ป่ายซือ ปรณัมแห่งดวงดารา

    ตอนที่ 20 :เทียนต้าฉิงอนาถ

    หลังจากประลองเสร็จข้าจึงทำธุระต่างๆจนถึงเย็นข้าจึงไปทานอาหารกับพี่จูหยานเช่นเดิม

    เสี่ยวเออร์ ยังคงมารับเมนูอาหารเช่นเดียว "แม่นาง วันนี้ข้ารู้สึกดีเป็นพิเศษหากแม่นางบริการดีๆข้าจะให้ติ้บแม่นางเพิ่มเป็นสองเท่าเลย !!!" นางพลันยิ้มมีใบหน้าที่แดงก่ำเหมือนดอกท้อ เช่นเคย
    "งั้นวันนี้ ข้าจะบริการนวดร่างกายให้ นายท่านมืทราบว่านายท่านพักอยู่เรือนหลักเลขที่เท่าไหร่หรือ??"
    "ข้าพักอยู่เรือนเลขที่ 13 น่ะ แม่นางจะมานวดให้ถึงเรือนข้าเชียวหรือ ???แม่นางนี่ทั้งสวยและมีน้ำใจดีงามเสียจริง .."
    นางมีใบหน้าที่แดงก่ำขึ้นกว่าเดิมและบิดตัวไปมา เสี่ยวเออร์ผู้นี้มีนามว่าหยินจื่อ เป็นศิษหลักเช่นกันอยู่สายแผนก การปรุงยาสายอาชีพอาหาร~ตระกูลของนางขึ้นชื่อเรื่องการทำอาหาร ตระกูลของนางตั้งแต่ 5000 ปีที่แล้วทุกๆรุ่นก็จะเข้าเรียนสายอาหารทั้งหมดจนไต่เต้าขึ้นมาทำอาหารในชนชั้นสาม ได้เพราะวิชาการอาหารที่คนในตระกูลของนางฝากฝังให้ไว้ นางก็ทำอาหารอร่อยบางครั้งนางก็ลงมือทำอาหารให้ข้าเองด้วยล่ะ นางยังเพิ่งอายุ 18 แต่นางก็เข้าสู่ชนชั้นลมปราณแห่งดาราโลหิต ขั้นต้นเรียบร้อยแล้วซึ่งถือว่านางเป็นอัจฉริยะด้านการอาหารและยอดยุทธ์ไปด้วยเลยก็ว่าได้นางเป็นผู้หญิงที่สวย เป็นอันดับ 2 ของสถาบัน ส่วนอันดับ 1 คงจะเป็น เสี่ยวหนี่ เป็นอันดับหนึ่งในด้านการปรุงยาแผนกเสริมสวยปรุงแต่งยาเสริมสวยล่ะนะ~ ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันเสียด้วยจึงมิเคยมีเรื่องบาดหมางกันนสักเท่าไหร่หลังจากข้าทานอาหารกับพี่จูหยานเสร็จแล้วข้าจึงกลับไปยังเรือนพักดูเหมือนข้าจะทำให้พี่จูหยานรู้สึกเหมือนติดหนี้แล้วล่ะมั้ง "พี่จูหยาน ทำไมเราไม่มาดื่มน้ำต้นหอมบรรพกาลเพื่อสาบานเป็นพี่น้องกันหล่ะ !!! พี่จูหยานจะได้มิคิดแบบนี้อีก!!?"
    ข้าหยิบจอกศักดิ์สิทธิ์ตักน้ำต้นหอมบรรพกาลที่อยู่ในมิติเก็บของ ของข้าน้ำยังคงร้อนอยู่เช่นเคยน้ำต้นหอมบรรพกาลนั้นข้าซื้อเมื่อ 2-3 วันที่แล้วนี่เอง เนื่องจากมิติของข้าเวลาไม่มีตัวตนข้าจึงสามารถเก็บหอมอาหารที่เพิ่งทำใหม่ๆได้
    "นี่ของพี่จูหยาน "หลังจากนั้นทั้งข้าและพี่จูหยานจึงดื่มน้ำสาบานกัน "หลังจากนนี้พี่จูหยานก็ไม่ต้องไปกินอาหารบนชั้นสอง แล้วนะ พี่จูหยานจะต้องมากันอาหารกับข้าในชั้น 3 และไม่ต้องเกรงใจข้าอีกแล้วเพราะพวกเราเป็นพี่น้องกันแล้ว ฮิๆ!!"
    หลังจากนั้นเราสองคนต่างแยกย้ายเข้าห้องไปทำสิ่งที่ต้องทำต่อจนล่วงมา 1 ชั่วยาม
    ก๊อก ก๊อก ก๊อก " นายท่านข้ามาแล้ว หลังจากนั้นข้าจึงออกจากห้องและไปเปิดต้อนรับหยินจื่อเข้ามายังห้องของข้า พี่จูหยาน ที่อยู่ห้องข้างๆ จึงเปิดประตูออกมาก่อนจะพูดว่า"น้องซือ เจ้าอย่าทำเสียงดังมากหล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ"
    หยินจื่อที่เดินเข้ามาแล้วได้ยินจึงมีใบหน้าที่แดงก่ำจนเห็นได้ชัดเลยหลังจากนั้นพี่จูหยานจึงกลับเข้าห้อง ข้าเลยเชิญหยินจื่อ เข้ามานั่งในห้องเสียก่อน.."แม่นาง เจ้าเข้ามายังห้องของข้าก่อนสิ "
    หลังจากนั้นนางจึงเดินเข้ามายังห้องของข้า ข้าจึงล็อคประตูเสียฮ่าๆ ดูเหมือนวันนี้ข้าจะได้หายเมื่อยเหมือนคนแก่เสียที "เดี๋ยวข้าเปลี่ยนผ้าก่อนนะ" นางจึงพยักหน้า ตอนนางมายังห้องของข้านางพา ถังน้ำกับผ้ามาด้วยดูเหมือนจะมีฝีมืออยู่บ้างสินะ
    หลังจากนั้นข้าจึงผลัดผ้าเป็นผ้าถุงสีขาวผืนเดียวเพื่อให้นางได้นวดหลังข้าอย่างง่ายๆข้าจึงเดินไปยังเตียงของข้าก่อนจะนอนคว่ำ ข้าจึงเรียกนางที่นั่งหน้าแดงก่ำอยู่ให้มานวด หลังจากนั้นนางก็เดินมายังตัวข้าก่อนจะนวดเรื่อยๆ ฝีมือการนวดของนางนั้นถือว่าดีมากๆทำให้ข้ามีความรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก เนื่องจากข้าไม่เคยได้ออกกำลังกายจึงปวดหลังเมื่อยกายอยู่บ่อยครั้ง
    หลังจากนั้นข้ากับนางเกิดเหตุมิคาดฝันขึ้น !!!


    1 ชั่วยามผ่านไป นางกับข้าที่นอนเปลือยกายอยู่บนที่นอนมีเพียงแค่ผ้าที่ห่ม มีเสียงหอบเล็กน้อยดังออกมาจากข้าและนาง "เหตุใดเจ้าถึงให้ครั้งแรกกับข้าหรือ?"ข้าที่นอนมองเพดานจึงถามเหตุผลเกี่ยวกับสิ่งนี้
    "ข้าชอบเจ้ายังไงเล่า แค่เพียงเห็นเจ้าครั้งแรก ข้าก็ตกหลุมรักเจ้าเสียแล้ว"นางกล่าวตอบกับข้าด้วยรอยยิ้มมปริ่ม "แต่ข้ามีภรรยา 2 แล้วนะ??? เจ้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า?""ข้าว่าเจ้าจะมีภรรยาสักร้อยคนก็มิแปลกแต่ถึงอย่างไรก็อย่าลืมข้าแค่นั้นก็พอ !!"ข้าหันไปทางนางก่อนจะประกบริมฝีปากกับนาง ข้าดูดดื่มรถชาติจากปากของนางก่อนจะ เสร็จไปอีกยกนึง
    ยามเช้ามาถึง... แสงสาดพาดเข้ามายังหน้าต่างข้ากับนางในร่างเปลือยเปล่า "หยินจื่อเจ้ามิรีบแต่งตัวเข้าหล่ะ เหตุใด ตื่นขึ้นมาเจ้าก็ทำอะไรแปลกๆเช่นนี้ล่ะเนี่ยะ"หลังจากนั้นนางจึงแต่งตัวและกลับสู่เรือนของนางส่วนข้าก็ออกจากห้องไปยังห้องน้ำดูเหมือนพี่จูหยานจะตื่นก่อนข้าเสียอีก ข้ามุ่งผลัดผ้าล้างตัวแล้วหลังจากนั้นจึงมุ่งลงเข้าไปในบ่อน้ำอุ่น "น้องซือ เมื่อคืนเจ้าจัดซะเสียงดังข้านอนไม่หลับเลยรู้มั้ยฮะๆๆๆๆ"
    "โถ่วววว พี่จูหยาน!!! ก็แค่การนวดให้กันและกันเท่านั้นแหละพี่จูหยาน!!!""โฮ๊ะๆ นวดให้กันและกันดูเหมือนจะสวาทกันมากเลยน่ะนั่น ฮ่าๆๆ!!"หลังจากนั้นข้าไปทานอาหารจึงขึ้นจากน้ำผลัดผ้าและไปทานอาหารตามปกติ จนถึงยามเย็นข้าที่เดินกำลังจะกลับยังเรือนเห็นพี่จูหยานที่บาดแผลบนใบหน้าจึงกล่าวถามหาเหตุผล
    "พี่จูหยาน !!! ท่านไปโดนอะไรมา !!! ใครบังอาจ !! ทำร้ายท่าน""น้องซือบุตรชายของราชวงศ์เทียนต้า ต้องการประลองกับเจ้า ท่านผู้นี้แข็งแกร่งมากๆ หากให้ดีเจ้าอย่าเข้าไปยุ่งเสียดีกว่า ... เทียนต้าฉิง ผู้นี่เป็นถึงอันดับหนึ่งแห่งแผนกการต่อสู้ และเป็นผู้เยาว์อันดับ หนึ่งของปีที่แล้ว มันอยู่ในระดับชนชั้นลมปราณแห่งดาราโลหิต ขั้นที่ 6 !!!"
    "พี่จูหยาน ท่านไม่ต้องพูดมากเดี๋ยวข้าพาท่านไปทำแผลก่อน ข้าจะให้ร่างแยกพาท่านไปนะส่วนข้าจะไปจัดการธุระสักครู่ !!! ผู้ใดที่มันบังอาจทำร้ายผู้เป็นพี่น้องร่วมสาบานของข้ามันจักต้องเจ็บหนักและเจ็บร้อยเท่า!!!"
    ข้ากล่าวจบก่อนจะสร้างร่างแยกออกมาหนึ่งร่างโดยใช้เวทย์มนตร์หลังจากนั้นข้าก็เดินมุ่งสู่แผนกยอดยุทธ เมื่อข้าเข้ามาถึงข้าก็มุ่งไปยังลานประลองในทันที
    "ผู้ใดกัน !!! ที่มันช่างขี้ขลาดตาขาว ทำร้ายพี่น้องร่วมสาบานของข้า !! ข้ามานี้แล้วจงออกมาออกมาประลองกับข้าเสียตามที่เจ้าต้องการ !!!"
    ถึงเอาจริงๆข้าก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร แต่ที่ข้าต้องตะโกนเพื่อให้ทุกคนได้รู้ว่ามันทำสิ่งใดลงไป
    "แหมๆ เจ้านี่รีบร้อนเสียจริง ฮ่าๆ ป่านซือ วันนี้ข้าจะล้มเจ้าเสียซะ ดูเหมือนว่าเจ้าจะแข็งแกร่งมากๆมิใช่หรือ ข้าอยากรู้ว่าจะแข็งแกร่งเท่าระดับข้าหรือเปล่า?? แต่ดูเหมือนข้าอยากได้เงิน 1 ล้านเหรียญทองขาวนั่นด้วย เราไม่เดิมพันกันหน่อยหรือ??"
    "หืมมมมม? เป็นถึงคนราชวงศ์แต่กลับต้องการเงินของสามัญชนช่างไร้เกียรติเสียจริง!!!""นี่เจ้า !!! บังอาจ!! ยิ่งนัก!""หืม...?หรือว่ามันไม่จริง "  "แก !!!!..." "อื้มม จุ๊ จุ๊จุ๊ ช้าก่อนสิขอรับ ถ้างั้นข้าขอลงเดิมพัน 10ล้านเหรียญทองขาวเลยหล่ะ ทว่าเจ้าชนะข้าได้ แต่..มันก็อยู่ที่ว่าเจ้าจะเอาอะไรมาเดิมพันกับข้าฮ่าๆ.."
    หลังจากข้ากล่าวจบข้าปล่อยเหรียญทองขาวจำนวน 10ล้านเหรียญออกมาทำให้ผู้คนอยู่ในเหตุการณ์ต่างเบิกตากว้าง ไม่เว้นแม้แต่องค์ชายผู้เป็นบุตรของราชวงศ์เทียนต้าฮึ !!!สุดท้ายก็ยากได้เงินสินะ ฮ่าๆๆๆ เจ้าจะไม่มีวันได้มันไปเด็ดขาด
    "ขะ ข้าขอเดิมพันด้วยตำแหน่งอันดับหนึ่งแผนกต่อสู้ เจ้าคงยอมรับมันใช่มั้ย""หืม....ทำไมมันช่างดูน้อยเสียจริงๆ ทำไมไม่เอาเงินสัก 5 ล้านเหรียญทองขาวอีกด้วยหล่ะจะได้สมน้ำสมเนื้อให้แค่นี้ไม่สมกับเป็นบุตรราชวงศ์เลยนะ"
    "ข้าตกลง!!!" กรรมการทะยานขึ้นมา "เริ่มได้!!!""ฮึ อย่างไรเสียเจ้าก็แพ้ข้า เงินตั้ง 10ล้านเหรียญทองขาว ฮ่าๆข้าจะรวยพอๆกับพระบิดาของข้าแล้วสิ!!!" ความคิดของเทียนต้าฉิง ที่ข้าได้ยิน เห้อ.. เวรกรรมเสียจริง
    หลังจากอ่านความคิดแล้วข้าจึงมุ่งเข้าไปต่อยมัน และแตะอย่างรวดเร็วและแข็งแกร่ง
    ผัวะะ ทุ้มมมมมมม !!! ตู้มมมมมมมม!!ข้าต่อยหน้าของมัน 2 3 4 5 6 7 8 9 นับสิบๆรอบๆข้าไม่หยุดและต่อยมันต่อที่หน้าท้องทำให้มันมีสีหน้าที่อัปลักษณ์ แตกต่างจากคน รอยบวมเริ่มก่อเกิด ข้าก็ยังคงไม่หยุดและมุ่งไปยังรวดเร็ว มันไม่แทบจะรู้ตัวเลยว่าข้ามาหามันเมื่อไหร่
    ผู้คนที่ยืนอยู่มากมายเห็นข้าเป็นเพียงแค่เงาที่รวดเร็วมากมาย เตะ กระทืบ ต่อยโดยไม่ยั้งหลังจากนั้นข้าจึงใช้มือของข้าสับไปทั่วร่างของ มัน
    ผับ !!! ผับ !!! ผับ !!! ผับ!!!! ทึง!!! "นี่คือสิ่งที่เจ้าทำร้ายพี่น้องร่วมสาบานของข้า"หลังจากนั้นข้าใช้ความเร็วที่เร็วจนผู้คนเริ่มมองไม่เห็นใช้เท้าปักเข้ายังท้องของมัน และเตะขึ้นหอยลอยอีกครั้ง มันไม่ได้ใช้สักกระบวนท่าและไม่สามารถหลบการโจมตีข้าได้แม้แต่การโจมตีเดียว หลังจากข้าเตะให้มันลอยขึ้นสูงไปข้าจึงกลับไปยืนที่เดิม ผึบบบบ!!! 
    เสียงของร่างของมันตกลงมาจากฟ้า ผู้ชมกรรมการศิษสายหลักของแผนกนี้ทุกคนต่างทำสีหน้าอัปลักษณ์ เบืกตาโตกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากกนั้น กรรมการขึ้นมาและกล่าวว่า "ผู้แข่งอีกคนไม่สามารถลุกได้ เจ้าชนะ !!!!"
    หลังจากนั้นมันหันจ้องมามองที่ข้าก้วยสายตาเคียดแค้น ก่อนกล่าวว่า"นี่เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร !!! หลังจากนนี้เจ้าอยู่มิ้ป็นสุขแน่ ข้าจะให้คนของราชวงศ์ตามจับเจ้าและทรมานเจ้าซะ !!!!"
    "หากเจ้าพูดเยี่ยงนี้ดูเหมือนข้าควรไปกวาดล้างราชวงศ์ของเจ้าเสียดีกว่าสินะ !!!""ฮึ ถ้าเจ้าทำได้ก็ลองดู" หลังจากนั้นฝ่ายแพทย์ก็มายกตัวมันที่พูดจาโอหังกลับไปรักษาที่จริงข้าน่าจะทำให้มันพูดไม่ได้เสียดด้วยนะเนี่ยะ เห้อ... พรุ่งนี้ข้าว่าจะไปถล่มราชวังหลวงของตระกูลมันเสียให้ดับไปเลยดีกว่า ฮ่าๆๆให้เหลือแค่พระบิดาของมันที่เป็นจ้าวทวีป
    หลังจากนั้นข้าจึงกลับไปยังเรือนพักของข้าก่อนจะบอกกล่าวกับพี่จูหยานว่าข้าได้ชำระแค้นให้เป็นที่เรียบร้อยซึ่งพี่จูหยานดูตกใจกับคำพูดข้ามากๆ พี่จูหยานว่าข้าบ้าไปแล้วหรือข้าเลยบอกว่าลองฟังข่าวจากผู้คนในวันพรุ่งนี้ แล้วจะตัดสินใจเขื่อหรือไม่ก็แล้วแต่
    ตอนนี้ข้าคิดว่าจะไปถล่ม ราชวังเสียตอนนี้เลย หลังจากนั้นข้าจึงให้เม็ดยาฟื้นฟูพี่จูหยานและแยกกันไปเข้าห้องของตัวเอง






    ไรท์:ตอนหน้าพี่ซืออาจจะเป็นไบหว่ะฮ่าๆๆๆๆๆขอบคุณสำหรับการบริจาคเงินเล็กน้อยของทุกคนน่ะขอรับสามารถร่วมบริจาค เงินได้ที่ True wallet:0645303024 เริ่มต้น 1 บาทขอบคุณอีกครั้งสำหรับผู้บริจาค และผู้อ่านที่เคารพ