายโฮ่วตงก็ยอม "แต่อย่ามากเกินไปล่ะ เพราะข้าไม่ยอมเสียเปรียบแน่"

     "เอาหน่า..ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่เรียกร้องมากนักหรอก แค่ต้องการให้ท่านช่วยออกหน้า รับรองสรรพคุณยาชั้นต่ำกับยาชั้นกลางให้ข้าเท่านั้น" ไป๋กุนหลางเสนอความต้องการของตนเอง

     โฮ่วตงทบทวนข้อเสนอดูแล้ว เห็นว่าไม่มีผลกระทบต่อสมาคมยื้อนรกของตน จึงตอบตกลง "ได้ข้าตกลง เจ้าเอาตัวอย่างยาไปที่สาขาของสมาคมยื้อนรกในเมืองแสงศักสิทธิ์ ถ้าพวกเขาตรวจไม่พบสารพิษ ข้าจะรับรองให้"

     "ขอบคุณมากท่านผู้อาวุโส งั้นข้าลาแล้วนะ" ไป๋กุนหลางบอกลาแล้วเดินทางออกจากป่าไผ่

_______________________________

     "อ่ะฮ่า...พี่ใหญ่ในที่สุดท่านก็กลับมา รู้ไหมท่านหายไปนานจนข้าชักจะเป็นห่วงแล้ว" ติงเกากล่าว

     หลังออกจากป่าไผ่ ไป๋กุนหลางก็ตรงมาหาติงเกาทันทีเพื่อจัดการธุระ

     "ติดปัญหาเล็กน้อยทำให้ล่าช้ากว่าที่คิด" ไป๋กุนหลางยิ้มตอบ "แล้วที่นี่เป็นยังไงบ้างทั้งเรื่องพืชสมุนไพรกับคนปรุงยา โดยเฉพาะเรื่องของเจ้าห้าวตง?"

     "เรื่องธุรกิจของพวกเราท่านไม่ต้องเป็นห่วง ทุกอย่างพร้อม ขอแค่ท่านอนุมัติก็ลงมือทำได้เลย" ติงเกาตอบ "ส่วนห้าวตง พี่ใหญ่ท่านต้องจัดงานฉลองให้มันแล้วล่ะ เพราะมันพึ่งเป็นอาจารย์ไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อนนี้เอง"

     "เฮ้ย!จริงดิ...งั้นก็ต้องจัดเลี้ยงครั้งใหญ่เสียแล้ว ที่ไหนดี? เหมาหอสราญรมย์เลยดีไหม?" ไป๋กุนหลางดีใจมากที่หานห้าวตงมีความก้าวหน้า

     "ไม่..ไม่..ไม่.." ติงเกาปฏิเสธ "ท่านอยู่ป่ามาซะนานเลยไม่รู้สินะ ว่ายอดหญิง'กัวซูหนี่ว์' จะมาจัดการแสดงที่เหล่าสุราเสียดฟ้า ในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้า"

     กัวซูหนี่ว์ ชื่อนี้ไป๋กุนหลางรู้จักดี บทบาทของนางคือนางเอกคนหนึ่ง เป็นดอกไม้งามและอัจฉริยะแห่งตระกูลกัว เป็นคนที่ประชาชนทั้งแผ่นดินยกให้เป็น เทพธิดาแห่งดนตรี ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะวิชาประจำตระกูลกัวเป็นวิชาที่ใช้คลื่นเสียงทำร้ายศัตรู

     "ตกลงงั้นฝากเจ้าเป็นธุระจัดหาโต๊ะ ให้พวกเราได้ฟังนางบรรเลงเพลงก็แล้วกัน" ไป๋กุนหลางก็อยากเห็นหน้าหนึ่งในนางเอกของนิยายเหมือนกัน

     "ไม่มีปัญหา"

     "เอาล่ะ กลับมาเรื่องธุรกิจของเรากัน" ไป๋กุนหลางกล่าว "แผนการยาชั้นสูงของพวกเราคงคลาดเคลื่อนไปไกลเลย เรื่องนี้ข้าเป็นฝ่ายผิดเอง ต้องขอโทษเจ้าด้วยนะ"

     "หมายความว่ายังไงหรือพี่ใหญ่" ติงเกาถาม 

     "ข้าดันตกหลุมพรางของตาแก่โฮ่วตงน่ะ เลยโดนชิงผลหมอกควันไปจนหมด" ไป๋กุนหลางอธิบาย "แถมยาที่ตาเฒ่าโฮ่วตงปรุงกลับมีสรรพคุณมากกว่าของข้าอีก และนี่เป็นส่วนต่างของฝีมือไม่ใช่วัตถุดิบ ซึ่งข้าเลียนแบบไม่ได้"

    "เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรือนี่?" ติงเกาทึ่ง "เหนือความคาดหมายไปนิด แต่พี่ใหญ่ท่านไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อพวกเราไม่มากนัก"

     "ทำไมล่ะ?" ไป๋กุนหลางถาม "หรือเจ้าคาดการณ์ได้ว่า ข้าจะโดนหลอก?"

     "เปล่า..ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าท่านจะถูกหลอก" ติงเกาโบกไม้โบกมือปฏิเสธ แล้วอธิบายว่า ตนเองมาตรึกตรองดูดีๆ แล้วเห็นว่า ควรจะใช้ยาชั้นต่ำกับยาชั้นรอง เป็นตัวเปิดตลาดก่อน เพื่อให้ผู้บริโภคมีความมั่นใจในผลิตภัณฑ์ เพราะพวกเขานับเป็นผู้มาใหม่ ไม่มีพื้นหลังที่จะทำให้ผู้บริโภคเชื่อถือในผลิตภัณฑ์ แต่ตอนนั้นไป๋กุนหลางออกจากเมืองไปแล้ว ติงเกาเลยถือวิสาสะโยกย้ายเงินทุนส่วนใหญ่ ไปพัฒนาการปลูกสมุนไพรที่ใช้กับยาชั้นต่ำกับยาชั้นรองเอง 

     เรื่องที่ติงเกานึกไม่ถึงก็คือ เรื่องไป๋กุนหลางถูกหลอกกับเรื่องที่โฮ่วตงสามารถพัฒนาสรรพคุณของยาได้มากกว่า ส่วนการที่สมาคมยื้อนรกรู้สูตรยาด้วย ติงเกาไม่เห็นว่าเป็นเรื่องเสียหาย ถือว่าเป็นการกลุ่ยทางให้พวกเขา

     "เรื่องนี้ข้าทำโดยพลการ ไม่ปรึกษาท่าน ข้าขออภัยด้วย" ติงเกากล่าว หลังจากอธิบายจบ

     "ไม่จำเป็นต้องขออภัย เรื่องนี้เจ้าทำได้ดียิ่ง" ไป๋กุนหลางกล่าว เอาจริงๆ ในตอนที่ไป๋กุนหลางคิดสูตรยา เขาไม่เคยคิดถึงปัญหาของการขายเลย …'นี่คือข้อดีของการมีพันธมิตรที่ดีและฉลาดสินะ เบาแรงไปได้เยอะเลย' เขาคิด

     "แล้วดอกหญ้าพิสุทธิ์ในคลังของเรา จะจัดการยังไงดี?" ติงเกาถาม

    "ก็คงต้องขายให้สมาคมยื้อนรกนั่นแหละ" ไป๋กุนหลางตอบ "เรื่องธุรกิจจบแล้ว ต่อไปเป็นเรื่องที่ข้าจะไหว้วานเจ้าเป็นการส่วนตัว และมันสำคัญต่อข้ามาก"

    ติงเกาขมวดคิ้ว "ว่ามาพี่ใหญ่"

     "เจ้ายังจำเด็กหนุ่มโชคร้ายจากเกาะประกายดาวที่เจ้าเคยเล่าได้ไหม?" ไป๋กุนหลางกล่าว "ข้าอยากรู้ว่าเขาได้มาสมัครเข้าเรียนในหอคอยสวรรค์หรือไม่"

    ติงเกาทบทวนสักพักก็นึกออก "ท่านหมายถึง 'จ้าวเทียนเกา' หรือ?"

     "ใช่!"

     "พี่ใหญ่ท่านต้องเข้าใจผิดแล้วล่ะ" ติงเกางุนงง คำขอของไป๋กุนหลางมันแปลก "เด็กหนุ่มผู้่นั้นเป็นผู้ฝึกตนไม่ได้ ตระกูลจ้าวจะยอมเสียเงินส่งเขามาเรียนที่นี่หรือ"

     "หึหึ.." ไป๋กุนหลางยิ้ม "เชื่อข้าเถอะเกาน้อย เรื่องนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว"

     ได้ยินอย่างนี้ติงเกาก็รู้ว่าเรื่องนี้มีบางอย่างที่เขาไม่รู้ จึงไม่คัดค้านอีก "วางใจเถอะพี่ใหญ่ข้าทำให้ดีที่สุด"

     "ขอบใจเจ้ามาก เก็บสมุนไพรเสร็จเมื่อไหร่ก็ส่งไปให้ข้าในวังแล้วกัน พอข้าปรุงเสร็จค่อยส่งให้เจ้าเอาไปขอใบรับรอง ตอนนี้ข้าขอตัวกลับวังก่อน" ไป๋กุนหลางบอกลา แล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียด "เฮ้อ...เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

     "โชคดีพี่ใหญ่"

     "เจ้าก็เช่นกัน"

     ความจริงเรื่องสืบหาคน ใช้คนในวังจะง่ายกว่า ทว่าความเคลื่อนไหวของตนก็จะถูกพี่ๆน้องๆทุกคนรู้ไปด้วยน่ะสิ 'เฮ้อ..เรื่องนี้จะโทษใครได้ ก็ใครใช้ให้ไอ้เจ้าของร่างคนก่อนมันเป็นหมาบ้าไม่เอาพวกล่ะ" ไป๋กุนหลางคิดอย่างปลงอนิจจัง

_______________________________

ขอขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน