" นั่งลง " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากจับมือของฉันลากถูไถออกมาจากห้อง สายตาหลายคู่ที่จ้องมาที่พวกเราทำให้ฉันประหม่าไม่น้อย จะอะไรล่ะ...เพราะหนึ่งในนั้นคือกวิน คนที่ฉันแอบมีใจให้ยังไงล่ะ.. เขากำลังมองมาที่พวกเรา
" ตะ.. แต่ว่า " ฉันพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
" นั่งลง..อย่าให้พูดอีก " คนข้างๆเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงฉันให้นั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างตัวที่เขานั่ง
ฉันนั่งลงตามแรงดึงของเขา...จะหนีไปไหนก็ไม่ได้ เพราะแม้ขณะนี้ที่ฉันเองนั่งลงแล้วเขาก็ยังจับมือของฉันไว้อยู่ ฉันก้มลงมองที่มือของตัวเองอย่างรู้สึกหมดหวัง ไม่รู้เขาจะกักตัวฉันไว้ทำไม...นี่ฉันต้องโทรไปโกหกน้ำหวานกับใบเตยว่าเจอเพื่อนที่รู้จักเลยมีเื่ต้องพูดคุยกันยาว ให้กินข้าวก่อนได้เลยไม่ต้องรอ สองคนนั้นก็เหมือนจะมีคำถาม .. ฉันเลยบอกว่า กลับไปจะเล่าให้ฟัง
" วาฬ...แกจะกินเลยมั้ย เดี๋ยวชั้นยกมาเลย " สาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเราที่นั่งอยู่
" อึ้มมม..." เขาตอบพร้อมกับยกยิ้มให้เธอ กับคนอื่นนี่ชั้นล่ะอยากจะมองบน ยิ้มมมม...ซะหวาน ทีกับชั้นแทบจะจับกินหัวซะให้ได้
" เอ่อ...แล้ว ? " หลังจากถามเขาแล้ว เธอก็หันมาหาฉันและเอ่ยขึ้น
" ลดา...เราชื่อลดา " ฉันแนะนำตัวเองอย่างเป็มิตร
" อึ้ม ส่วนเราชื่อชมพูนะ " เธอว่า
" ลดาจะกินพร้อมปลาวาฬเลยมั้ย เดี๋ยวเรายกมาทีเดียวเลย "
" ไม่เป็ไรๆ เดี๋ยวเราไปช่วยดีกว่า " ฉันรีบเอ่ยขึ้นเพราะไม่อยากนั่งอยู่กับคนเ็าแบบเขา มันอึดอัดหน่ะ
" อย่าสร้างปัญหา ... ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้น เธอรู้นะว่าต้องโดนอะไร "
" ชั้นก็แค่จะไปช่วยเค้าทำอาหาร...ก็แค่นั้นเอง " ฉันพูดพร้อมกับทำหน้าละห้อย ก็ไม่รู้จะขู่อะไรนักหนา ไม่รู้จะเอาอะไรจากฉันอีก สิ่งที่เขาได้ไปมันยังไม่พอใช่มั้ย ?
" ก็ไม่ได้ว่าอะไร...แค่เตือนไว้ก่อน จะไปก็ไป " ฉันฉีกยิ้มทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น อีกอย่าง คนอื่นเค้าช่วยกันทำหมด จะให้ชั้นมานั่งรอกินอย่างเดียวได้ยังไง
" ไปกันเถอะ " หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆฉันเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆให้กับความเ็าของเพื่อนของตนเอง
:
:
" มีอะไรให้เราช่วยมั้ย " ฉันเดินตามชมพูออกมา เธอพาฉันเดินเข้ามาหาหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนย่างปลาหมึกอยู่
" ไม่เป็ไร...ไปนั่งกินกับปลาวาฬเถอะ " ชมพูว่า
" เราอยากช่วย....ให้เราช่วยทำอะไรสักอย่างเถอะนะ " ฉันเอ่ยขอร้องเธอด้วยสายตาวิงวอน
" อึ้มมม...งั้นก็ได้ งั้นมาช่วยยัยพิชย่างปลาหมึกนี่มา เราจะได้ไปดูโต๊ะว่าพอสำหรับพวกเรามั้ย " ชมพูว่า
" พิช...ฝากลดาด้วยนะ " ชมพูหันไปพูดกับพิชชาที่เหมือนจะยืนรอให้เราสองคนพูดกับเธออยู่
" เอ่อ....ย่างอันนี้ใช่มั้ย " ฉันเอ่ยถามพิชชา
" จ้ะ..ย่างเสร็จก็ใส่ถาดนี้เลย " เธอยิ้มหวานพร้อมกับชี้มือไปยังถาดที่ว่า
" เอ่อออ...เรามีเื่อยากคุยกับพิชหน่ะ " ฉันเอ่ยขึ้น แต่ภายในใจก็ยังครุ่นคิดอยู่ว่าจะเริ่มต้นพูดยังไงดี ฉันควรจะพูดเื่นี้มั้ย แต่เฮ้ออ !! พูดก็ดีกว่าไม่พูด อีกหน่อยจะได้ไม่มีปัญหากัน
" เรายอมรับว่าเราชอบกวิน...แอบชอบั้แ่มอปลายแล้ว ก่อนหน้าที่จะไปบ้านกับคุณป้า เราไม่รู้ว่ากวินมีแฟนแล้ว และไม่รู้จริงๆว่าวันนั้นกวินพาพิชไปกินข้าวกับที่บ้านของเขา ถ้ารู้เราคงไม่ไป " ฉันพูดอย่างที่ในใจรู้สึกพร้อมๆกับก้มหน้ามองที่เตาเพื่อย่างปลาหมึกต่อ
" เราไม่ได้ว่าอะไร " ฉันเงยหน้าขึ้นมองพิชชาทันทีที่เธอพูดประโยคนั้นออกมา ฉันคิดไม่ผิดจริงๆที่พูด ไม่งั้นเื่นี้คงติดค้างอยู่ในใจของฉันไปอีกนาน
" เรากำลังพยายามตัดใจ....เอ่อ..แต่เราขอเวลาหน่อย " ฉันก้มหน้ามองที่เตาเพื่อพลิกปลาหมึกกลับด้านหลังจากนั้นจึงเงยหน้าสบตากับพิชชาอีกครั้ง
" เราจะเอาใจช่วยนะ สู้ๆ " เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้ฉัน ฉันรู้แล้วและก็ไม่แปลกใจที่เธอเป็คนที่ได้หัวใจของกวินไป เพราะเธอเป็แบบนี้นี่เอง
" ขอบใจ...ขอบใจนะ ที่เข้าใจเรา " ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เธอเช่นกัน
" แล้วลดากับปลาวาฬ เอ่อ... " พิชชาเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ
" อย่าไปพูดถึงคนใจร้ายเลย .... นี่เราเชียร์พิชเสียงแหบเลยนะวันที่พิชลงแข่งวิ่งให้กับคณะของเราอ่ะ "
" อ่อ...งั้นเหรอ...แต่ขอโทษวันนั้นเราไม่ได้ไปดูลดาประกวดดาวเลยนะ เหนื่อยหน่ะ เลยกลับเลย " พิชชายิ้มแบบเขินๆ
" อึ้ม..ไม่เป็ไร...วันนั้นเราเองก็วุ่นวายเหมือนกันแหละ " ฉันพูดด้วยความรู้สึกที่โล่งสบาย หลังจากที่ได้สารภาพความในใจให้พิชชาได้รู้
ภาพของหญิงสาวสองคนที่กำลังยืนยิ้มและพูดคุยกันด้วยความเป็มิตรอยู่ข้างเตาไฟถูกสายตาคมจับจ้องอยู่ ไม่เว้นแม้แต่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่คนเดียวบนโต๊ะพับที่เพื่อนของเขาจัดเตรียมไว้ก่อนหน้า เขาเองก็กำลังครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้น นี่เขากำลังทำอะไร... เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าทำไม ทำกับเธอแบบนั้น ... เขารู้เพียงแค่ว่า เธอจะต้องอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา รึนี่ก็อาจเป็เื่ดีเพราะลดาจะได้ไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายกับเพื่อนของเขาอีก
ขณะที่ผมกำลังใช้สมองครุ่นคิดเื่ราวต่างๆอยู่ กวินก็เดินเข้าไปหาพิชชาที่กำลังยืนคุยกับลดาอยู่ สายตาของผมที่เคยมองพิชชา ตอนนี้มันกลับมองไปที่หญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ ลดากำลังมองสองคนนั้นอยู่เช่นกัน สายตาของเธอดูอาลัยอาวรณ์ไอ้วินมันมาก เธอยืนมองอยู่สักพักก็เดินถือจานปลาหมึกกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม
" อิจฉาใช่มั้ยล่ะ ? " ผมเองก็เอ่ยขึ้นทันทีที่เธอหย่อนก้นลงนั่ง
" ....... " เธอเงียบไม่ตอบไม่โต้เถียงผมเหมือนเช่นทุกครั้ง นั่นยิ่งทำให้ผมหงุดหงิด
" เธอไม่มีวันแทนพิชชาได้หรอก เห็นมั้ยว่าเค้าสองคนรักกันแค่ไหน อย่าได้คิดมาแทรกกลางเด็ดขาด ไม่งั้น...ชั้นนี่แหละจะจัดการเธอ " ผมขู่เธอไปก็หวังว่าเธอจะกลัวไม่กล้าทำตัววุ่นวายอีก
" นายจะย้ำอะไรนักหนา คนอย่างชั้นหน่ะอยากได้อะไรก็ต้องได้ " เธอพูดพร้อมกับเชิดใบหน้าขึ้นสูง
" หึ .. อยากได้อะไรก็ต้องได้งั้นเหรอ...เธอเสียตัวให้ชั้นแล้ว คนอย่างไอ้วินมันไม่กินของต่อจากเพื่อนหรอก "
" ป่ะ ไปได้แล้วชั้นจะเดินไปส่งเธอ " ผมว่า
" นี่ ชั้นยังกินไม่เสร็จเลยนะ " ลดาเอ่ยขึ้นขณะที่ปากยังคงเคี้ยวอาหารอยู่ ก่อนหน้านี้เธอพึ่งจะกวนอารมณ์ผมเองนะ แล้วดูตอนนี้ซิ...
" ชั้นบอกว่ากลับก็กลับ " ผมเองก็ชักจะหงุดหงิดกับคนตรงหน้าล่ะ
" ก็คนมันหิวอ่ะ..นี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยั้แ่บ่าย ออกมาเดินเล่นนายก็ไปลากชั้นมานี่ " ดูท่าว่าเธอคงจะหิวจริงๆ
ผมนั่งมองหญิงสาวที่อยู่ข้างๆกินอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อย ไปตายอดตายอยากมาจากไหนกันนี่ แล้วนี่ผมเป็พูดมากแบบนี้ไปั้แ่เมื่อไหร่....จะว่าไป ผมเป็แบบนี้ก็เฉพาะเวลาที่อยู่กับเธอเท่านั้น ผมเบือนหน้าจากเธอและหันไปหาเพื่อนคนอื่นที่นั่งกันอยู่โต๊ะตัวอื่น ปรากฏว่า ทุกคน ทุกสายตา กำลังจ้องมองมาที่พวกเราอยู่
" มองอะไรกัน " ผมถามพวกมันที่กำลังมอง
" ก็พวกกูไม่เคยเห็นมึงคุยกับใครได้นานขนาดนี้ คุยเื่อะไรกันอยู่เหรอ เล่าให้พวกกูฟังบ้างซิ " ไอ้นิวเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำท่ายิ้มล้อเลียน
508
