ปัจจุบัน
แคลร์รู้สึกถึงแรงดึงที่ค่อยๆ ดึงเธอกลับสู่ความเป็จริง เธอยังคงถูกมัดแน่นกับต้นไม้ เธอพยายามดิ้นรนอีกครั้ง เถาวัลย์นั้นยังคงรัดเธอไว้แน่นเหมือนงูที่ไม่ยอมปล่อยเหยื่อ เธอคิดถึงคำพูดของแม่ที่เกี่ยวกับดอกไม้ ความสวยงามและหอมหวานมัน เธอนั้นพอจะเข้าใจสิ่งที่แม่เธอนั้นบอกเมื่อตอนนั้นแล้วถึงจะไม่ทั้งหมดแต่ว่ามันก็ได้ทำให้เธอนั้นชอบดอกไม้มากขึ้น
ย้อนอดีต
เช้าวันต่อมา
เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าส่องลงมาทะลุผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องนอน แคลร์ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เธอแต่งตัวของตัวเองให้เรียบร้อยและลงมาข้างล่างเพื่อกินข้าวกับครอบครัวของเธอ
เมื่อเธอลงมาถึงข้างล่าง เธอนั้นเห็นพ่อของเธอกำลังนั่งจิบกาแฟอตรงโต๊ะกินข้าว ส่วนแม่ของเธอกำลังยกอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ โดยที่วันนี้นั้นแม่ของเธอได้ทำกับข้าวเป็ สลัดผักและผลไม้ กับเนื้อหมูร่มควัน และตบท้ายด้วยมันบด ซึ่งเธอนั้นชอบมันบดเป็อย่างมาก
“อรุณสวัสดิ์คะ”แคลร์พูดอย่างยิ้มแย้มและเดินตรงไปที่โต๊ะอาหารและนั่งลงเพื่อรอกับข้าวที่แม่ของเธอยกมาให้
“อรุณสวัสดิ์ นะ/จ๊ะ”พ่อแม่ของเธอตอบรับในสิ่งที่แคลร์พูดขึ้น เมื่อพวกเขาพูดเสร็จแม่ของเธอก็วางกับข้าวไว้บนโต๊ะพอดีและทั้ง 3 ก็ลงมือทานอาหารด้วยกัน
"ว่าแต่เชาว์...ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เราจะไปดูดอกเอเดลไวส์?"ระหว่างที่ทานข้าวด้วยกันวาเลียก็หันไปพูดกับเชาว์
"อืม ใช่แล้ว แต่่นี้เรางานยุ่งจนไม่มีเวลาสักนิดเลย"เชาว์พูดออกมาอย่างเหนื่อยๆ เนื่องจากใน่นี้นั้นมีการสั่งซื้อโพชั่นเป็จำนวนมาก จนทำให้พวกเขาทั้ง 2 คนไม่ค่อยมีเวลาตามปกติเลย
"เวลานั้นหรอคะ? หนูสงสัยจังว่ามันคือเวลาอะไร"แคลร์ถามขึ้นอย่างสงสัย”แคลร์เมื่อได้ยินสิ่งที่ทั้ง 2 คนพูดออกมาจึงเงยหน้าขึ้นมาจากชามมันบดที่ตัวเองกำลังกินอยู่ จนเปื้อนแก้มของตัวเอง
“เวลาที่ ดอกเอเดลไวส์ จะสวยงามที่สุดนะจ๊ะ”วาเลียพูดอย่างยิ้มๆให้กับลูกสาวของตัวเองก่อนเธอจะยิ้มผ้าเช็ดปากและเช็ดมันให้กับแคลร์
“แคลร์วันนี้ลูกสนใจไปเก็บดอก เอเดลไวส์ ให้แม่หน่อยไหม?”หลังจากแม่ของเธอเช็ดปากของเธอเสร็จแม่ของเธอก็ถามออกมา ดอกเอเดลไวส์ ตามปกติแล้วนั้นดอกไม้ดอกนี้พ่อแม่ของเธอจะไปดูด้วยกันตลอดทุกๆปี ปีละ 1 ครั้ง
แต่ในปีนี้นั้นต่างออกไป เนื่องจากงานที่ค่อนข้างที่จะยุ่งจึงทำได้เพียงให้ตัวของแคลร์นั้นไปเก็บดอกไม้นี้มาให้หน่อย
“ได้สิคะแม่”เธอรู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมากแถมในวันนี้ เธอก็ไม่มีแผนอะไรจะทำอะไรอยู่แล้วนอกจากอ่านหนังสืออยู่ในห้อง เพราะงั้นเธอก็ขอออกไปดูด้วยตาตัวเองหน่อยแล้วกันว่าดอกไม้ดอกนั้นจะสวยขนาดไหน ปกติเวลาที่พวกเขาไปกันมักจะไม่ได้เด็ดดอกไม้ดอกนั้นกลับมาด้วย โดยที่พ่อแม่ของเธอได้บอกเอาไว้ว่า มันนั้นได้อยู่ในที่ๆ ควรอยู่แล้ว
แต่ครั้งนี้นั้นแปลกมากที่ตัวของพ่อแม่เธอนั้นอยากให้เธอเด็ดดอกไม้นี้กลับมา หรืออาจเป็เพราะว่าพวกเขาอยากดูด้วยกันรึป่าวนะ? แต่มันก็ถือเป็เื่ดีเพราะปกติเธอเคยเห็นแต่ในภาพแต่ในครั้งนี้แหละที่เธอจะเห็นของจริง
“ระวังตัวไว้ด้วยละแคลร์ มันค่อนข้างอันตราย ที่จริงถ้าลูกจะปฎิเสธก็ได้นะมันไม่เป็ปัญหาอะไรสำหรับพ่อแม่อยู่แล้ว”เชาว์พูดขึ้นมาอย่างเป็ห่วงเนื่องจากเส้นทางที่จะไปเก็บดอกไม้นั้นมันค่อนข้างไกลจากหมู่บ้าน มันอาจจะเกิดอันตรายอะไรบ้างอย่างขึ้นก็ได้ เพราะปกติแคลร์นั้นจะอยู่ใกล้ๆหมู่บ้านไกลสุดที่เธอเคยไปก็คือสวยดอกไม้แต่มันก็ใช้เวลาไม่นานมากในการเดินไปถึง
“ไม่เป็ไรหรอกคะ ถ้าแค่นี้หนูยังทำไม่ได้จะกลายเป็ นักเวทกับนักปรุงยาอันดับ 1 ได้ยังไง”แคลร์พูดขึ้นมาอย่างยิ้มๆให้กับความเป็ห่วงของพ่อของเธอ ยังไงอนาคตเธอก็จะออกจากหมู่บ้านอยู่แล้วงั้นก็ถือว่าคลาวนี้เป็การซ้อมสำหรับผจญภัยในโลกกว้างก็ไม่แย่นัก
“อืมใช่แล้วละ เชาว์เราต้องให้ลูกออกไปเจอโลกกว้างบ้างได้แล้ว”วาเลียพยักหน้าให้กับตัวของแคลร์ ความฝันที่จะเป็นักเวทกับนักปรุงยาอันดับ 1 ไปพร้อมๆกันมันใหญ่มากและการทำอย่างงั้นจะมาท่องตำราอย่างเดียวนั้นเป็ไปไม่ได้ แคลร์รู้ว่าการออกไปเผชิญโลกกว้างนั้นสำคัญต่อความฝันของเธอที่จะเป็นักเวทและนักปรุงยาอันดับ 1
“อืมแต่พ่อก็ยังเป็ห่วงอยู่ดี....เข้าใจแล้วละแต่ว่าถ้าเกิดอันตรายอะไรขึ้นให้ถ่ายมานามาที่ยันต์อันนี้ทันที่นะ”เชาว์ยื่นยันต์อะไรบ้างอย่างมาให้ตัวของเธอ มันเป็ยันต์สีฟ้าที่มีอักษรอะไรบ้างอย่างเขียนไว้อยู่บนตัวของยันต์ซึ่งเธอก็อ่านไม่ออกเช่นกันว่ามันอ่านว่าอะไร
“อันนี้คือ....”แคลร์ถามขึ้นอย่างสงสัยในสิ่งที่พ่อของเธอยื่นให้เธอ
“มันคือยันต์ วาปนะ มันจะวาปกลับมาหาพ่อทันที่ที่ััได้ถึงมานานะ”เชาว์พูดอย่างยิ้มๆ
“หุหุ ยันต์นั่นพ่อเขาตั้งใจทำสิ่งนี้มาเพื่อลูกเลยนะ”วาเลียพูดแหย่ ตัวของเชาว์
“อืม ถึงจะใช้เวลาไปบ้างแต่ในที่สุดพ่อก็ทำสำเร็จ อย่าลืมที่จะใช้ละ”เชาว์พยักกหน้าเสริมและกอดอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ให้กับตัวเอง ที่สร้างยันต์ตัวนี้ขึ้นมาสำเร็จ
“ขอบคุณมากคะพ่อ พ่อคงจะใช้เวลานานน่าดูเพราะยันต์นั้นคงไม่ค่อยเหมาะกับนักบวชเท่าไหร่นัก”แคลร์กล่าวแซวพ่อของเธอ
“เอาจริงๆ ถึงแม้พ่อจะเป็นักบวชแต่ยังไงพ่อก็ยังพอที่จะสร้างยันต์วาปเป็นะถึงจะใช้เวลานานไปนิดหน่อยก็เถอะ”คำหลังๆของเชาว์กล่าวออกมาอย่างเบาๆ
“3 เดือนไม่น่าจะนิดหน่อยนะคุณ”วาเลียกล่าวแซวตัวของเชาว์จนตัวของเชาว์นั้นน่าแดงแจ้ด้วยความเขินอาย
จากนั้นทั้ง 3 ก็กินข้าวและพูดคุยอย่างสนุกสนานกันจนเวลาผ่านไป
จนถึงเวลาที่แคลร์จะออกเดินทาง
1K
