มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“อวี๋ ๆ อวี๋เชี่ยน?” ในที่สุดนายน้อยจากตระกูลฟางก็เข้าใจว่าทำไมฉินเฉา ถึงพามันมาสู่ถนนแห่งความตาย เป็นเพราะเขาต้องการแก้แค้นให้อวี๋เชี่ยน

ฟางหัวกลอกตา ทันใดนั้นก็พูดว่า “ที่อวี๋เชี่ยนตายไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันถูกบังคับให้เลิกกับเธอ ฉันรักเธอ แต่ครอบครัวของฉันคัดค้านความสัมพันธ์ของเรา มันไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ฉันจึงต้องเลิกกับเธอ เลยทำให้เธอเข้าใจผิด ฉะ ฉันวางแผนว่าจะพาอวี๋เชี่ยนไปเรียนที่ต่างประเทศด้วยกัน ฉันทำแม้กระทั่งดูแลเอกสารต่าง ๆ ด้วย!”

“แต่งเรื่องเก่งจริง ๆ ช่างแต่งเรื่องได้เก่งจริง ๆ!” ฉินเฉากอดแขนพร้อมกับแสยะยิ้มขณะที่ชมการแสดงที่น่าสังเวชของฟางหัว “ฟางหัว ที่แกพูดดีจริง ๆ ‘ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้ล่ะก็ ก็ต้องไม่ทำชั่ว ๆ แบบนี้สิวะ’ แกคิดว่าอวี๋เชี่ยนตายไปแล้ว จะไม่มีใครรู้ว่าแกทำอะไรชั่ว ๆ กับเธอ? สองเดือนก่อนแกวางยาแล้วข่มขืนเธอ จนทำให้เธอตั้งท้องได้ 2 เดือน ไม่กี่วันก่อนแกหาคนมารุมข่มขืนเธอ กับสิ่งน่ารังเกียจทั้งหมดนี้ที่เกิดขึ้นกับเธอมันเป็นเพราะแก ตอนนี้แกกลับเสแสร้งว่าแกเป็นนายน้อยบริสุทธิ์ไร้เดียงสายังงั้นเหรอ? ไอ้เวรชิงหมาเกิดเกิดเอ๊ย!”

จากนั้นมันก็เตะฟางหัวที่นอนอยู่บนพื้นกลิ้งไปหลายตลบ เสื้อผ้าแบรนด์เนมเต็มไปด้วยฝุ่น

“วะ ไว้ชีวิต ๆ ไว้ชีวิตผมด้วย ๆ ” ฟางหัวรู้สึกหมดหวังเพราะว่าฉินเฉารู้ทุกสิ่ง มันเหมือนกับฉินเฉาต้องการจะฆ่ามันวันนี้จริง ๆ

“ถ้านายไม่ฆ่าฉัน ฉันจะให้นายทุกสิ่งที่ต้องการเลย! เงิน ผู้หญิง พลัง ทุกสิ่ง!”

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ฟางหัวถูกคุกคามถึงตาย มันคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความกลัวขณะที่โขกหัวกับพื้น

“รู้จักกลัวด้วยเหรอ? รู้จักเสียใจด้วย?” ฉินเฉามองการแสดงของฟางหัวอย่างเย็นชา

“ฉันรู้แล้ว ถ้านายไว้ชีวิตฉัน ฉันสัญญาจะเป็นคนดีในอนาคต ยิ่งกว่านั้น ฉันจะมอบตัวกับตำรวจแล้วสารภาพว่าที่อวี๋เชี่ยนตายเป็นเพราะฉัน”

ฟางหัวพยายามให้ดีที่สุดที่จะทำให้ฉินเฉาใจเย็นด้วยคำพูด แต่มันดูถูกสติปัญญาของฉินเฉาเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งดูถูกความต้องการที่จะฆ่ามันของฉินเฉา

แชะ! ฉินเฉาเอาไฟแช็กออกมาแล้วจุดบุหรี่แม่น้ำแดงขณะที่มันคาบมันไว้ในปาก มันพูดว่า “ฟังดูดีนี่”

เขาอัดควันเข้าปอดแล้วเดินไปด้านข้าง ๆ ฟางหัว จากนั้นฉินเฉาก็เอาบุหรี่ยัดเข้าปากฟางหัว มันตบหน้าฟางหัว “นายน้อยฟางของฉัน ฉันตกลงกับสิ่งที่นายพูด”

เมื่อได้ฟังประโยคนี้ทำให้ฟางหัวเห็นแสงสว่าง แต่เมื่อได้ยินฉินเฉาพูดประโยคถัดไป มันก็กลับเข้าสู่ความสิ้นหวังอีกครั้ง

“เลวมาก แล้วตอนที่อวี๋เชี่ยนอ้อนวอนแกครั้งแล้วครั้งเล่าล่ะ ทำไมแกถึงไม่สนใจ!”

ผลัวะ! หมัดอัดเข้าที่ลิ้นปี่ของฟางหัว ทำให้ฟางหัวคายบุหรี่ในปากตกลงพื้น มองดูสภาพฟางหัว ที่กำลังกุมท้องขณะที่น้ำลายฟอดเต็มปากหายใจอย่างยากลำบาก

มันขดตัวบนพื้นเหมือนราวกับกุ้งตัวอ้วน ๆ ที่ตายแล้ว ความเจ็บปวดทำให้มันหายใจไม่ออก ฟางหัวรู้สึกว่าอากาศในปอดกำลังรั่วไหลออกไป ทำให้มันขาดอากาศ

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ให้นายตายง่าย ๆ หรอก” ฉินเฉาเอาโซ่จับวิญญาณมัดขาทั้งคู่ของฟางหัว จากนั้นมันแขวนมันไว้กับกิ่งไม้ที่ข้างแม่น้ำ จากนั้นมันมัดอีกด้านของโซ่ไว้กับด้านหน้าของออดี้ A6L

กิ่งของต้นไม้นั่นยื่นยาวออกไปเหนือแม่น้ำอย่างแน่นอน ฉินเฉานึกอยู่ในใจ มันวางแผนนี้มาหลายวันแล้วในที่สุดมันก็พบจุดที่จะเป็นจุดหมายสุดท้ายของนายน้อยฟาง

ฉินเฉาเดินเข้าไปในรถแล้วมองไปที่เบาะหลัง ฟางหัวคนนี้ทรงพลังจริง ๆ สาวสวยที่เปลือยยังคงไม่ได้สติแล้วหลับลึก ฉินเฉายังได้ยินสาวสวยคนนี้กรนเบา ๆ

“ถ้าเหนื่อยนักก็หลับซะ” จากนั้นฉินเฉาก็มองไปที่ฟางหัวที่ถูกห้อยไว้บนต้นไม้เหมือนกับหมูตายแล้วแสยะยิ้ม มันสตาร์ทรถแล้วขับไปข้างหน้า ‘ตูม’ โซ่ขยับทำให้ร่างของฟางหัวตกลงไปในแม่น้ำที่เย็นเสียดกระดูก

“อึก ๆ อึก ๆ ” เหมือนกับฟางหัวกำลังตะโกนอะไรบางอย่าง แต่แม่น้ำเย็น ๆ ได้ป้องกันเสียงไว้ มีแค่ฟองอากาศจำนวนมากที่ผุดขึ้นมาบนผิวน้ำ

หลังจากนั้นไม่นาน ฉินเฉาก็ขับรถถอยหลังพร้อมกับดึงฟางหัวขึ้นมาจากแม่น้ำ ฟางหัวเปียกไปทั้งตัว ผิวขาวซีดแล้วตาแดงสั่นไปทั้งตัว

“ช่วย ๆ ช่วยฉันด้วย ๆ ”

จากนั้นฉินเฉาก็ขับรถไปข้างหน้าทำให้ฟางหัวจุ่มเข้าไปในแม่น้ำอีกครั้ง มันกำลังทำให้แม่น้ำซ่งเจียงชำระล้างวิญญาณโสมมของฟางหัว

“อึก ๆ .” ฟองอากาศขนาดใหญ่ผุดขึ้นมา รอบนี้ฟองอากาศผุดขึ้นมาเป็นเวลานาน แล้วจากนั้นฉินเฉาก็ดึงฟางหัวขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉะ ฉันจะฆ่าแก ไอ้ลูกหมา ฉัน ฉันจะ ๆ ”

“อึก..อึก ๆ ” ชัดเจนว่าฉินเฉาไม่สนคำพูดของฟางหัว หลังจากนั้นมันก็จุ่มฟางหัวในแม่น้ำอีกครั้ง

“ฉันผิดไปแล้ว ๆ ขอล่ะ ๆ ปล่อยฉันไป ๆ ฉันขอร้อง ฉันขอร้องนาย! ฉัน ๆ อึก ๆ อึก ๆ ”

“โทษทีพวก ฉันคงปล่อยแกไปไม่ได้ เพราะว่าฉันได้สัญญากับอวี๋เชี่ยน หลิวฉวน แล้วสามีภรรยาเฒ่าคู่นั้นไว้แล้ว” ฉินเฉาขับรถถอยหลังแล้วเดินหน้า ทำการทรมานฟางหัวต่อไป ไม่ว่าจะทางร่างกายแล้วจิตใจ ฟางหัวใกล้จะพังแล้ว

“ฆ่า ๆ ฆ่าฉัน ๆ ” ในที่สุดฟางหัวก็หมดเรี่ยวแรงที่จะสู้กับ เวลานี้ร่างกายของมันราวซากศพ ถูกห้อยต่องแต่งไว้บนกิ่งไม้เหนือแม่น้ำ

“ดีมาก งั้นฉันจะให้แกตายสมใจ” ฉินเฉาเห็นฟางหัวถูกทรมานจนพอใจ มันสูบบุหรี่ จากนั้นเตรียมสตาร์ทรถ ครั้งนี้มันจะทำให้ฟางหัวจมลงแม่น้ำอย่างสมบูรณ์

ทันใดนั้นดาบสองคมสีขาวก็ตกลงมาจากฟ้า แล้วตัดฉับที่ด้านหน้าออดี้ A6L ทำให้ที่ยึดด้านหน้ารถตกลงพื้น

จากนั้นสาวสวยในชุดขาวก็มาถึงเหมือนกับภูติ ลอยลงบนด้ามดาบมองมาที่ฉินเฉาด้วยเจตนาร้าย

“ไป๋เจี่ยวเจียว?” ฉินเฉาออกจากรถ สำรวจหญิงสาวที่ตอนนี้ยืนอยู่บนกระบี่ “เธอมาฆ่าฉันเหรอ? ถ้าเธอมาเพื่อการณ์นั้นช่วยรอสักเดี๋ยว ฉันต้องฆ่าเจ้าสารเลวนี่ก่อน หลังจากนั้นเราค่อยมาจัดการเรื่องของเรา”

“ขอโทษด้วย ตอนนี้ฉันไม่สนใจแก่นวิญญาณหัก ๆ ของนายอีกแล้ว!” ใครจะคาดว่าไป๋เจี่ยวเจียวจะถอนหายใจอย่างเย็นชา บุ้ยปากแล้วพูดว่า “ยิ่งกว่านั้นฉันก็ไม่สนใจไอ้คนนี้สักนิด ถ้านายอยากจะฆ่าเจ้าสารเลวนี่ แต่เป็นพี่สาวที่ใจดีของฉันต้องการให้ฉันหยุดนาย”

“ฮัวเหนียง?” ฉินเฉาจำได้ว่าเป็นหญิงสาวที่สวมชุดสีสันสดใสผู้มีใบหน้าคล้ายกับกงกง ขณะที่ในใจกำลังวาดภาพใบหน้าของสาวสวย แสงสีสันสดใสก็ออกมาจากท้องฟ้า พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวที่ซ้อนทับกับใบหน้าของผู้หญิงในใจออกมาตรงหน้ามัน

ไป๋เจี่ยวเจียวแสดงความงาม และ ความกล้าหาญจากข้างใน ขณะที่ฮัวเหนียงแสดงความงามที่บริสุทธิ์ออกมา ปีศาจงูสาวนางนี้ทั้งสุภาพแล้วใจดี

“คุณชาย แม้ว่าคนผู้นี้จะเลวร้ายจนไม่สามารถให้อภัยได้ แต่ท่านเป็นผู้ฝึกตน ไม่สามารถฆ่ามนุษย์ธรรมดาได้ ไม่อย่างนั้นมือของท่านจะเปื้อนเลือด แล้วดึงดูดทัณฑ์สวรรค์”

ไป๋เจี่ยวเจียวยักไหล่แล้วบ่นออกมา “อีกแล้ว ๆ ”

“ฮึ่มมมม ถ้าฉันไม่ฆ่าไอ้สารเลวนี้ มันก็จะทำชั่วต่อไปในอนาคต แล้วจะมีคนตายภายใต้เงื้อมมือของมันอีกมาก” แม้ว่าฉินเฉาจะรู้ว่าฮัวเหนียงจะมีเจตนาดี แต่มันก็อดรู้สึกโกรธไม่ได้ “ในเมื่อสวรรค์ไม่ยอมรับ งั้นก็ปล่อยให้ฉันรับทัณฑ์สวรรค์นี้เถอะ แล้วรับเอาชีวิตของเจ้าสัตว์เดรัจฉานนี้ไปด้วยแล้วกัน”

“คุณชายไม่ได้นะคะ!” แม้ฉินเฉาจะขู่เธอด้วยความเย็นชาแล้วความโกรธ แต่ฮัวเหนียงยังคงชักจูงมันอย่างอดทนต่อไป “คุณชายได้รับของขวัญเป็นกายาปีศาจ พร้อมกับได้รับแก่นแท้ของปีศาจภายใน ถ้าท่านตั้งใจฝึกฝน ในอนาคตท่านจะเป็นผู้ฝึกตนระดับโลกผู้สามารถสะเทือนฟ้าดินได้ คนไร้ค่าคนนี้ไม่คู่ควรให้คุณชายต้องเสียโอกาสในอนาคต”

“ถ้ามันไม่ตาย ทั้งตัวฉันแล้วก็คนข้างก็จะต้องพบเจอกับโชคร้ายน่ะสิ”

“คุณชายเป็นผู้ฝึกตน มนุษย์ธรรมดาจะทำอะไรท่านได้”

“ยัยผู้หญิงหน้าโง่!” ในที่สุดฉินเฉาก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป “เธอก็แค่อกใหญ่ไร้สมอง! นี่มันโลกมนุษย์ มันมีวิธีแก้ปัญหาของมัน! สิ่งที่เธอพูดไม่สามารถเอามาใช้กับที่นี่! ถ้าจะพูดตามจริงแล้ว ถ้าไม่มีเจ้าเดรัจฉานอย่างฟางหัว อวี๋เชี่ยนก็จะไม่ตาย!”

“คุณชายไม่ว่าจะพูดยังไง ข้าน้อยก็จะไม่ปล่อยให้ท่านฆ่าคน ๆ นี้!” ฮัวเหนียงดื้อ เธอส่ายหัวแล้วยืนอยู่ตรงหน้าฉินเฉา ไม่ให้มันไป

“ช่วย ช่วยฉัน ๆ ฉัน ฉันสามารถให้เงินเธอได้มากมาย!” แม้ว่าฟางหัวจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นว่ามีคนขัดขวางฉินเฉา ความปรารถนาที่จะมีชีวิตก็กลับมาอีกครั้ง

“คิดจะหยุดฉันเหรอ งั้นก็ตายซะ!” ฉินเฉาไม่อาจรอที่จะฆ่าเจ้าเดรัจฉานนั่นได้อีกต่อไป มันเคลื่อนไปข้างหน้าแล้วพุ่งตรงไป ในตอนนี้ฉินเฉาเหมือนกับรถถังที่กำลังเคลื่อนที่ผ่านผืนดิน ทิ้งเศษฝุ่นไว้ข้างหลัง ‘คำราม’ ไม่นาน ก็จะปะทะกับฮัวเหนียง

ฮัวเหนียงก็เหมือนคนหนึ่งที่กำลังชี้แนะ ในทางทฤษฎีจะต้องฝึกอบรมเหมือนกับปีศาจงูที่ฝึกตนอยู่หลายปี ฉินเฉาไม่สามารถมองเห็นแม้แต่รอยเท้าเธอ สิ่งที่เธอแสดงอย่างน้อยก็ต้องผ่านขั้นสร้างรากฐานไปแล้ว (ระดับที่ 4 ขณะที่ฉินเฉายังอยู่ที่ระดับ 2)

ความแตกต่างของระดับมันใหญ่มาก มันไม่รู้ว่ามันจะสามารถผ่านเธอไปได้หรือไม่ แต่แม้ว่ามันจะไม่สามารถผ่านเธอไปได้ เขาก็ยังคงต้องการสู้กับเธอ เพราะว่าถ้ามันไม่สามารถผ่านเธอไปได้ มันก็ไม่มีสิทธิ์จะฆ่าฟางหัวด้วยมือ

“แขนเสื้อจับม่านเมฆา!” ฮัวเหนียงร่ายเวทย์จากนิกายของเธอ นิกายยอดภูมันหมอก แขนเสื้อสีสันสดใสทั้งสองข้าง พุ่งออกมาพร้อมกัน ก่อตัวเป็นกำแพงเทียบได้กับประตูเหล็ก 2 ชั้น มันง่ายมากที่ป้องกันการพุ่งชนของฉินเฉา

ฉินเฉาไม่ลังเล เขายกหมัดขึ้นแล้วชกไปที่แขนเสื้อเมฆาสีสดใสนั่น

เสียงเดียวที่ได้ยินเหมือนกับเสียงที่พระกำลังเคาะระฆัง ฉินเฉารู้สึกเหมือนในหูมีเสียงหึ่ง ๆ สะท้อนก้องไปมา หมัดชา แล้วร่างกายกระเด้งกลับไปอย่างช่วยไม่ได้

เป็นที่แน่นอน ว่าช่องว่างของระดับมันใหญ่มาก ยิ่งกว่านั้นพลังป้องกันของแขนเสื้อจับเมฆานั่นก็ไม่ธรรมดา

โชคไม่ดีที่มันมีพลังไม่พอที่จะร่ายเวทย์ ดังนั้นมันจึงไม่ได้เรียนแม้สักเวทย์ ไม่อย่างนั้น เชื่อได้เลยว่าความสามารถปีศาจที่มีมาแต่กำเนิด มันจะไม่เป็นเรื่องยาก ถ้ามันต้องการทำลายแขนเสื้อจับเมฆานั่น

แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าสู่ขั้นหลอมลมปราณ เป็นเพียงผู้ฝึกตนปีศาจระดับวิญญาณปีศาจแค่นั้น จึงไม่สามารถต่อต้านฮัวเหนียงได้

หลังจากนั้นชั่วขณะ ทันใดนั้นมันก็ได้คิดบางอยางออก มันยื่นแขนออกไปแล้วชี้ไปที่โซ่จับวิญญาณ

“เก็บ!”

ไม่นานโซ่ทั้งเส้นก็สั่นไหว ส่วนที่มัดขาทั้งคู่ของฟางหัวก็คลายออก จากนั้นโซ่ก็ลอยเข้าแหวนของฉินเฉา

“อ๊าก!”

ตูม! ฟางหัวตกลงไปในแม่น้ำ ฉินเฉาไปสืบมาแล้วว่านายน้อยคนนี้ว่ายน้ำไม่เป็น ตอนนี้นายน้อยที่หยิ่งยโสกำลังกรีดร้องอยู่ในน้ำ ขณะที่ตบน้ำที่อยู่รอบตัวมัน จากนั้นก็จมลงสู่ก้นแม่น้ำ

“แย่แล้ว!” ทันใดนั้นฮัวเหนียงก็กระโดดแล้วบินขึ้นไป พยายามช่วยฟางหัวที่ถูกถ่วงลงไปในแม่น้ำ

“ไป๋เจี่ยวเจียว มานี่ มาเอาแก่นปีศาจของฉัน ๆ จะให้เธอ!”

ไม่คาดว่าฉินเฉาจะทำตัวเหมือนอันธพาล มันอ้าแขนกว้างจากนั้นวิ่งเข้าไปหาไป๋เจี่ยวเจียวที่กำลังยืนอยู่บนกระบี่แล้วพยายามกอดเธอ

ตาของไป๋เจี่ยวเจียวกระตุก แม้ว่าฮัวเหนียงจะยับยั้ง แต่เธอยังคงต้องการแก่นปีศาจของฉินเฉา

“เอาชีวิตแกมา!” ไป๋เจี่ยวเจียวตะโกนพร้อมกับเตะ เธอดึงกระบี่ขึ้นในอากาศ จับมันแล้วชี้มันมาที่ฉินเฉา ขณะที่ไม่ลืมส่งเสียงไปที่ฉินเฉา

“ไม่ต้องกลัวคู่หู นายเป็นของฉัน ๆ จะทำอย่างรวดเร็ว นายจะไม่รู้สึกว่าเจ็บแม้แต่นิดเดียว!”

จบตอน#